De dagelijkse afsluiter met muziek en heel soms wat anders
Het duo Myxomy is een samenwerking van Ziúr die we hier al eens in de CT hadden, en een helft van Emptyset, die we hier vast nog wel eens langs zien komen. Ik verwachtte totale chaos maar dat valt best wel mee, wat soms jammer is, maar het is wel goed luisterbaar. Vrijdag te horen en zien op Rewire Festival.
Huerco S. maakte in 2016 een album dat volgens velen behoorde tot het beste dat ambient te bieden had, maar met die kwalificatie was hij zelf niet zo blij. Toen The Guardian zijn muziek ook nog eens “ambient for the flat white generation” noemde, was de maat vol. “It really made me step back and… I don’t know, ambient music has just become like ‘beats to chill and study to.’ It’s like productivity music, capitalist music. It’s non-intrusive, it doesn’t get in your way, like you can still work your job. It kinda makes me cringe a bit. And maybe I feel responsible for that…” En daarom klinkt zijn nieuwe album Plonk niet zo chill.
Donna Blue komen uit Nederland. En ze zijn van nu. Maar als je de zwoele zomerse muziek hoort zou je denken aan de jaren zestig en aan Frankrijk en Italie. Romantici, filmmuziek.
Jimi Hendrix zou dit jaar 80 zijn geworden, op 27 november, als hij niet al op 18 september 1970 was overleden. En dan denk je toch, what if…. Wat als hij nog steeds geleefd zou hebben, wat zou hij dan hebben gedaan de afgelopen 52 jaar? En wat zou hij nu doen? Zou hij nog steeds spelen, zou hij nog optreden? En wat zou hij dan spelen, en hoe? Blues, jazz, soul, hiphop? Of zou hij de politiek in zijn gegaan, gaan acteren misschien?
Flashback naar zo’n twintig jaar terug toen deze oude rotten het genre elektroclash leven inbliezen, want op het derde album dat ze in die twee decennia samen maakten klinkt alles nog precies zoals toen, behalve dat we Miss Kittin nu blijkbaar Kittin moeten noemen. “A flawed but intriguing record for aging ravers, erstwhile romantics, and fading glamour-pusses alike”, aldus de Pitchfork-recensent.
‘SsSs’ is het tweede nummer op het album SsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSsSs van het duo SHXCXCHCXSH (wat je moet uitspreken zodat het klinkt als witte ruis). De muziek aan het begin van het album is nog redelijk samenhangend, maar met elk paar s’en dat wordt toegevoegd aan de titels van de nummers desintegreert de boel verder.
Jason Ringenberg, maar van wie is die andere stem? Steve Earl. Mooi duo, en ondertussen snijden de snaren van de violen mij in plakjes, tot op het bot, daar ga ik, naar de tranenpoel, hier houd ik geen stand tegen.
Goeie Americana, maar ja dat is maar mijn mening, with a Bible and a gun.
Over tekstschrijven gesproken:
That this highway is paved with sorrow
And every mile is lined with pain
And when the sun comes up tomorrow
You’ll be just as far awayNow I hear her whisper soft and low
Through every mile I run
As I travel through this world of woe
With a Bible and a gunIf a man was made to suffer
I’m a mighty man I knowDarkness is my shelter
Emptiness my light
And stranger, heaven help you
If our paths cross tonight
Laat het maar aan de country / Americana artiesten over om live, tijdens hun concerten, tussen de songs door, de boel aan elkaar te babbelen. (En kunnen ze, het is toch pauze, even een slokje nemen en een snaar stemmen.)
Ik herinner me een concert van The Secret Sisters, waarin elke eventuele stilte moeiteloos werd opgevangen door een anekdote, iets over de oorsprong van het liedje, een review over het hotel waar ze hadden overnacht, een recensie over de maaltijd of over het toetje (‘how is it called, the flaflip?) dat ze was voorgeschoteld in poppodium van de avond ervoor.
OMDAT ALLES MOOIER WORDT VAN GOEDE MELODIEUZE DEATH METAL!
En ja, dat maakt Burned in Effigy: goede melodieuze death metal. Verder kan ik er ook niet veel over vertellen, ze zijn dermate onbekend dat ze niet eens een wiki-entry hebben – en ik heb eerlijk gezegd ook geen idee meer waar ik ze voorbij heb zien komen, ik had opeens een tabblad open staan met dit. Waar je openstaande tabs opruimen al niet goed voor kan zijn, zullen we maar zeggen. Voor de mensen die toch graag meer info willen, zie hier en hier.
Wegens het overweldigende succes op Sargasso van het symfonisch gedicht van György Ligeti, is de dagsluiter van vandaag voor ‘de trap van de duivel. Uitgevoerd door Pierre-Laurent Aimard.
Liefhebbers van Escher of wiskunde zullen dit ongetwijfeld waarderen.
Wie zijn dit? The Heck. Wat, The Heck? Ja, The Heck. Uit Klazienaveen, Drenthe, tussen Zwartemeer en Bargerveen. En daar maken ze dus ge-wel-di-ge muziek. Waarom weet niet iedereen dat?
Deze clip is opgenomen in de voormalige dierentuin van Emmen. Naar verluidt stonden de pinguïns in de polonaise, stonden de giraffes te headbangen en stonden de olifanten tijdens dit nummer klaar om te gaan stagediven. (Gelukkig greep de oppasser op tijd in.)
Ok, er bestaat dus een metalband uit India die Bloodywood heet. Dat alleen al rechtvaardigt een CT’tje, zou ik zeggen. Ze maken een soort van crossover tussen nu metal (waar ik normaal niet zo veel mee heb) en Indiase folk (en folk en metal is een combinatie waar ik behoorlijk van gecharmeerd ben). Deze combinatie is werkelijk alleraardigst. De sociale betrokkenheid (dit nummer is een aanklacht tegen seksueel geweld) spreekt ook voor ze. Bloodywood gaat de komende tijd toeren in Europa (onder andere langs op het Alcatraz festival in België) dus als mensen dit mooi vinden: ze zijn ook live te bewonderen.