Onze democratie noemt men wel een representatieve, of indirecte democratie. Onze regering legt wetsvoorstellen niet direct aan de bevolking voor, maar aan de Tweede Kamer die ons representeert. Geen directe, maar indirecte democratie. Of eigenlijk toch niet, want er zit nog een laagje tussen. Een laagje dat nog meer afstand schept tussen de kiezer en dat wetsvoorstel: de politieke partij. Daarover dit tweede deel in de serie politiek zonder partijen. Politieke partijen bepalen wie er op de kieslijsten komen en spelen dus een centrale rol bij de vraag wie het woord voert in de Tweede Kamer. Partijen zetten vacatures uit, stellen profielen op, selecteren de mensen en bepalen de lijstvolgorde. Dat ook de politieke partij nog een rol speelt in de overdracht van de ‘wil van het volk’ betekent dat we eigenlijk over een indirecte indirecte democratie moeten spreken. Het betekent ook dat we de Tweede Kamer beter een partijvertegenwoordiging kunnen hebben. Kamerleden zitten daar namens hun partij. Het is geen volksvertegenwoordiging. Pieter Omtzigt Toch kun je best betogen dat zich onder die partijvertegenwoordigers, kamerleden bevinden die ook volksvertegenwoordiger zijn. Het klassieke hedendaagse voorbeeld is Pieter Omtzigt. Hij kwam in 2003 de Tweede Kamer binnen als partijvertegenwoordiger op nummer 51 op de lijst. Met een schamele 1010 stemmen. Hij kroop omhoog op de lijst, naar 37 in 2006, naar 29 in 2010. En toen vond de partij het genoeg. In 2012 keerde hij niet terug op de lijst. Althans daar leek het op, totdat de Twentse lobby zich roerde. Hij kreeg alsnog plek 39, waarna zijn eigen achterban hem met 36.750 voorkeurstemmen de Kamer in stemde. Want blijkbaar had hij ondertussen een eigen achterban. In 2017 kreeg hij 97.638 stemmen op plek 4, goed voor meer dan een zetel. Met voorkeurstemmen de Kamer in Die voorkeurstemmen zijn een interessant fenomeen. Politieke partijen hebben zichzelf het recht toebedeeld te bepalen wie er op de kieslijst staat en in welke volgorde. En dat betekent dat ze bepalen wie er in de Tweede Kamer terechtkomt. Maar slechts tot op zekere hoogte. Want ze erkennen dat er een moment is, waarop het blijven vasthouden aan de partijvoorkeur niet meer uit te leggen is. Dus toen Omtzigt in 2012 door zijn voorkeurstemmen 36 plaatsen steeg naar nummer 3, erkende het partijpolitieke systeem, ok, we hebben hier met een volksvertegenwoordiger te maken. Deze man staat niet louter als partijvertegenwoordiger op de kieslijst, er zijn veel mensen die ook echt op hem stemmen. We kunnen niet om hem heen. Zodoende kwam hij in de Kamer. Het moment dat het partijpolitieke systeem voorrang verleent aan een daadwerkelijke volksvertegenwoordiger is formeel vastgelegd. Daar is 25% van de kiesdeler voor nodig. Dat staat in 2017 gelijk aan (70.107 / 4 = ) 17.527 stemmen. 46 kandidaat kamerleden voldoen aan dit criterium en krijgen samen 9,3 miljoen, oftewel 89,2 procent van de geldig uitgebrachte stemmen. Overweldigende meerderheid partijvertegenwoordigers Dat wil niet zeggen dat ze allemaal als volksvertegenwoordiger aan de slag gingen. 5 van hen gaan het kabinet in. En 3 van hen voerde een partij aan die de kiesdrempel niet haalde en kwamen dus niet in de Tweede Kamer. Jan Roos (VNL), Ancilla van der Leest (Piratenpartij) en Sylvana Simons (Artikel 1). Laten we uitgaan van het criterium dat door politieke partijen zelf is vastgelegd. Dan kunnen we zeggen dat de in 2017 nieuw aantredende Tweede Kamer 38 leden telt die zich volksvertegenwoordiger mogen noemen. Ongeveer 25 procent. Een overweldigende meerderheid van 112 Kamerleden, 75 procent, komt in de Tweede Kamer omdat ze door de partij op de lijst is gezet. Op de slippen van de lijsttrekkers. Geen eigen achterban geen probleem Die 38 met voorkeursstemmen gekozen Kamerleden vertegenwoordigen 7,2 miljoen stemmen. 68,7 procent van de geldig uitgebrachte stemmen. Van die 38 verdwijnen er in de erop volgende jaren 12 uit de kamer. De nu nog 26 overgebleven volksvertegenwoordigers, 17 procent van alle Kamerleden, vertegenwoordigen nog 3,9 miljoen stemmen. 37,3 procent van de geldig uitgebrachte stemmen. 5,4 miljoen stemmers worden op dit moment dus niet meer in de Kamer vertegenwoordigd door de volksvertegenwoordiger op wie ze gestemd hebben. De huidige VVD fractie Gebrek aan eigen achterban geldt zeker voor de VVD fractie. Van de 33 zetels die de VVD wint worden er maar 4 met voorkeursstemmen binnengehaald, zo’n 12 procent. Dat is op de PVV na (10 procent) het minst. De meeste stemmen gaan naar Mark Rutte. En dat lijkt me niet louter te verklaren uit het feit dat hij premier is. Want ook stemmen op iemand anders op de lijst levert Rutte zetels op. Maar dat doe je alleen als er mensen op de lijst staan waarvan je op z’n minst gehoord hebt en liever ook de verdiensten van kent. Daar zijn er blijkbaar niet veel van. Met de huidige gehavende fractie is het wat betreft eigen achterban helemaal armoedig. Dat heeft ook te maken met een groot verloop. Van de 33 kandidaat kamerleden die de verkiezingen wonnen zitten er 15 niet meer in de huidige fractie (waarvan er één z’n zetel meenam). De overgebleven 32 fractieleden vertegenwoordigen bij elkaar slechts 3,31 zetels aan stemmen. Waarvan er ook nog twee door Dijkhof zijn binnengehaald. De overige 31 Kamerleden staan voor het equivalent van 1,23 zetel (of zetels als je dit meervoud wilt noemen). 3 Kamerleden behoren tot de buitencategorie. Die hebben zo weinig stemmen gekregen, minder dan 500, dat ze hun eigen kiezers persoonlijk zouden kunnen bedanken voor hun stem. Dat zijn Daniel Koerhuis (441 stemmen), Tobias van Gent (388 stemmen) en Jeroen van Wijngaarden (336 stemmen). Partijvertegenwoordigers die de blauwe stoeltjes warm mogen houden. Verbeteringen Op de lijst van 46 mensen die in 2017 genoeg voorkeurstemmen haalt, staat Jan Roos op 31, Ancilla van der Leest op 32 en Sylvana Simons op 34. Daarmee hebben ze een grotere eigen achterban dan Halbe Zijlstra, Lilianne Ploemen en Esther Ouwehand, om er een paar te noemen. Maar te klein om in de Kamer te komen en dat heeft iets kroms. Maar zonder grote wijzigingen aan ons kiesstelsel is dat moeilijk te veranderen. Wel kan een eenvoudige verandering meer recht doen aan de daadwerkelijk op iemand uitgebrachte stemmen. Voorkeurstemmen zijn nu alleen van belang op het moment dat iemand meer stemmen krijgt dan een kwart van de kiesdeler. Waarom zou je die drempel niet loslaten en de lijstvolgorde volledig door de kiezer laten bepalen? Dan maakt het niet uit hoe hoog iemand op de lijst staat. Zolang diegene maar mensen weet te overtuigen op hem of haar te stemmen. Dat maakt bij aspirant kamerleden misschien ook het besef wakker dat je in de kamer zit om mensen te vertegenwoordigen. De kiezer bepaalt dan wie van de lijst de kamer in komt. En dat is best wel democratisch. De lat was dan te hoog geweest voor de 3 toppers van de VVD. Het is een eenvoudige verandering die weinig kans van slagen heeft. De reden: partijpolitiek. Op dit moment hebben partijen de macht om zelf te bepalen wat de lijstvolgorde is en dus wie er op de slippen van de lijsttrekker de kamer in komt. Die macht moeten ze dan inleveren. En de enige mensen die daarvoor kunnen zorgen zijn de zittende Kamerleden, die zelf dankzij die partijen op die plek terecht zijn gekomen. Belangrijker dan partijdemocratie: de echte democratie Er wordt weleens beweerd dat het van groot belang is dat politieke partijen democratisch georganiseerd zijn. Dat kan wel zo zijn, maar belangrijker dan hun interne democratie, is de democratie waar iedereen aan deelneemt. Die kunnen ze nog wel een beetje serieuzer nemen. NB. De gebruikte informatie is voornamelijk afkomstig van de Kiesraad. De overzichten zijn met zorg samengesteld maar niet noodzakelijk foutloos.
Ik weet niet waarom ik Daft Punk en The Chemical Brothers verwar, misschien omdat ze in dezelfde jaren populair werden en omdat ik hun muziek niet zo boeiend en vaak ronduit irritant vind, maar ze wel allebei een video maakten die me aan de buis gekluisterd hield. In het geval van The Chemical Brothers de video bij het nummer ‘Star Guitar’ dus.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
‘Academische vrijheid is essentieel voor goede wetenschap, maar niet onbegrensd: wetenschappers moeten steeds een goed evenwicht zoeken tussen academische vrijheid en onafhankelijkheid aan de ene kant, en hun maatschappelijke verantwoordelijkheid aan de andere kant.’ Dat schrijft de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW) bij een vorige week verschenen rapport dat bedoeld is als voorzet voor nadere discussie over dit onderwerp.
‘Academische vrijheid definieert de KNAW als het beginsel dat medewerkers aan wetenschappelijke instellingen in vrijheid hun wetenschappelijk onderzoek kunnen doen, hun bevindingen naar buiten kunnen brengen en onderwijs kunnen geven. Dat gaat dan onder meer over: de keuze van te onderzoeken thema’s, de keuze en toepassing van de eigen onderzoeksvragen en -methoden, de toegang tot informatiebronnen, het publiceren en delen van informatie via conferenties, lezingen en lidmaatschap van wetenschappelijke groepen, de keuze om samenwerking met wetenschappelijke partners aan te gaan, en de invulling van het wetenschappelijk onderwijs. De wetenschappers zelf en de instellingen waar zij werken zijn als eerste verantwoordelijk voor de academische vrijheid. Maar ook de overheid, als opdrachtgever en financierder, en de samenleving, inclusief het bedrijfsleven, dragen bij hun betrokkenheid met wetenschap verantwoordelijkheid. De grenzen van academische vrijheid worden in belangrijke mate bepaald door professionele normen van wetenschapsbeoefening. Deze zijn voor het wetenschappelijk onderzoek vastgelegd in de Nederlandse Gedragscode Wetenschappelijke Integriteit. Daar vinden we dan ook de criteria voor het onderscheid tussen integere wetenschapsbeoefening en pseudowetenschap.
Er zijn elf politieke partijen die niet in alle kieskringen meedoen. Maken ze dan nog wel kans op één of meerdere zetels? Misschien helpt het als kiezers uit de ene kieskring bijspringen in een andere.
Mag dat? Kan dat? Jawel, maar er zijn wel erg veel kiezers nodig die bereid zijn hun stempas om te ruilen voor een kiezerspas.
Bij de Tweede Kamerverkiezingen mag elke kiesgerechtigde in heel Nederland stemmen. Dat kan handig zijn voor mensen die in een andere plaats werken, dan waar ze wonen. Even in je lunchpauze stemmen, zodat je na werktijd niet hoeft te haasten om in je woonplaats naar het stembureau te rennen.
In veel gevallen zal dat binnen een en dezelfde kieskring zijn. Maar wie bijvoorbeeld in Den Haag woont en in Rotterdam werkt, beweegt zich in twee verschillende kieskringen. Dan kan de service van de kiezerspas een uitkomst zijn.
Het zou ook een uitkomst kunnen zijn voor kiezers die op een partij willen stemmen die niet in hun kieskring op het stembiljet staat. Stel u bent een republikein in hart en nieren en zou graag op de Partij voor de Republiek willen stemmen.
De partij staat ingeschreven in de kieskringen 2 en 9 (Leeuwarden en Amsterdam) en u woont in Weesp. Dat ligt in kieskring 10 (Haarlem). In uw kieskring kunt u dus niet op deze partij stemmen. Geen nood, u vraagt een kiezerspas aan, zoekt uit wat het voor u dichtstbijzijnde stembureau in Amsterdam-Zuidoost is en gaat daar op 15, 16 of 17 maart heen.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
‘De teamleider staat toe dat mensen drugs gebruiken om sneller te werken’, zegt de Poolse Karolina via Facebook-chat. ‘Cocaïne en amfetamine.’ Karolina nam ontslag en zocht een andere baan. ‘Dit was geen baan voor normale mensen maar werk voor robots en stofzuigers.’ Stofzuigers – dat zijn werknemers die amfetamine gebruiken, vertelt ze. ‘Wij herkennen ons niet in deze getuigenis’, schrijft Jumbo.
De Groene Amsterdammer schrijft op basis van onderzoek van het platform voor onderzoeksjournalistiek Investico over drugs op de werkvloer, wat “een gigantisch probleem” is onder vooral arbeidsmigranten. Vooral “flexmigranten” die vaak in distributiecentra, kassen en voedselverwerkende fabrieken werken zijn kwetsbaar voor een problematische verslaving. Soms dus aangemoedigd door de werkgever of uitzendbureaus. “De uitzendbureaus beschermen de mensen die drugs gebruiken. Want zij zijn sterker, sneller en kunnen langer door”, zegt een Slowaakse man in Trouw.
ACHTERGROND - In het eerste deel gaf ik een inleiding op de voorlopers van Van den vos Reynaerde, op de traditie waaruit het gedicht is voortgekomen en op het verschil tussen dierenfabel en dierenepos. Een dierenepos is niet, zoals de fabel, moralistisch, maar satirisch van aard.
In dit deel ga ik in op de opvattingen van René Broens. De schrijver dekt zich van tevoren in door te stellen dat er tot op heden geen eensluidende interpretatie bestaat van Van den vos Reynaerde en haalt daarbij Prof. Em. Joris Reynaert (geen familie) aan. Voorts stelt Broens dat zijn Reynaert-interpretatie sterk afwijkt van, zoals hij dat noemt, de ‘beeldbepalende Reynaertonderzoekers’. Hij noemt als zodanig Bart Besamusca, André Bouwman, Rick Van Daele, Jozef Janssens, Joris Reynaert, Paul Wackers en last but not least de in het eerste deel al genoemde Frits van Oostrom.
Drie van deze hoogleraren (Broens’ promotor Wackers, Besamusca en Van Oostrom) waren medeverantwoordelijk voor het feit dat Broens’ dissertatie (zie deel 1) uiteindelijk werd afgekeurd omdat zij zich niet konden vinden in zijn afwijkende interpretatie van de Reynaert. Koudwatervrees van de hooggeleerden of ging Broens de wetenschappelijke discipline te buiten?
Het deed mij denken aan de dissertatie van Maria de Groot, theologe en neerlandica, wiens dissertatie over het evangelie naar Johannes (Messiaanse ikonen, 1988) door de theologische faculteit werd afgekeurd en vervolgens door de faculteit Nederlands werd goedgekeurd. Misschien heeft Broens de verkeerde invalshoek gekozen. Aan de hand van het onderstaande kan de lezer dat enigszins zelf beoordelen.
De vrijheid van vereniging (artikel 8 van de Grondwet) is een van de pijlers van een democratische rechtsstaat. Maar wat nu als een vereniging het criminele pad op gaat of de democratie ondermijnt? De Eerste Kamer, net bekomen van een principiële discussie over de avondklok, moet binnenkort oordelen over twee wetsontwerpen die een verbod mogelijk moeten maken van verenigingen die grenzen overschrijden. Het ene betreft een initatiefvoorstel van PvdA, CDA, CU, VVD en SGP voor een bestuurlijk verbod van ondermijnende organisaties. Het is met name gericht tegen zogenaamde Outlaw Motor Gangs. Het andere betreft een wijziging van het Burgerlijk Wetboek inzake rechtspersonen en is door de regering ingediend zoals overeengekomen in het coalitieakkoord van Rutte III.
De Tweede Kamer is vorig jaar al met beide voorstellen akkoord gegaan zonder dat er in de media veel aandacht is besteed aan de uitvoerige debatten die de Kamerleden hebben gevoerd over deze voorstellen die fundamentele rechten raken. Na het teruglezen van een aantal verslagen van deze debatten kan ik me voorstellen dat de Eerste Kamer, het ‘juridisch geweten’ van het parlement, er toch niet zomaar mee zal instemmen.
Een ‘cultuur van wetteloosheid’
De criminele activiteiten van motorclubs zoals de Hells Angels hebben al enkele malen tot een verbod van zo’n organisatie geleid. Het succes van het Openbaar Ministerie bleek nogal betrekkelijk, zeker in verhouding tot de langdurige civielrechtelijke juridische procedures die er voor nodig waren. Voor de politie en de burgemeesters die met de zware criminaliteit van de bendes te maken hebben biedt een verbod tot nu toe nog te weinig aanknopingspunten om op te treden. Om sneller en effectiever op te kunnen treden stelden de Kamerleden Kuiken (PvdA), Van Toorenburg (CDA), van Wijngaarden (VVD), van der Graaf (CU) en Van der Staaij (SGP) in een initiatiefwetsontwerp voor een bestuurlijke route te kiezen voor een verbod op dergelijke ondermijnende organisaties. Een bestuurlijk verbod geeft de Minister de mogelijkheid om zo’n organisatie een verbod op te leggen zonder toetsing bij de rechter. En dat verbod gaat dan meteen in. Daarmee is een gang naar de rechter weliswaar niet geheel uitgesloten. De organisatie kan uiteindelijk ook nog een beroep doen op de afdeling Bestuursrechtspraak van de Raad van State. Maar deze weg is omstreden. De minister is een politiek figuur. Hij of zij kan zich in het besluit tot een verbod laten inspireren door politieke overwegingen, zeker gezien de nogal vage formulering van de gronden voor een verbod. De wetstekst noemt namelijk de motorbendes niet als zodanig, maar omschrijft de verbodsgronden in veel algemenere zin. Wat moeten we verstaan onder ‘een cultuur van wetteloosheid’? En onder een ‘aantasting van als wezenlijk ervaren beginselen van de Nederlandse rechtsorde’? En wanneer kunnen we vaststellen dat een organisatie ‘de Nederlandse samenleving of delen daarvan ontwricht of kan ontwrichten.’? Hoe groot is het risico dat een minister met politiek uitgesproken extreme denkbeelden hier een kans ziet om hem of haar onwelgevallige organisaties uit de weg te ruimen? Of kan dat alleen in Turkije of Hongarije?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Met het afscheid van Daft Punk nemen we ook afscheid van een vernieuwend duo op het gebied van muziekvideo’s, zo lees ik in de obituaries. En ja inderdaad, ‘Da Funk’ is mijn favoriete nummer van Daft Punk, een nummer dat totaal oninteressant is als je het alleen hoort, maar juist voor die video keek ik MTV.
Muziek in tijden van avondklokken.
Eerst werden de podia gesloten, maar geen nood, met livestreams en filmpjes bleven musici aan het werk. Het publiek kon blijven genieten.
Toen kwam de avondklok. Dat beperkte de tijd die musici beschikbaar hadden om naar opnamelocaties te reizen en voor de avondklok weer thuis te zijn.
Maar creatievelingen zijn niet voor één avondklok te vangen. Een lumineus, schitterend, prachtig idee van Splendor is niet stil te krijgen.
Het idee: twee musici die niet eerder een programma samen maakten en waarvan de instrument-of genre combinatie niet voor de hand ligt zoeken elkaars muzikale raakvlakken en vormen samen een Duo voor één Dag.
Overdag repeteren ze, ’s avonds treden ze op. Tot de lockdown werden de optredens elke vrijdag om 20.45 uur uitgevoerd en waren ze, tegen betaling, via een livestream bij te wonen.
Tijdens de lockdown moest het publiek wegblijven, maar gingen de concerten door. En de livestreams zijn tot het einde van deze lockdown gratis toegankelijk, dus voor leden en niet-leden.
Nog steeds om 20,.45 uur? Dat kan natuurlijk niet. De concerten zijn vervoegd naar 18 uur.
Laten we eens kijken en luisteren naar één van die pareltjes van Splendor.
Pianist Gerard Bouwhuis en violiste Heleen Hulst als begeleiders van de ‘stille film’ Everything I can see from here, een animatieflm gemaakt door en Sam Taylor en Bjorn-Erik Aschim van The Line Animation.
Bits of Freedom lanceert vandaag de ‘Korte Cursus Manipulatie’, een online tool om internetgebruikers inzicht te bieden in de manieren waarop platforms als Google, Facebook en YouTube ons manipuleren. De cursus is onderdeel van een campagne, naar aanleiding van het onderzoeksrapport van Bits of Freedom en dr. Holly Robbins over hoe socialemediaplatforms als Google, Facebook en YouTube mensen online massaal manipuleren, van censuur tot profilering en slimme designtrucjes om onze aandacht vast te houden.
De LP Bass Culture van de dubdichter Linton Kwesi Johnson, is bij mij toch vooral blijven hangen vanwege….. de hoes. Die hoes met dat mannetje dat de trap afloopt heeft bij mij jarenlang in het trapportaal gehangen. Dus dagelijks passeerde ik de hoes van die subtiele reggaeplaat met die rake lyrics. LKJ schreef zijn teksten tegen het decor van Thatcher, rassenrellen, discriminatie, armoede, (jeugd-) werkeloosheid. Enkele van zijn nummers zijn politiek, aanklachten bijvoorbeeld tegen het geweldadig optreden van de politie wat het leven kostte van Blair Peach.
Jam City maakte het album Dream A Garden als kritiek op het kapitalisme en vond inspiratie in de rellen in Britse steden in 2011 (nadat de politie in Londen Mark Duggan doodschoot) en het werk van activiste bell hooks. Maar geen nood als je niet precies weet waar het protest ‘m in zit, want:
if you find yourself nodding to the beat, then you definitely get what I’m saying in the lyrics. The culture we live in is designed to make us feel shit about ourselves, so if listening to a three-minute song can momentarily make you feel good, then the music and the message is doing its job.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.