Weekers hield rapport achter
Dat wordt een moeilijk dagje morgen
Deze week uit het Latijnse continent: een historische uitspraak in het proces tegen Guatemala's ex-dictator, aandacht voor straatkunst in Buenos Aires en Red Bull vraagt met een stunt aandacht voor Nazca-geogliefen. Schuldig aan genocide en misdaden tegen de menselijkheid: tachtig jaar cel. Dat was het oordeel van de rechtbank die afgelopen week tot een uitspraak kwam in de zaak tegen de Guatemalteekse ex-dictator José Efraín Ríos Montt. Ríos Montt werd berecht voor zijn rol in de slachting van 1771 leden van de Ixil Maya-stam. Het proces was onder meer uniek omdat het de eerste keer is dat een genocideverdachte in eigen land wordt berecht. De ex-dictator beweerde dat er binnen de hiërarchie autonomie bestond en dat hij zodoende niet verantwoordelijk kon worden gehouden voor de daden van zijn ondergeschikten.
Dat wordt een moeilijk dagje morgen
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
ONDERZOEK - Het is nooit duidelijk geworden wie achter de bedreiging zat van de Helmondse oud-burgemeester Fons Jacobs. Wel blijkt nu dat hij zelf verdacht werd van corruptie. En ook blijkt dat er nóg een groot corruptie-onderzoek is geweest, waarin een aantal bekenden een (hoofd)rol spelen. (Deel 1, 2, 3, 4, nieuws)
De rijksrecherche is niet alleen bezig geweest met Jacobs. Vanaf medio juni 2009 loopt er, onder de codenaam “Ob”, een ander groot onderzoek van deze dienst. Onderwerp: corruptie binnen de Brabantse politie. Twee politiemensen van Turkse komaf in Tilburg worden verdacht van het doorsluizen van politie-informatie naar het criminele milieu. Eén van hen, hoofdagent Suat Y., zou contact hebben met de Tilburgse crimineel Yusuf A., zo verneemt de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE).
Deze Yusuf is dezelfde man die later, vanaf medio 2010, de hennep levert aan de achterdeur van coffeeshop Carpe Diem in Helmond. Ook heeft hij een financieel belang in de zaak. Yusuf, zo blijkt uit de gegevens ingezien door Sargasso, is nauw bevriend met Nico, de vastgoedhandelaar die Noord-Koninginnewal 46 van Bavaria kocht. Ook Robin is in beeld: hij bracht Yusuf en Nico bij elkaar en verzorgde de bewaking van Carpe Diem.
Alledrie de mannen worden vanaf begin 2010, nog voor de opening van de coffeeshop, zéér intensief in de gaten gehouden: hun telefoons zijn getapt, hun gesprekken afgeluisterd en ze zijn doorlopend geschaduwd.
COLUMN - Volgens de overlevering was Cleopatra een lekker wijf. Maar rook ze ook lekker?
Op de website askmen.com is Cleopatra verkozen tot de op een na hotste historical woman aller tijden, nipt achter de verrassende nummer één Jacqueline Kennedy. Of Jacqueline inderdaad heter was dan Cleopatra is moeilijk te zeggen. Die Egyptenaren van vroeger suckten nogal in kunst en daarom is er nooit een fotorealistische afbeelding van Cleopatra verschenen.
Ik leerde Cleopatra kennen dankzij de stripreeks Asterix, waarin iedereen verliefd op haar is. Caesar uiteraard, maar ook Asterix zelf, zijn lijvige vriend Obelix, zelfs de hoogbejaarde Panoramix hoefde niet naar toverdrankjes te grijpen om ‘m in de lucht te krijgen als hij haar zag. Sindsdien was de link tussen Cleopatra en schoonheid als een Idefix idee-fix in mijn hoofd genesteld.
Dankzij het Somalische model Iman, door wie Cleopatra een paar jaar later vertolkt werd in de videoclip van Remember the time van Michael Jackson, vond ik haar nóg aantrekkelijker. ’s Nachts droomde ik over haar. Ik weet niet meer precies hoe die dromen gingen, maar als ik ze had gefilmd dan zou de EO ze niet uitzenden op woensdagmiddag.
Weer jaren later, nog niet zo gek lang geleden eigenlijk, las ik Das parfum van Patrick Süskind. Sindsdien bekijk ik Cleopatra met andere ogen. Of beter gezegd, met een andere neus. Want reken maar dat ze stonk, die Hellenistische heerseres. Als een alte Ziege stonk ze. Naar Zwiebelsaft, saurer Milch en Geschwulstkrankheiten.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
BRIEF - Het kabinetsbeleid is gebaseerd op het uitruilen van speerpunten. Rutte II is niet paars, maar blauw/rood. Dat gaat u uw nek kosten.
Geachte heer Weekers,
U bent waarschijnlijk het gehele reces bezig geweest met het op orde krijgen van uw verweer omtrent de Bulgarenfraude. Dinsdag is immers het debat in de Tweede Kamer waarin duidelijk gaat worden of u wel of niet kunt aanblijven als staatssecretaris van Financiën. ‘Ich hab es nicht gewusst,’ zegt u. ‘Hij wist het al jaren,’ zegt de rest van Nederland.
Dat wordt dinsdag dus spannend voor u, zeker aangezien u het sentiment nogal tegen heeft sinds uw te laat ingediende en onduidelijke feitenrelaas. Toch hangt uw aanblijven volgens mij niet zozeer af van de inhoud van het debat van dinsdag, maar vooral van het grotere politieke spel tussen de regeringspartijen VVD en PvdA. Dat zou dinsdag wel eens de doorslag kunnen geven.
De samenwerking tussen de VVD en de PvdA in dit kabinet is dankzij het kaartspel van Wouter Bos van het begin af aan letterlijk gebaseerd op het uitruilen van speerpunten. De VVD wilde vasthouden aan de begrotingsnorm van drie procent, maar moest in ruil daarvoor toestaan dat de PvdA de inkomensafhankelijke zorgpremie in het regeerakkoord zette. Tegenover het kinderpardon van de PvdA stond de strafbaarstelling van illegalen, enzovoorts.
ANALYSE - De Japanse Huffington Post is met veel tromgeroffel van start gegaan, maar valt al na een paar dagen erg tegen.
De Huffington Post – de goed bezochte en gelauwerde Amerikaanse nieuwssite – heeft nu ook een Japans jasje aangetrokken. Met de troetelnaam HafuPosuto voor de Japanstalige versie eist de website met veel PR/media-geroffel een plaats in het Japanse medialandschap op. Er zit groot geld achter dit initiatief. En groot geld is ook het hoogste doel van deze Japanse joint venture. Anders is het met HuffPo gedaan.
Zoals elders (Canada, het VK, Frankrijk, Spanje, Italië, en in de herfst ook Duitsland) is het moederbedrijf, zelf onderdeel van mediaconglomoraat AOL, een alliantie met een draagkrachtige lokale partner aangegaan. Asahi Shimbun, ’s lands één na grootste dagblad, is in het web van Arianna Huffington gevlogen. En het lijkt erop dat de geestelijke vleugels van dit links-van-het-midden dagblad van meet af aan gekortwiekt zijn.
Een productie van vier dagen is niet zo veel om een nieuw medium-outlet te evalueren. Het gaat hier dan ook om eerste indrukken. Mainstream is wat de klok slaat. Niet verrassend, want het concept van HuffPo berust op een readers’ digest van nieuws. In HuffPo’s woorden: nieuwsaggregator. In mijn woorden: een geredigeerd patchwork van quotes uit andere nieuwsmedia. Dat kunnen geëtableerde outlets zijn of meer dan wel minder bekende blogs. Dus we zien artikels van partner Asahi Shimbun, overgenomen artikelen van de Japanstalige Reuters, en de typische HuffPo-lappendekens rond een thema.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
ELDERS - Het land dat ‘liberty’ als hoogste deugd heeft omarmd heeft een groter percentage van zijn bevolking achter tralies zitten dan enig ander land ter wereld. Echt moeilijk om in de VS in de gevangenis te komen is het dan ook niet.
Illustratief is het geval van Kiera Wilmot. Deze zestienjarige, zwarte (uiteraard) scholiere werd twee weken geleden opgepakt vanwege iets dat op zijn hoogst als kattenkwaad kan worden aangemerkt:
On 7 a.m. on Monday, the 16 year-old mixed some common household chemicals in a small 8 oz water bottle on the grounds of Bartow High School in Bartow, Florida. The reaction caused a small explosion that caused the top to pop up and produced some smoke. No one was hurt and no damage was caused.
Wilmot told police that she was merely conducting a science experiment.
En dit was het gevolg:
After the explosion Wilmot was taken into custody by a school resource officer and charged with possession/discharge of a weapon on school grounds and discharging a destructive device. She will be tried as an adult.
Niet geheel toevallig werd Wilmot gearresteerd door een zogenaamde School Resource Officer (SRO), dat wil zeggen: een (gewapende) politieagent die werkzaam is op een school. Maar maken SRO’s scholen ook veiliger? Misschien, maar er zijn ook neveneffecten:
ACHTERGROND - In de discussie over krimpregio’s ligt de nadruk vaak op leegloop en doemt al snel het beeld van spookdorpen op. Dat beeld is onvolledig. Er verhuizen namelijk ook nog steeds mensen náár krimpgebieden, vanwege de betaalbaarheid van de huizen en de kwaliteit van de leefomgeving.
In zijn bijdrage aan de discussie over krimp zegt Nol Reverda dat krimpgebieden dynamiek en nieuwe energie nodig hebben. Waar hij betoogt dat Parkstad Limburg meer moet inzetten op stedelijke kwaliteiten, blijken het in noordelijke krimpgebieden, naast betaalbare woningen, eerder plattelandskwaliteiten te zijn die nieuwe bewoners aantrekken. En, misschien verrassend, ook jonge verhuizers trekken naar deze gebieden. Het dominante beeld over verhuizen naar het platteland is dat van de welvarende stedeling op zoek naar een nieuw leven in een idyllische omgeving.
In mijn onderzoek heb ik het klassieke beeld van verhuizen naar het platteland kritisch tegen het licht gehouden door de verhuisstroom naar plattelandsgebieden die minder in trek in zijn nader te onderzoeken. Ik heb me daarbij gericht op Noord-Nederland. Behalve wetenschappelijk relevant is dit ook vanuit beleidsoogpunt interessant. Grote delen van het Nederlandse platteland hebben of krijgen in de toekomst te maken met bevolkingskrimp. Omdat de instroom één van de factoren is die van invloed zijn op de bevolkingsontwikkeling, naast geboorte, sterfte en het aantal vertrekkers, is het belangrijk meer inzicht te hebben in de verschillende migratiestromen naar verschillende soorten plattelandsgebieden.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Zelfs als alleenstaande, studerende moeder, had Oud Zeikwijf nog geld voor zo nu en dan een goed stuk vlees. Een recept.
Negenentwintig jaar geleden kwam ik vanuit Tokio naar Amsterdam. Nadat ik een jaar of zo door de stad had gezworven, zonder geld (een baan was mij in die 25%-werkloosheidtijd niet ten dele gevallen, al was ik universitair geschoold in de bedrijfseco, en sprak en schreef ik vloeiend Japans), kreeg de gemeente Amsterdam mij in de smiezen en oordeelde dat het zo niet langer kon. Ik moest een vast adres bewonen en kreeg een uitkering aangemeten. Ik stopte pardoes met eten uit de afvalhopen van de Albert Cuyp- en de Dappermarkt. Wat een hele opluchting betekende, want de marktkoopmannen waren daar allerminst blij mee, met dat kosteloos meeliften op hun harde zwoegen. Eentje had zelfs een watermeloen op mijn hoofd geprobeerd stuk te slaan. Ik bukte opzij, hij miste. Sommigen plasten op hun afgedankte groente, zodat het oneetbaar werd. Later, toen ik mijn ezelin kreeg en ik me weer, voor haar, op dat dubieuze pad begaf, waren zij poeslief. We kregen spontaan manden vol overrijpe mango’s waar ze gek op was, en enorm dik van werd. Zo zie je maar weer, dat menslievendheid vaak makkelijker te uiten valt als het om dieren gaat.