Jami, the movie

In onze inbox gleed plots een mailtje met een preview van een artikeltje dat in de komende HP/De Tijd komt te staan. Dat wilden we u toch niet onthouden. Het lijkt al maandenlang stil rond Ehsan Jami. Maar dat is slechts schijn, want de 23-jarige oprichter van het inmiddels ter ziele gegane Comité voor Ex-moslims werkt aan, jawel, een film. "Iets wat heel gevoelig en confronterend is," schrijft Jami in een mail aan HP/De Tijd. "De film is in de afrondende fase. Ik verwacht dat hij deze maand klaar is." Maar over het moment van vertoning wil hij niets zeggen. "Anders krijg je een soort hype of angst." Een eerder filmproject van Jami ging uiteindelijk niet door. De ex-moslim werkte toen aan een tekenfilm over de profeet Mohammed en had naar eigen zeggen al 'vierenhalve minuut' af. Jami staakte de productie echter na een oproep van minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin, kort na uitkomst van die andere film, Fitna van Geert Wilders. De minister was verontrust na de vertoning van een still van Jami's film in het tv-programma Netwerk. Op dat plaatje was de profeet Mohammed afgebeeld, op weg naar de moskee met zijn jonge bruid Aïsja aan de hand. Enkele details: Mohammed had een erectie en op de moskee prijkte een hakenkruis. "Doe alsjeblieft niet mee aan die valse beeldvorming, die een wig drijft in onze samenleving," zei Hirsch Ballin na de Netwerk-uitzending.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Rutte op zoek (3) – Liberale bemoeizucht

De VVD is bezig met een nieuw beginselprogramma. In een reeks gastbijdragen gaat Ad van der Stok nader in op deze belangrijke stap voor die partij.

Mark Rutte zoekt naar ‘nieuwe woorden voor bekende waarden‘. Dat deed hij in de Rode Hoed, in een artikel in het NRC, dat in andere vorm op de VVD-site te lezen is en met het nieuwe concept-beginselprogramma, dat op 15 november aan het congres wordt voorgelegd. Rutte zoekt, maar vindt hij iets? En wat valt daarvan te vinden?

Als een echte VVD-er vindt de Rutte van de concept-beginselverklaring dat de staat klein moet zijn. De Rutte uit het NRC is tegen de neomoralistische nanny state en vraagt zich iets af: “Kunnen we onszelf wel met goed recht liberaal noemen als wij de nieuwe, bemoeizuchtige beleidsagenda gaan overnemen?”

Toch niet helemaal de goede vraag, want bemoeizucht stond en staat ook op de VVD agenda. De vraag zou moeten zijn: Als we echt een liberaal programma willen, waar bemoeien we ons dan niet meer mee?


Rutte over de staat

Rutte beschrijft de afgelopen dertig jaar denken over de staat. Hij beschrijft het maakbaarheidsdenken dat in de jaren zeventig op de grenzen van de werkelijkheid stuitte. De nieuwe machthebbers Thatcher en Reagan veranderde de koers. “De overheid, zo legde Reagan uit in zijn eerste inaugurele rede, was niet het antwoord op onze problemen; de overheid was het probleem“. Dus moest de overheid terugtreden. Steeds minder werd van de overheid verwacht dat ze de samenleving kon maken. Deze veranderde verwachting bepaalde mede de rol die de overheid in de jaren negentig aannam. Volgens het New Labour van Tony Blair moest maakbaarheid aan de mensen zelf overgelaten worden. De staat moest faciliterend zijn, dus zorgen voor goed onderwijs en een op herintreding op de arbeidsmarkt gerichte sociale zekerheid.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Het circus komt naar de stad

Een rustige zondag in het Goudse stadje G. Lekker ´s middags gegeten, gedronken en gekuierd door het provinciale binnenstadje. Totdat ´s avonds bleek dat mijn deel van de stad was veranderd in een oorlogszone.
Toegegeven, ik woon niet in Oosterwei maar er vlak naast. Maar als verslaggever van de lokale krant komt ik er wel eens. Ik ken de mensen die zich actief inzetten in de wijk. Ik ken de dokter, de bakker, de apotheker. Ook de hangjongeren in de wijk heb ik wel eens gesproken. Ze gebruiken het woord `dood´ net zo vaak als een GeenStijl-reaguurder.
Zondag en maandag waren ze ineens wereldnieuws omdat een busbedrijf besloot dat het genoeg was met de incidenten op de bus in Gouda. Een beroving vorige week was de druppel. De bus meed voortaan de wijk (waar de incidenten waar de chauffeurs zo boos over waren zich overigens niet afspeelden).

De Telegraaf pakte op de nieuwsloze zondag flink uit met het bericht. En de mix van Marokkanen, achterstandswijk en angstige dienstverleners was zo interessant dat niemand kon achterblijven. Op maandag zag de wijk zwart. Van de cameraploegen dan. SBS, NOS, RTL4, Man Bijt Hond, EenVandaag en TVWest probeerden allemaal hetzelfde verhaal in beeld te brengen. De Marokkaanse bakker deed voor iedere ploeg rustig zijn verhaaltje. De spaarzame bewoners bij de twee supermarkten in de wijk deden keurig hun zegje voor schrijvende en filmende verslaggevers.
Bij een persconferentie maandagmiddag stond de trouwzaal van het Stadhuis vol met camera’s. Iedereen verdrong zich voor de burgemeester. Want wat, WAT IN GODSNAAM!, is er aan de hand in Gouda??
Niet zo gek veel, bleek al snel. Een crimineel die een buschauffeur overvalt kan je overal vinden. En dat straattuig, tsja, dat loopt er ook al eventjes rond. Is niet leuk, maar het is nauwelijks nieuws te noemen. Wat overblijft is een prima geslaagde mediastunt van een busbedrijf dat het “stelselmatige getreiter” vergat aan de politie en de gemeente te melden, en nu pas heeft besloten tot camera’s op de bus.
Oosterwei probeert ondertussen een nieuwe tegenslag te boven te komen. Maar daarover hoort u niets meer in de landelijke media. Maar ik kom er gewoon volgende week weer. En de week daarna. Ik zou u graag op de hoogte willen houden, maar laten we eerlijk zijn: dat interesseert u geen fuck.
Overigens, tussen alle meuk-reportages van bovengenoemde media stak er een met kop en schouders bovenuit. Die van GeenStijl. +1 voor Rutger en zijn lichtkalende cameraman.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Sarah Palin, feministisch boegbeeld

Sarah Palin op bezoek in Irak (Foto: Flickr/asecondhandconjecture)

Een filmpje op Comedy Central liet mooi de hypocrisie van republikeinen inzake feminisme zien. Maar het omgekeerde had CC natuurlijk ook kunnen maken. Toen Hillary Clinton nog kandidaat was, riep haar achterban om het hardst dat het zo belangrijk was een vrouw naar voren te schuiven, maar nu Sarah Palin er staat, heet het zo ongeveer dat ze niet telt als vrouw. Het is natuurlijk goed nieuws, dat voor zowel liberalen als conservatieven het geslacht van de kandidaat slechts een gelegenheidsargument is. Het gaat toch om de politieke inhoud.

Natuurlijk houdt Sarah Palin er over bijvoorbeeld ijsberen laten we zeggen curieuze ideeën op na. Van sommige belangrijke dingen weet ze helemaal niets. Ze is, zoals iedereen die het ver wil brengen in de politiek van Alaska, niet vies van wat vriendjespolitiek. Progressieve journalisten en komedianten maken eenvoudig gehakt van haar. Maar dat zijn allemaal geen diskwalificaties in de Amerikaanse politiek.

Integendeel, het heeft er alle schijn van dat we hier met een uiterst capabele en berekenende politica van doen hebben. Sarah Palin is er als moeder met jonge kinderen in geslaagd gouverneur van een conservatieve staat te worden, op een leeftijd dat Hillary Clinton nog trouw de carrière van haar man ondersteunde (voordat ze senator werd voor een progressieve staat – kunst).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

‘Buitenstaanders’ gijzelen Nederland

“De buitenstaanders zijn geen lid van kerken, partijen, vakbonden of andere organisaties. Ze hechten veel waarde aan familie en gezin, maar hebben moeite om zich te identificeren met een bredere buitenwereld. Ze scoren laag op waarden als empathie, tolerantie, gemeenschapszin of aandacht voor het milieu. Ze zijn hedonistisch en materialistisch ingesteld, hebben moeite met de complexiteit van de moderne samenleving en verlangen naar law and order”

Wat wij als Sargassoredactie (elitaire salonsocialistische dertigers met jaren dertighuizen en kinderen op Daltonscholen) al jaren beweren, klopt volgens onderzoeksbureau Motivaction als een bus: een derde deel van Nederland bestaat uit vegeterende oude-nieuwbouwwijkbewoners die vooral SBS6 kijken en voor ieder ongemak naar de overheid wijzen. Of naar buitenlanders. Of naar de Linkse Kerk. Kunnen we hieruit afleiden dat Rita en Geert samen goed kunnen zijn voor 50 zetels?

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende