Een mailwisseling tussen Bits of Freedom en SP-Kamerlid Arda Gerkens legt haarfijn de gevaarlijke naïviteit van veel bestuurders en politici bloot. Sorry mevrouw Gerkens, goede bedoelingen zijn niet genoeg om function creep tegen te houden.
Aanstaande vrijdag kan de Commissie-Gerkens een Big Brother Award in de wacht slepen vanwege haar voorstel voor een downloadverbod. De jury is niet te spreken over het gebruik van zogenoemd Deep Packet Inspection, of DPI. Dat ingrijpende volginstrument wordt gretig gebruikt door schattige regimetjes zoals China en Iran.
Vlak na de bekendmaking van de nominatie schoot Arda Gerkens terug in een mail aan Bits of Freedom:
,,Beste jury. Met gemengde gevoelens hebben we kennis genomen van de nominatie. (…) Het steekt ons dat opnieuw wordt gesuggereerd dat we voorstellen het verbod te handhaven via DPI-technieken. (…) De werkgroep heeft bedoeld te zeggen dat het mogelijk is om door middel van DPI een betaalmodel op te zetten, waarbij met toestemming van de klant het gedownloade verkeer wordt gemonitord en later afgerekend. De commissie heeft nooit gezegd of willen zeggen dat door middel van DPI de overtreders van het download verbod opgespoord dienen te worden. Iedere suggestie werpt zij dan ook verre van haar, juist omdat dit onevenredige inbreuk zou maken op de privacy van de internetgebruiker.’’
Wie denkt dat de maakindustrie in Nederland is verdwenen, heeft het mis. Dagelijks verschijnen vele handmatig geproduceerde opinies in de schappen van de internets. Maar in deze onvermoeibare overvloed aan meningennijverheid is het soms lastig kiezen, voor u als opinieconsument. Wil ik een mening met peper, of een mening met honing. Een droge mening of een mening met fantasiekorrels. Tijd om de meningenmarkt van duiding te voorzien. Dus. De vijf opvallendste meningen en trends van deze week.
1. Atheïsten moeten dood. Een ijzersterk betoog over kaalheid van de seculiere samenleving. Op DeJoop. Een goed doortimmerde oproep aan ongelovigen om je auto niet te wassen tijdens het vrijdaggebed, niet op sabbatzaterdag en ook niet op zondag. Op meesterlijke wijze beschrijft Theo Brand dat zijn ouders vroeger ook nooit klaagden over de dagelijkse wanhoopskreten van de buurkinderen als deze weer werden afgetuigd door de fanatiek gelovige buurvader. Die tolerantie is verdwenen, betreurt hij. Brand schreef het stuk vermoedelijk in 1958, maar de redactie van De Joop heeft het vergeelde epistel onlangs toch nog uit de klauwen van de vergetelheid weten te redden.
2. Alleen privacy voor rijke mensen. Dat feiten en meningen volstrekt verschillende disciplines zijn, dat illustreert auteur Bjorn in dit betoog op briljante wijze. Privacy is er alleen voor mensen met geld. Mensen als Guus Hiddink. Echte Helden. Mensen die Kei Hard Werken voor hun miljoenen. En natuurlijk niet voor bijstandsmoeders en zieke oudjes. Werd er vroeger nog lacherig gedaan over een inkomensdrempel voor burgerrechten, voor de Dagelijkse Standaard is de tijd er nu rijp voor.
Alarm in de Volkskrant vandaag: De samenstellers van de “sociaal-liberale” website Pluspost halen niet de bezoekersaantallen waar ze een jaar geleden op hadden gehoopt. Hoofdredacteur Grimbert Rost van Tonningen weet wel hoe hij die cijfers omhoog kan krijgen.
“Met bekende namen die voor je site gaan werken, ik heb hier een lijstje liggen. Maar dat kost geld, waarvan het de vraag is of het wordt terugverdiend. Dan ben ik toch te veel zakenman om het te doen.”
Een zakenman is Rost van Tonningen zeker, als je in gedachte houdt dat hij kort geleden maar liefst 170.200 (ik zeg honderdzeventig duizend tweehonderd!) euro van het Stimuleringsfonds voor de pers kreeg om zijn website op te zetten. Hij kreeg al eerder een zakcentje, maar da’s een ander verhaal.
Kennelijk moest de hoofdredacteur al zoveel investeren in zijn site (“zo’n website opzetten, kost tonnen“), dat er geen geld meer is voor een columnpje van een topopiniemaker.
Uit het artikel blijkt ook dat een andere “opiniewebsite”, Welingelichte Kringen, binnenkort bij het Stimuleringsfonds op de stoep staat om de diepe zakken gevuld te krijgen.
Welnu, dat liberale gepiep kennen we zo onderhand wel. Nu Hilversum volgend seizoen de rechtse klaroen weer laat schallen, moet het op internet maar eens tijd worden voor een goed, gesubsidieerd links-liberaal geluid. Sargasso wil die 170.000 van het Stimuleringsfonds ook wel. Dan beloven wij regelmatige breakingnews updates van onze correspondenten in Zuid-Amerika, New York, Moskou, Antwerpen, Afrika en Azië, een full-time onderzoeksjournalist privacy en kamerstukken, dagelijkse cartoons, het vakkundig afbranden van klimaatsceptici, jaarlijkse updates van vrolijk dansende IJslandse meisjes en veel ruimte voor opinie en debat. We beloven een hoger lezersaantal dan Pluspost en Welingelichte Kringen samen en tien keer grotere impact op de publieke opinie. En we huren geen dikbetaalde beroemde stukkieschrijvers in.
Sargasso heeft onlangs twee nieuwe bloggers verwelkomd: Eetschrijver en Dimitri Tokmetzis. Bij deze stellen zij zich aan u voor:
Dimitri Tokmetzis
Ik ben een freelance journalist en woon in New York. Ik schrijf veel over privacy en probeer dat onderwerp zo breed mogelijk op te pakken. Ik kijk niet alleen naar wat voor persoonsgegevens worden verzameld, maar vooral waarom we dat doen, wat met die gegevens gebeurt en wat voor gevolgen dat heeft voor mens en maatschappij. Daarover – en over alles wat me verder voor de voeten geworpen wordt – zal ik op Sargasso schrijven. Verder, ik ben 34, half-Grieks (als het op eten aan komt), half-Nederlands (als het op schaatsen aan komt), groot fan van de Amerikaanse kwaliteitsjournalistiek, gelukkig getrouwd en blij met al het geklaag, geblunder en geneuzel in Nederland, Europa en de VS: dat is een onuitputtelijke bron van stukjes.
Eetschrijver
Eetschrijver is van beroep eetschrijver, een woord dat overigens nog niet bestond toen hij besloot zich zo te noemen. Zijn eerzuchtige kant heeft de stille hoop dat het ooit de Van Dale haalt, maar dat terzijde. Veel eetschrijvers bespreken restaurants of schrijven recepten. Dat doet Eetschrijver sporadisch ook, maar meer nog houdt hij zich bezig met kritische beschouwingen van fenomenen uit de wereld van ons dagelijks voedsel. Omdat grote adverteerders dat meestal niet leuk vinden, is hij nooit te vinden in grote eetbladen. Wel elke werkdag op zijn eigen blog Eetschrijven.
Voor veel schreeuwblogs geldt de stelregel: ‘alles wat er op geschreven wordt is gelogen, tenzij het tegendeel is bewezen’. De Dagelijkse Standaard is zo’n blog, omwille van de broodnodige aandacht slingeren ze regelmatig onwaarheden het internet op. Vandaag noemt DDS de website Privacy Barometer “een project van Sargasso”. Het blogpostje Privacybarometer.nl is een links broddelwerkje [mirror] put zich uit in formuleringen waarin steeds wordt benadrukt dat de Privacy Barometer een product van Sargasso is én dat het vooral een heel slecht product is, “een broddelwerkje” aldus de studentblogger Bjorn.
Privacy Barometer heeft echter niks met Sargasso te maken. Sargasso staat wel bekend om haar voortdurende focus op privacy issues dankzij blogger Steeph en recentelijk ook Dimitri. Maar Sargasso is niet de maker van de Privacy Barometer, we worden wel gelinkt in de Over Ons pagina net als Bits of Freedom die er verder ook niks mee te maken hebben. Geenstijl vergiste en corrigeerde zich al eens maar de foutieve overdrijving van DDS is way over the top. Steeph waanlinkte het initiatief een paar dagen terug, in de mouse-over tekst staat duidelijk te lezen dat ‘hij zijn pet ervoor afneemt’. Dat zeg je niet over je eigen project? Verder was Steeph als privacy expert waarschijnlijk wel op de hoogte van de ontwikkeling van dit project en zou het niet onlogisch zijn om hem hierbij om advies te vragen. Maar Sargasso is daarmee nog niet opeens de initiatiefnemer van het project. Kortom: een broddelwerkje van Bjorn en De Dagelijkse Standaard.
Geachte heer Meerstadt,
Mag ik even vangen?
Sorry, ik val met de deur in huis. Laat ik anders beginnen. Als president-directeur bent u verantwoordelijk voor de invoering van de OV-Chipkaart voor de NS. Ik wil er best eentje hebben, want dat gehannes met strippenkaarten en papieren vervoersbewijzen is ook niet alles.
Er is echter een aantal zaken dat ik niet zo goed begrijp.
U wilt alle reisgegevens in een grote databank stoppen. Dat is voor de financiële afhandeling en ik begrijp dat dat moet. Maar u gaat veel verder. U stopt al mijn reisgegevens jarenlang in een marketingdatabank. Hoe lang, daar heb ik nog geen duidelijk antwoord op kunnen vinden.
Op uw site schrijft u: ,,Afgeleide reisgegevens, zoals reisfrequentie, voorkeurstations en -trajecten, de verstreken tijd sinds uw laatst gemaakte reis en of u binnen of buiten de spits reist, gebruiken wij voor relatiebeheer en om u te informeren over voor u relevante diensten en producten. ’’
Laat ik helder zijn: op uw reclameboodschappen zit ik niet te wachten. Ja, ik ben zo’n zeurpiet met een ‘nee-nee’ stikker op mijn brievenbus. Onlangs kreeg ik al ongevraagd een mail over treinen die niet konden rijden vanwege 1,5 cm sneeuw. Nou dat was wel duidelijk hoor. Ik weet overigens zeker dat ik mijn mailadres nooit aan uw organisatie heb verstrekt. Van spam ben ik niet gediend.
Opinie-wetenschapper en WRR-lid Will Tiemeijer stelt gisterenochtend in de NRC-next en op Radio1 (vanaf 7u10) dat de ANWB-enquête slecht is opgezet. Zijn kritiek richt zich op drie punten: hij trekt vooral mensen met een extreme mening, de vragen zijn moeilijk en soms onduidelijk. Neem nu bijvoorbeeld deze vraag:
Het OV is geen alternatief in de spits omdat het nu overvol zit.
Volgens Tiemeijer zegt het antwoord op deze vraag meer over wat mensen denken over het OV, dan over de wenselijkheid van het rekeningrijden. Hij zegt zelf altijd genoeg ruimte in de trein te hebben. Prima, maar dan reist hij zeker niet op mijn traject. En hier draait het wel om: de enquête is vooral een peiling over de perceptie van mensen over de mobiliteit en in zekere zin test het daarmee ook hoe rationeel mensen tegen het vraagstuk aankijken. Op de radio werd de volgende vraag te moeilijk genoemd:
Het is oneerlijk dat mensen die veel rijden, bij voorbeeld voor hun werk, het voordeel verliezen wat ze nu van een vaste belasting hebben.
Als dat te moeilijk is, dan kun je je afvragen of de respondenten überhaupt wel bevoegd zijn om hun mening over dit onderwerp te geven omdat dit nu juist het hart van de zaak raakt. De ANWB zou bij deze vraag de keuzemogelijkheid ‘ik snap de vraag niet’ moeten aanbieden, en als iemand die aanklikt de volgende reactie geven: ‘Bedankt voor uw mening, maar hij doet niet ter zake.’ Tiemeijer noemt de vragenlijst een kruising tussen een beleidsnota en een enquête omdat er veel uitleg tussen de vragen zit. Maar dat lijkt me juist een goede zaak: mensen worden gedwongen om zich in de zaak te verdiepen en over deel-[i]issues[/i] hun mening te geven. Wie dat niet kan, of alleen maar ‘voor!’ of ’tegen!’ wil roepen, verdient het ook niet om naar zijn mening gevraagd te worden.
Lijstjes en grafiekjes prikken politieke praatjes mooi door. Uit het fraaie overzicht van Steeph over het stemgedrag van partijen over privacygevoelige onderwerpen, blijkt dat bij D66 tussen woord en daad een flink gat gaapt. De privacybarometer maakt in één klap inzichtelijk dat je voor privacybescherming niet bij het CDA moet zijn.
Nu is er ook een overzicht van hoe verschillende partijen met veiligheid omgaan, vaak de bron van veel privacy-problemen. In het hoofdstuk De Politieke Strijd Om Veiligheid in het boek Omstreden ruimte: over de organisatie van spontaniteit en veiligheid (Jaarboek TSS, Tijdschrift voor Sociale Vraagstukken) heeft een aantal auteurs zich vastgebeten in de verkiezingsprogramma’s sinds 1946.
Ondanks dat de Nederlandse burger zich steeds veiliger voelt en ook steeds veiliger is, is openbare orde inmiddels hét verkiezingsthema geworden. De VVD begon zich eind jaren zeventig als eerste op te profileren. De middenpartijen volgden in de jaren tachtig. Onder de partijen bestaat consensus dat veiligheid een groot goed is dat door de overheid gegarandeerd moet worden.
Daarna lopen de lijnen uiteen. De onderzoekers brengen de partijen onder in twee groepen, die de links-rechts verdeling achter zich laat. De eerste groep is van de strict fathers ‘die een wereld vol gevaren waarneemt en de orde wil handhaven door krachtig in te grijpen, ons allemaal dwingende regels op te leggen en ons onmiddellijk willen straffen bij een overtreding’. De andere groep is die van de nurturing parent ‘die uitgaat van de goede wil van iedereen en die mensen wil stimuleren de eigen verantwoordelijkheid waar te maken door ruimte te scheppen voor spontane ontwikkeling en zelfregulering.’
![[mirror]](2010/01/dagelijkseleugensstandaardCORRECT.jpg){kind=link}