Quote du Jour – The Most Curious Thing
“Well! I’ve often seen a cat without a grin,” thought Alice; “but a grin without a cat! It’s the most curious thing I ever saw in my life!”
Moeten we niet eens ophouden met het songfestival? Het is een jaarlijks terugkerende vraag. Al drie jaar halen we de finale niet en ondanks het feit dat er nu twee voorronden zijn en de vakjury van stal is gehaald om tegenwicht te bieden aan de Balkanbende zou het me niets verbazen als Hind vanavond verliest van een Ierse kalkoen. Als zelfs songfestival-gigant Ierland het opgeeft, wie zijn wij dan om stug vol te houden? Over die oostblok overwinningen valt trouwens te twisten, vanaf 2004 waren maar 4 van de 10 punten-grossierders oud-IJzeren Gordijn landen. Het lijkt eerder te maken te hebben met kwaliteit (die, ik geef toe, relatief is bij het Songfestival) en enthousiasme.
“Well! I’ve often seen a cat without a grin,” thought Alice; “but a grin without a cat! It’s the most curious thing I ever saw in my life!”
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Hij kwam dit weekend al binnen als linktip en is vandaag alsnog door iemand in de waan gezet, de site waarop privégegevens staan van mensen die direct dan wel indirect betrokken zijn bij het uit Nederland zetten van asielzoekers. De site is overigens niet/nauwelijks bereikbaar.
“Zo is de judoclub genoemd van een vierjarig zoontje van een directeur van een detentiecentrum voor asielzoekers.”
Zelf had ik besloten er geen aandacht aan te besteden. In een democratie vind ik het geen gepaste actie om uitvoerders van beleid persoonlijk aan te vallen. En al helemaal niet in hun privéleven.
Het was natuurlijk een sappig item om een discussie op te starten, maar het zou mij medeplichtig maken aan iets waar ik verre van wil blijven. Nu het breder in het nieuws is, kan ik er wel even bij stilstaan.
Maar ik kan er kort over zijn. Ik vind het een laffe, lage, gemene en onoorbare actie. Het is het ultieme zwaktebod als je niet meer met argumenten een debat kunt winnen om dan mensen direct maar aan te vallen om ze zo te blokkeren in de taak die ze opgedragen hebben gekregen.
En het is ultiem laf om zelf anoniem te blijven bij de uitvoering van zo’n actie. En ik heb ook het vermoeden dat de figuren die achter deze actie zitten waarschijnlijk wel moord en brand schreeuwen als opsporingsmethoden uitgebreid worden waardoor hun gegevens in databanken komen te staan.
“Bevel is bevel? Mooi niet! Zoek de verantwoordelijken op.” Stond op de site te lezen.
Pardon eikels, dit is een democratisch besluit dat uitgevoerd wordt. Niet een Befehl uit een dictatuur. En hoezeer ik het ook oneens ben met het besluit, het gevecht vindt plaats in Den Haag, met woorden.
Barbaren!
“Ik voelde gewoon geen vertrouwen van hem; dat hij wilde dat ik deel van deze groep uitmaakte op de manier zoals ik ben: 100 procent Seedorf.”
Aldus onze Clarence Seedorf in een interview voor de Volkskrant waarin hij uitlegt hoe van Basten hem zwaar gepiepeld heeft. Hoe haalde Marco het ook in zijn hoofd om hem over te slaan voor de rol van el duce tijdens de thuiswedstrijd tegen Slovenië. Gott im Himmel! Ik zou ook woest zijn. Woest! Gepasseerd worden door de schlemielen van der Vaart en Sneijder. Maar in plaats van zijn ongenoegen te uiten tegen Nelson Mandela of een ander vertrouwenspersoon in zijn leven of gewoonweg voor de camera’s weigeren de hand van de bondscoach te schudden, praat en zucht hij met tranen in zijn ogen over zijn gevoelens, het creëren van momenten, het kijken in spiegels en de denigrerende toon van Marco. Ik word niet echt warm van dit soort meidengepraat, Clarence. Integendeel, mijn tepels krijgen nu ernstige terugtrek neigingen.
We moeten het dus zonder de natuurlijke aanvoerder van ons elftal gaan doen, deze zomer. Dit verlies dient gecompenseerd te worden door het behandelen van de eerste lading oranjespullen. Zo kwam ik afgelopen zaterdag in de Hema een tweetal attributen tegen die mij zeer de moeite waard lijken: oranje Heidi vlechtjes met een voetballetje en Hollandse linten en een toetertje in de vorm van een Zwitserse hoorn. De eerste testen tonen enthousiaste reacties van intimi en buurtgenoten! Ik denk niet dat ze hoog scoren op duurzame boomvriendelijkheid, hoewel Hema haar best doet om een ecologische marketinggraan mee te pikken. Echter, het Heidi object is voor meerdere doeluiteinden bruikbaar. Maak bijvoorbeeld je partner met semi-lang haar er blij mee, want het houdt zijn of haar kapsel mooi in bedwang tijdens een winderige dag. Of geef nu eindelijk toe aan de behoefte om voor een keer als vrouw rond te lopen, voor de volle honderd procent.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Volgens de Duitse krant Die Welt wordt de Britse minister voor Buitenlandse Zaken David Miliband het meest genoemd als de toekomstige Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken van de EU. Als dit waar is, en de Britse regering ontkent het met klem, zou dat opmerkelijk zijn.
David Miliband is namelijk op dit moment het wonderkind van Labour. De 42-jarige Miliband wordt na een bliksemcarrière in de politiek gezien als de gedoodverfde opvolger van de huidge Labour-premier Gordon Brown. En nu Brown het in de peilingen zo slecht doet roepen sommigen zelfs al om een voortijdige wisseling van de wacht.
Door Miliband in Europa te lanceren zou Brown dus een mogelijke concurrent uit kunnen schakelen. Een ander gevolg zou zijn dat de kansen voor Tony Blair om president van Europa te worden nihil worden. Twee Britten op zulke hoge posten zou voor de andere landen onaanvaardbaar zijn. Het is maar de vraag of Brown, die een lange geschiedenis van conflicten met Blair heeft, daar rouwig om zou zijn…
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.

SJohnny Deppskaia, teruggevonden honderd kilometer naar Lenins boshut
omringd met een cameraman, De Roode Fee, een baboesjka from David Lynch’ hell
tot rotte JohnLennontandjes je terug met de voeten op de aarde zetten.
Dàt is wat er gebeurt, kinderen, wanneerje niet van die paddestoelen kan blijven
dàt is wat plaatsgrijpt op weg naar India via de drugroute B
dàt is wat er dit weekend plaatsvond.
Morgen gezond weer op.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.