Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Trouwe bondgenoot
Van ‘9/11’ kan ik me een aantal dingen levendig herinneren. Het was een dinsdag, weet ik nog. En na het eerste vliegtuig dat zich in de Twin Towers boorde, hoopte ik vurig op een ongeluk. Dat duurde tot ik hoorde van het tweede vliegtuig dat recht tegen de andere toren was aangevlogen.
Voor de rest: beelden van mensen die uit de brandende torens sprongen. Rookpluimen, paniek, onzekerheid.
Maar ook, later die dag: Benjamin Netanyahu (of misschien was het ook wel toenmalig minister-president Ariel Sharon – het geheugen is nooit helemaal betrouwbaar) die op televisie kwam om ons te vertellen dat de VS nu hetzelfde doormaakten als Israël en dat daarom, zoveel was nu wel duidelijk, óók het Palestijnse terrorisme keihard moest worden aangepakt.
Dat trof me toen al als goedkoop meeliften op andermans tragedie, als het op één grote hoop gooien van alles dat islamitisch was om zo de enig overgebleven supermacht voor Israëls karretje te spannen.
Ik heb de televisieopname in kwestie nooit teruggezien, maar ik twijfel er niet aan dat Netanyahu (of Sharon) iets dergelijks heeft gezegd. Beiden worden bijvoorbeeld aangehaald in dit artikel uit The New York Times van 12 september 2001:
Zandkorrel
COLUMN - Niets spannenders dan wetenschappers die vertellen over de kosmos. Toen onze eigen Robbert Dijkgraaf, een tijdje geleden al weer, op tv een uur lang college gaf over de oerknal, zat ik aan het scherm gekluisterd: Dijkgraaf maakte van complexe materie een inzichtelijk, geestig en gepassioneerd verhaal. Dat je je als toehoorder bij theorieën die zo’n onmetelijke reikwijdte hebben, voelt wegzakken tot minder dan een speldeknopje in een plooi van de geschiedenis, geeft niet. Het is juist imposant dat onze aardbol dan zo minuscuul lijkt: we zijn een zandkorrel in de wervelwinden van de kosmos.
Astronoom Neil deGrasse Tyson is een al even gepassioneerd verteller. In de afgelopen maanden hervertelde hij de wereldberoemde documentaireserie van zijn leervader Carl Sagan over de kosmos. Tyson maakte er een sprankelend, persoonlijk en wijds theoretisch betoog van, opgeluisterd met historische anekdotes, biografieën van bijzondere wetenschapers en heel veel oogverblindend visueel snoep. We reisden met hem door de Melkweg, door de eeuwen, door de tijd, over de alle uithoeken van de aarde en door de evolutie heen.
Tyson had een goed oog voor conflicten in de wetenschap. Kennisvergaring is geen harmonieus proces. Voor nieuwe inzichten moet worden gevochten, en sommige wetenschappers worden genekt in dat proces. Voor de eer en de glorie komt vaak eerst de hoon en arrogantie van vakgenoten. Soms vindt een wetenschapper zelfs een hele industrie tegenover zich, zoals geochemicus Clair Patterson, die als eerste aantoonde dat we de wereld in razendsnel tempo aan het vervuilen waren met loodhoudende benzine.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Laniakea: Onmeetbare hemel
VISUALISATIE - Een supercluster is een verzameling van sterrenstelsels:
On the edge of a supercluster, called Laniakea, in a galaxy called the Milky Way around a star we call the sun there is a small blue planet: Our home.
Een team van wetenschappers heeft een vizualisatie gemaakt van de structuur van het heelal. De Melkweg, waar de Zon en dus ook wij deel vanuit maken, is slechts een heel klein onderdeel van het supercluster Laniakea. En dat grenst weer aan andere superclusters. Er komt geen eind aan dus.
Het groeiende gevaar van selffulfilling apocalyptiek
ACHTERGROND - Veel monotheïsten denken van oudsher dat rond en in Israël de ware God zal zegevieren via een eindstrijd met talloze doden. Verrassend (en bedreigend) is de actuele terreinwinst van diverse fanaten die deze waan actief tot werkelijkheid willen maken. Ook zijn er opmerkelijke dwarsverbanden.
Apocalyptiek – het geheel van gedachten en voorstellingen betreffende het einde van de wereld en de komst van het koninkrijk Gods – mag je proto-utopisch denken noemen. Bij elke utopie ligt geweld op de loer, omdat het doel al gauw de middelen heiligt.
Bovendien worden in de apocalyptiek ook nog eens ongekend verwoestende oorlogen expliciet aangekondigd. En het te bevechten ideaal is van een absolute, bovenaardse perfectie. De gelukzaligheid van de goeden zal volkomen zijn, ook als ze sneuvelen. De tegenstanders zijn marionetten van het kwaad. Dus ligt het voor de hand dat sommige gelovigen het inzetten van wapens met een maximale vernietigingskracht logisch vinden.
Daar staat tegenover dat de religieuze geschriften regels voor het inperken van geweld bevatten, een rudimentair, maar wel heilig geacht oorlogsrecht. En met name uit de Tenach en de Koran, maar ook wel uit de Hadith en de Bijbel, valt een meer afwachtende houding als de juiste af te leiden. De gelovige kan het allemaal aan God laten en zijn eigen rol zien als een vroom ondergaan van het gigantische drama van het laatste oordeel. Toch blijft staan: de apocalyptiek van elk van de drie grote monotheïstische godsdiensten schildert en sanctioneert onder meer scenario’s voor bijna grenzeloos geweld. Dat zit zogezegd in geuren en kleuren in het keuzepakket.
KORT | De bezuinigingsillusie
Al sinds de jaren tachtig is de overheid aan het bezuinigen. Soms wat meer, soms wat minder. Maar bezuinigingen op korte termijn leveren meestal op de lange termijn veel extra kosten op.
Het meest pijnlijk is dit bijvoorbeeld zichtbaar bij de inkoop van IT binnen de overheid.
Vaak leiden bezuinigingen ertoe dat projecten om budgettaire redenen tegen het eind van het jaar worden afgebroken (anders overschrijding) om dan later, tegen veel meer kosten, weer opnieuw te worden opgestart.
Een andere factor is dat door zaken als loonmatiging zowel de IT-afdelingens als managers binnen de overheid veel kwaliteit hebben zien wegvloeien naar de markt. En daardoor moeten ze steeds weer gebruik maken van dure inhuur.
Nog belangrijker, de overheid kan in grote IT projecten de marktpartijen gewoonweg niet aan en wordt daardoor opgezadeld met veel te hoge kosten en niet-functionerende systemen.
En dit geldt vast ook voor veel andere aspecten binnen de overheid.
Penny wise, pound foolish.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Zware gevechten rondom vliegveld Donetsk
Het vliegveld is in handen van Oekraïense regeringstroepen, de omgeving niet.
Je hoeft geen genie te zijn om te bedenken wie het staakt-het-vuren heeft geschonden.
Hoofdrolspeler Libor-affaire aan de slag bij VION
Zo meldt Trouw:
Voormalig Rabobankbestuurder Sipko Schat is de nieuwe voorzitter van de raad van commissarissen van vleesverwerker VION. […]
Schat was bij Rabobank verantwoordelijk voor de afdeling die zich aan de fraude schuldig maakte. […] Zijn omstreden verleden doet niet ter zake, aldus het bedrijf. ‘Hij is puur gekozen vanwege zijn ervaring. Over de gebeurtenissen in zijn verleden is genoeg gezegd en geschreven maar daar gaan wij niet over’, reageerde een woordvoerder.
Closing Time | Who’s the King?
Als één van de eersten bracht Dog Eat Dog een mix van metal en hip-hop muziek. Who’s the King van hun album All Boro Kings.
Why get along with the cops, they beat ya like a dog
Is dit misschien een begrijpelijke reactie op eerder nieuws van vandaag?
Drones, drones, drones
John Oliver over de regelmaat waarmee de Amerikaanse regering drones inzet om ’terroristen’ uit te schakelen:
Drone strikes will be as much a characteristic of the Obama presidency as Obamacare and or receiving racist email forwards from distant relatives.
Maar vaak weet de Amerikaanse regering niet eens precies wie wordt aangevallen.
Het Amerikaanse publiek stelt echter nauwelijks vragen:
Drone strikes are one of those things it is really convenient not to think about that much.
Aldus Oliver.
Maar dat ligt uiteraard anders voor de mensen in Pakistan, Jemen en Somalië. Zij denken er constant aan. En dat beïnvloedt uiteraard de manier waarop ze tegen de VS (en diens bondgenoten) aankijken.
Het ergste van alles? Die vragen zouden wel gesteld moeten worden:
Right now we have the executive branch making a claim that it has the right to kill anyone, anywhere on earth, at any time, for secret reasons based on secret evidence in a secret process, undertaken by unidentified officials.
Zo legt een voormalige adviseur van het Amerikaanse ministerie van defensie uit.
En dat is bepaald geen geruststellende gedachte.
h/t Krekel
Laatste Duitse universiteiten schaffen collegegeld af
All German universities will be free of charge when term starts next week after fees were abandoned in Lower Saxony, the last of seven states to charge.
“Tuition fees are socially unjust,” said Dorothee Stapelfeldt, senator for science in Hamburg, which scrapped charges in 2012. “They particularly discourage young people who do not have a traditional academic family background from taking up studies. It is a core task of politics to ensure that young women and men can study with a high quality standard free of chrage in Germany.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.