Er is nu meer geld voor patentbescherming dan voor onderzoek
ACHTERGROND - Treurig feitje in New York Times
ACHTERGROND - Treurig feitje in New York Times
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
OPINIE - Geweld komt vaak van mensen die zelf slachtoffer zijn van onrecht, betoogt Ruud Welten. Welnee, betoogt Hans Achterhuis in een tweede essay, als we zo gaan redeneren, kan iedereen erop los slaan.
In een reeks avonden van Studium Generale Utrecht en artikelen in Trouw gaat Denker des Vaderlands, Hans Achterhuis, in gesprek met Tegendenkers. Maandag vond het eerste gesprek plaats in een volle aula van het Academiegebouw in Utrecht.
Hans Achterhuis omschreef geweld als ‘het min of meer met opzet toebrengen of dreigen toe te brengen van schade aan mensen of voorwerpen’. In zijn magnum opus ‘Met alle geweld’ beschrijft hij de vele zichtbare verschijningsvormen van geweld. Maar, vroeg Tegendenker Ruud Welten zich af, hoe moeten we omgaan met de vele onzichtbare vormen van geweld die in onze maatschappij aanwezig zijn? Er is veel onzichtbaar geweld dat inherent is aan de moderne welvaart. Met een versluierende term uit het leger noemde Welten dat ‘Collateral Damage’: bijkomstige schade. Beveiliging, bureaucratie, intimidatie en sociale ongelijkheid lijken onze samenleving vredig te houden, maar zorgen structureel voor bijkomstige schade. Al zien we dat niet graag onder ogen.
Gisteren kon je het essay van Ruud Welten lezen. Vandaag antwoordt Hans Achterhuis.
HANS ACHTERHUIS
OPINIE - Geweld komt vaak van mensen die zelf slachtoffer zijn van onrecht, betoogt Ruud Welten. Welnee, betoogt Hans Achterhuis in een tweede essay, als we zo gaan redeneren, kan iedereen erop los slaan.
In een reeks avonden van Studium Generale Utrecht en artikelen in Trouw gaat Denker des Vaderlands, Hans Achterhuis, in gesprek met Tegendenkers. Maandag vond het eerste gesprek plaats in een volle aula van het Academiegebouw in Utrecht.
Hans Achterhuis omschreef geweld als ‘het min of meer met opzet toebrengen of dreigen toe te brengen van schade aan mensen of voorwerpen’. In zijn magnum opus ‘Met alle geweld’ beschrijft hij de vele zichtbare verschijningsvormen van geweld. Maar, vroeg Tegendenker Ruud Welten zich af, hoe moeten we omgaan met de vele onzichtbare vormen van geweld die in onze maatschappij aanwezig zijn? Er is veel onzichtbaar geweld dat inherent is aan de moderne welvaart. Met een versluierende term uit het leger noemde Welten dat ‘Collateral Damage’: bijkomstige schade. Beveiliging, bureaucratie, intimidatie en sociale ongelijkheid lijken onze samenleving vredig te houden, maar zorgen structureel voor bijkomstige schade. Al zien we dat niet graag onder ogen.
Vandaag het essay van Ruud Welten. Morgen om deze tijd het antwoord van Hans Achterhuis.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De data van de zoektocht naar het Higgs Boson op muziek gezet.
Bankiers sjoemelen, liegen en bedriegen. Maar jij kan dat net zo goed.
Wat is erger? Een paar bankiers dat hun klanten een flinke loer draait, of duizenden mensen zoals jij en ik die zo hier en daar een beetje liegen, of wel eens iets pakken wat eigenlijk niet van ons is?
De bekende gedragseconoom Dan Ariely vertelt in onderstaande animatiefilm dat er eigenlijk niet zo veel verschil is tussen de twee. We liegen allemaal wel eens, als de omstandigheden er naar zijn. Hoe kleiner de leugen, hoe beter we die kunnen rationaliseren. Neem illegaal downloaden.
Wie heeft het niet voor zichzelf goedgepraat? Iedereen doet het. De artiesten hebben er baat bij. De mediabedrijven zijn corrupt. Ik hoef mij niet te conformeren aan een ouderwets model. Anders zou ik de muziek of de film ook niet aanschaffen. Maar hoe je het ook wendt of keert: het blijft diefstal.
Het positieve van zijn verhaal is dat er ook iets tegen kleine en grote leugens te doen is. Dan kom je al snel op het terrein van prikkels. En vreemd genoeg zijn juist katholieken daar bijzonder handig in, zo blijkt.
Foto flickr cc Leo Reynolds
Houdt u vandaag met klamme handjes het rode potlood vast? Weet u niet op wie te stemmen? Dat is niet zo gek. Kiezen is moeilijk.
Er is iets raars aan de hand. Nog nooit was er zoveel te kiezen in het leven – politiek, economisch, privé – en nog nooit (denk ik) leverde dat zoveel stress en ongeluk op. Hoe kan dat?
In onderstaand animatiefilmpje (reeds een jaar oud, maar zeer fraai en actueel) geeft de Sloveense filosofe Renata Salecl een aantal verklaringen waarom keuzes zo vaak tot stress leiden. Kiezen is slechts ten dele een individuele aangelegenheid. Groepsdruk speelt altijd mee. Ten tweede wordt ons aangepraat dat we altijd ideale keuzes moeten maken. En keuze leidt altijd tot verlies.
In hoeverre zijn deze verklaringen op u van toepassing vandaag? Kijk hieronder dus het fraaie filmpje (tien minuten).
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
En nu hopen dat Apple wel met een goede kaart komt.
DATA - Zonder goede MBO’ers loopt dit land vast. Maar doen de MBO’ers wel de juiste studies?
MBO’s worden vaak wat stiefmoederlijk behandeld in de media. Als het gaat over technische studies en aansluiting op de arbeidsmarkt, komen steevast de HBO’s in beeld. Deze week kwam de NS echter in het nieuws omdat zij een eigen vakopleiding begint. Het niveau van de afgestudeerden is onvoldoende. Het bedrijfsleven schreeuwt om goede vakmensen. En die komen vaak van het MBO.
Het niveau is dus onvoldoende, maar er is nog een ander probleem: te weinig MBO’ers kiezen een technische opleiding. Welke leerrichtingen zijn dan wel populair op het MBO? Op het eerste gezicht ziet dat er niet eens zo slecht uit.
De populairste studierichtingen zijn detailhandel, sociaal-pedagogisch werk, bouw en sociaal-juridische dienstverlening. Veel sociaal dus. Maar ook ICT, verpleging, autotechniek, boekhouding en vervoer scoren hoog. Weinig echt technische richtingen echter. En ook een aantal pretrichtingen, zoals verzorging en sport en beweging.
Daarnaast heb ik even gekeken welke richtingen aan populariteit winnen sinds 2007. Dan ziet het beeld er een stuk slechter uit, als we ervan uitgaan dat we meer technische vakmensen willen.
Studies die hoog scoren zijn maatschappelijke en sociaal-juridische dienstverlening (+250 procent toename), vervoer, kunst, brood- en banketbakkerij, audiovisuele productie.
Iemand nog wat spinazie?
ANIMATIE - Het is een stad in een stad: de City of London. C.G.P. Grey schetst in twee leuke filmpjes wat zo raar is aan deze vreemde stedelijke constructie.
Deel 2 is net online en die vind je hier.
En als u de Nederlandse studie niet overtuigend vindt, probeer deze dan.
Credits NYT
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.