Dit is een bijdrage van Bas Verbeek, freelance journalist in Zuid-Korea. In Noord-Korea heet God Kim Il-sung en Jezus Kim Jong-il. Het aanbidden van andere figuren is praktisch verboden. Hoewel er op papier religieuze activiteit wordt toegestaan in Noord-Korea, blijft dit beperkt tot een paar door de staat gerunde instituten, voornamelijk in de elitestad Pyongyang. De moeder van Kim Il-sung was immers een actieve protestant. Voor de gewone burger is religie een taboe. Pas presenteerde het statistische bureau voor Noord-Koreaanse mensenrechten de resultaten van een enquête onder Noord-Koreaanse vluchtelingen: 3479 van de 3495 respondenten gaven aan dat het beoefenen van een godsdienst niet is toegestaan. Degenen die actief een religie beoefenen zouden naar een strafkamp worden gestuurd. Hoewel het belangrijk is te begrijpen dat enquêtes met de getraumatiseerde defectors altijd een nogal overdreven anti-Noord-Korea beeld schetsen, bevestigde de Noord-Koreaanse autoriteiten deze week niet gediend te zijn van Christelijke activiteiten. In de afgekoelde relatie tussen Noord en Zuid, is de psychologische oorlogsvoering weer helemaal terug en daarbij hoort ook het aan de grens optuigen van een 30-meter hoge mast met kerstverlichting en een groot neonverlicht kruis. Noord-Korea reageerde woedend en dreigde het ding omver te schieten, een vooralsnog loos dreigement - zoals gebruikelijk. Om diplomatieke relaties te verbeteren, kwam Zuid-Korea in 2003 de Noord-Koreanen tegemoet door te stoppen met het jaarlijks tentoonstellen van de Christelijke symboliek. Vooral sinds het bombardement op Yeonpyeong een maand geleden, heeft Zuid-Korea echter lak aan deze en nog veel meer diplomatieke afspraken die vorige regeringen maakten. De Christenen zijn meer dan welkom in de afgestofte propagandamachine om het door de Antichrist himself geleide Noord-Korea te verlossen van het Kwade. Amen.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Als je Lost in Translation niet gezien hebt, lees dan niet verder want spoiler alert (en ren naar de videotheek, voor zover die nog bestaan).
Het blijft een van de meest ontroerende filmeindes (sorry, alleen maar link want NBC Universal doet moeilijk) van de afgelopen jaren. Scarlett zit in een quarterlife crisis en bij Bill raast de midlife crisis door d’aderen. Ze hebben een paar dagen in hun zelf gecreëerde bubbel in Tokyo geleefd, verlangend om elkaar heen draaiend, afgesloten en genegeerd door de buitenwereld. Ze koesteren niet eens zozeer een romantisch verlangen, maar vooral een verlangen om weer zin te zien in het leven, om een vriend te hebben die je begrijpt.
Net voor deze scene hebben Scarlett en Bill onhandig afscheid genomen. Zo mag het niet eindigen – ieder gevangen in zijn eigen misère, denk je als kijker. Maar dan ziet Bill vanuit zijn auto Scarlett lopen en neemt de juiste beslissing, of liever gezegd: hij neemt überhaupt eindelijk eens een beslissing. Hij loopt haar achterna, pakt haar beet en fluistert precies de juiste zinnen in haar oor. Wat, dat is onderwerp van speculatie. En eerlijk gezegd wil ik het niet weten.
Hoe optimistisch en mooi kan een filmeinde of –fragment zijn? Ga daar maar eens overheen.
Zelden heeft de mensheid treffender geïllustreerd dat zij het niveau van volstrekte willekeur nauwelijks weet te ontstijgen dan deze week, toen bekend werd dat het zebrapad van Abbey Road uitverkoren is voor de Werelderfgoedlijst. Dat de eer te beurt valt aan The Beatles als er dan toch iets uit de geschiedenis van de popmuziek op die UNESCO-lijst terecht moet komen, daar kan iedereen nog wel mee leven. Maar we weten ook allemaal dat Abbey Road lang niet het beste album van The Beatles is. Dat het zebrapad gekozen is, komt dan ook doordat er op de hoes van Sgt. Pepper’s niets tastbaars te vinden was, en men op de cover van het White Album ook al weinig aanknopingspunten aantrof.
De vraag is wat nu eigenlijk het te beschermen erfgoed is: de idee ‘zebrapad’ in platonische zin, het fysieke zebrapad op Abbey Road of de afbeelding daarvan op de hoes van de Beatles-plaat. Dat lijkt triviaal (antwoord b), maar dat zebrapad bestaat al tijden niet meer: het is verplaatst en vervolgens al herhaaldelijk overgeschilderd. Het beroemde zebrapad van Abbey Road bestaat alleen nog als platonische idee, en fysiek hooguit als afbeelding. Bovendien is het huidige pad verkeersveiligheidstechnisch (in functie dus) niet meer los te zien van de zigzagstrepen (pas op: domme niet oplettende toeristen die allemaal denken dat het verkeer van de andere kant komt) die er in 1969 nog helemaal niet waren.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Performance by Danish artist Christian Falsnaes. He says: I make my body available for the creative output of the audience (I am the brush, the audience is the painter). Then we leave the gallery and take the street to dance. Everybody sings ‘Lose yourself’ by Eminem.
Meer verstrooiing bij The Presurfer.
“Er is een tijd van geven en een tijd van nemen.”
Het kabinet zal dit jaar de opbrengst van de jaarlijkse 3FM-actie “Serious Request” halveren. Dat heeft Minister van Financiën Jan Kees de Jager vandaag aangekondigd. In eerdere jaren verdubbelde het kabinet dit bedrag nog, maar volgens De Jager is dat ‘niet meer van deze tijd’. Zowel vanuit het Glazen Huis als vanuit Afrika is begripvol gereageerd.
“De maatregel is vrij eenvoudig: Van iedere euro die je doneert gaat er 50 cent naar de schatkist. Bij giften boven de 10.000 euro loopt dat op naar 80%, en boven de 50.000 euro zal het gehele bedrag de rijksbegroting ten goede komen”. De zogeheten ‘eerlijk delen-taks’ zal volgens De Jager een kleine 3 miljoen euro opleveren. ”Deze maatregel past uitstekend binnen Europese richtlijnen over verantwoordelijke overheidfinanciën. Iedereen moet de broekriem aantrekken, en de goede-doelensector dus ook.”
Premier Rutte noemt de maatregel een noodzakelijke stap: “We zijn zeer redelijk en terughoudend. Jarenlang heeft de regering het bedrag verdubbeld. Iedereen die iets van inflatie weet, weet dat verdubbelen een stuk meer kost dan dat halveren oplevert. Bovendien is het ronduit onverantwoord dat tienduizenden Nederlanders midden in een crisis van deze omvang klakkeloos geld naar Afrika sturen. Dan moet de overheid durven bijsturen.”
“Als jonge vrouw vond ik de wereld geweldig. Toen heb ik me voorgenomen: aan dit gevoel moet je terugdenken als je ooit wanhopig bent. En dat heb ik gedaan. Maar daarom ben ik nog geen eeuwige optimist. Ik behoud mezelf het recht voor om te klagen, te zagen en te piekeren”.
Zie hier het realistisch optimisme van Nigella Lawson: de Queen of Food Porn. Ze is dik, ze is 50, ze is mooi. Humo sprak met haar voor het extradikke(?) kerstnummer. Hardnekkig optimisme sleept ons door deze donkere dagen vol culinaire aberraties. Maar piekeren mag dus ook, zo stelt sexy culiqueen Nigella. Piekeren over hoe je de chocoladerisotto met truffel niet tot pap kookt en of je dat kant-en-klare kerstmenu van Jamie Oliver voor €2,99 wel moet downloaden ..en of dat je problemen echt oplost? Klagen mag ook van Nigella, zeker als je wanhopig bent. Klagen over de kinderen die deze dagen weer 24/7 om je heen zijn. Dan ben je tegen vieren (plus of min 2 uur) wel weer toe aan een borrel: cointreau, citroensap en gin en shake your white lady. Problem(s) solved. Nog zo’n fnuikend kerstdilemma: voelt u zich voor het kerstdiner onzeker over uw wijnkennis? Bedenk dan dat wijnproeven één grote doorgestoken kaart is. Wijn is immers niet om te proeven, maar om te drinken, om door te drinken. Luister maar naar Mister Amsterdam en de waarheid over wijn. U ziet: voor alles is een oplossing en ook kerst gaat vanzelf weer voorbij. Dat is realistisch positivisme! Uw gemarginaliseerde margeblogger wenst u in de geest van de Queen of Food Porn en Mister Amsterdam een soepele kerst en een hardnekkig optimistisch 2011, met op z’n tijd veel geklaag en gepieker. Hap, slurp, lik, smak, proost! *doet heel uitdagend een tongue in cheek*
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Keer op keer beloven ze ons dat ze het beter doen, maar elke keer komen we bedrogen uit. Ze kunnen het gewoon niet.
VVD-kamerlid Charlie Aptroot verwoordt de vox populi over de top van NS en Prorail. De linkse partijen willen eerst nog een openbare hoorzitting.
De ChristenUnie is net met een stevig rapport over de laatste ‘verloren’ verkiezingen gekomen. In plaats van de verwachte 7 tot 10 zetels kwam de ChristenUnie uit op 5. Waarom?
De adviezen van de commissie waren helder:
De ChristenUnie profileert zich blijvend als een uitgesproken christelijke partij. (…) De ChristenUnie heeft een eigen achterban van betrokken en overtuigde christenen die de vaste basis vormt van de partij. De ChristenUnie moet blijven investeren in deze achterban…
Ik vind dit een rare conclusie, die zich moeilijk laat staven door de werkelijkheid. De problemen waarmee de ChristenUnie kampt, lijken mij niet uniek voor de ChristenUnie.
Het rapport biedt drie interessante tabellen. Eerst kijken ze waar CU-stemmers wonen. Ze maken het onderscheid tussen vier gebieden. CU-bolwerken, plaatsen waar de CU geen lijst had bij de gemeenteraadsverkiezingen en twee tussen gebieden. Overal verliest de partij ongeveer 0,7 procent van de stemmen. Dat betekent dat de partij relatief de minste stemmen in de traditionele CU-bolwerken behaalt. De partij verliest met name in plaatsen waar er geen consistente CU-aanwezigheid was in het verleden: dat duidt erop dat traditionele christelijke kiezers (vrijgemaakt, gereformeerd) bij de partij zijn gebleven, en dat ze niet-traditionele kiezers verliest.
Vandaag een bijdrage van Peter Roeffen, columnist/journalist/tekstschrijver en blogger op Petroeftaal.nl
De Nederlandse Spoorwegen hebben bij treinenleverancier Siemens-Bombardier nooit om winterharde treinen gevraagd. De producent produceerde daarom als vanzelfsprekend maar treinen die absoluut niet tegen winterse omstandigheden bestand zijn. Tweederde van de bij de leverancier afgenomen sprinters kunnen niet gebruikt worden omdat smeltend sneeuw de elektronica van de treinen ontregelt.
De NS zet voorlopig oude treinen in, die wel winterhard zijn. In vroegere orders werd er nog niet gesproken over winterhardheid. Bij de productie van treinen werd met alle voorkomende omstandigheden rekening gehouden.
Dat de pakken sneeuw die Nederland deze weken te verwerken kreeg, invloed hebben op de kwaliteit van het reizigersvervoer zal niemand de NS kwalijk nemen. Ook zal het passagiers in deze winterse omstandigheden betrekkelijk weinig uitmaken of ze in bijna smetteloze operatiekamers of in de nog steeds naar rook ruikende megavuilnisemmers vervoerd worden. Als de mensen ’s ochtends maar op hun werk komen om hun centjes te verdienen en na een drukke werkdag thuiskomen om dat geld te verbrassen en verstoken.
Maar reizigers verwachten wel dat ze eerlijk en tijdig ingelicht worden over wat hun te wachten staat. Opzienbarend is het dat de een zegsman van de NS zijn tevredenheid geuit heeft over het functioneren van de kerstdienstregeling, een term die overigens meer doet denken aan kerstavond zelf dan aan een periode van circa twee weken rondom kerst en oud jaar. Het is altijd gemakkelijk om de incidenten waarbij het fout gaat te sterk te benadrukken, maar de ervaringen van reizigers zijn duidelijk anders. Een in een weiland bij Purmerend tot stilstand gekomen personentrein met kleumende mensen, helpt niet erg in de beeldvorming. Hoe goedbedoeld de spoorslags verschafte thee, koffie en warme dekens ook waren.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.