Dat het opjagen en beschimpen van vrouwen in minirokjes ook heel goed kan zónder moslims bewijzen de katholieke studenten van de Bandeirante universiteit in Brazilië: een goedkope maar slechte universiteit voor de conservatieve onderklasse even buiten São Paulo. Een studente die naar college ging in een rood minirokje (foto) werd de campus afgejaagd door een joelende menigte. Minutenlang werd ze achtervolgd door tientallen studenten waarvan velen de 'heksenjacht' gretig vastlegden op hun mobiele telefoontjes: aanschouw de moderne Middeleeuwen. "Puta... puta... puta!!!" scandeerden de toekomstig hogeropgeleiden, zich blijkbaar niet bewust van het feit dat in Nederland het woord "hoer" onlangs een positieve herdefiniëring heeft ondergaan? Uiteindelijk moest de politie er aan te pas komen om de opgejaagde jonge vrouw te ontzetten. Later heeft het bestuur van de universiteit -geheel in lijn met de kerkelijke mores- niet de daders maar het slachtoffer het zwaarst gestraft. Ze werd de universiteit afgeschopt vanwege het niet eerbiedigen 'ethische principes en academische waardigheid'. Wie denkt dat heel Brazilië een groot Copacabana strand is vol frivole vrijpostigheid is heeft het mis. Conservatisme is de dagelijkse standaard in de Braziliaanse samenleving, gecombineerd met stijlloze hetze levert dit minder fraaie beelden op. Onder druk van de federale overheid heeft de universiteit de studente gisteren opnieuw toegang verleend, maar of ze met plezier terugkeert is nog maar de vraag?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Een aardig stuk van PvdA-dinosaurus Rob Oudkerk over de nieuwe Marcouch-rel in Amsterdam (inmiddels al weer voorbij) op, jawel, Joop.nl. Hierin geeft hij aan wat volgens hem de vijf allergrootste problemen van de PvdA zijn: een personeelsprobleem, een existentieel probleem, een geloofwaardigheidsprobleem, een uitstralingsprobleem en de neiging van de hele partij zichzelf voortdurend in de eigen voet te schieten. De ruzie rond het lijstrekkerschap van Marcouch is, aldus Oudkerk, een uitstekend voordeel van het laatste probleem.
Het is een fraaie analyse, maar Oudkerk mist volgens mij wat misschien wel het belangrijkste probleem is: hijzelf, samen met honderden andere PvdA’ers die maar niet kunnen ophouden met publiekelijk analyseren wat de problemen in de partij zijn.
Het schijnt erbij te horen: als je een PvdA-prominent bent zonder directe rol in de landelijke politiek dan hoor je je uit te putten in publieke verzuchtingen over de staat van de partij. Marcel van Dam is er als columnist groot mee geworden. En terecht, want andermans ellende is leuk leesvoer. De PvdA is wat dat betreft al jaren de politieke soapserie van Nederland, die we allemaal aan de buis gekluisterd volgen. Vermakelijk, maar het zorgt wel op verkiezingsnederlaag op verkiezingsnederlaag.
En ik heb dus niet over een inhoudelijke discussie over de politieke koers van de PvdA, dat is helemaal niet ongezond, maar over het terugkerende geweeklaag over de organisatie, het leiderschap van die, hoe die campagne is misgegaan, hoe de binding met die kiezersgroep is verdwenen, enzovoorts. En als het al geen partijprominent is die de PvdA lekker affakkelt dan zorgt de zoveelste interne onderzoekscommissie wel weer voor een rapportje dat zegt dat niks deugt en het eigenlijk nooit meer goed komt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Onderwijsvisie PVV: vlaggen hijsen op scholen
PVV heeft panacee voor alle problemen in onderwijs.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
“De procedure moet zo transparant en democratisch mogelijk zijn. Daarmee stel de je de consensus veilig, welke kandidaat het uiteindelijk ook wordt.”
Aldus een notitie van Polen over de machinaties achter de schermen die nu tot de aanstelling van een president voor de EU leiden. Een open sollicitatie is uiteraard onhaalbaar, maar is het wel wenselijk?
PvdD: Marianne Thieme stelt vragen over export van levende varkens naar China
Als het aan het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) ligt vervoert Nederland binnenkort levende varkens naar China. Directeur…
Trailer voor een erg interessant crowdsourcing project
Zwijggeld Blackwater voor Iraakse officials
$1.000.000 voor stoppen kritiek na dodelijke incidenten
Figuranten rampenoefening nemen rol té serieus
Groepsdynamiek ten top…
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.