QvdD: Opofferen rechten werknemer niet nodig

De macht van het internationale bedrijfsleven is ondertussen groter dan die van nationale regeringen. Dat wordt gestimuleerd door de Lissabon agenda van de EU over economische hervormingen. Die aanpak is niet bedoeld om verworvenheden van mensen te behouden, maar om grote bedrijven nog meer macht te geven. De Lissabon agenda was voor minister Donner de aanleiding om in Nederland het ontslagrecht te willen versoepelen. Aldus Jan Marijnissen in een vraaggesprek met NRC. In een repliek op de aankomende concurrentie met landen als China en India zegt hij: 'We hoeven de rechten van werknemers niet op te offeren. We moeten zorgen dat er in Nederland mogelijkheden tot waardevermeerdering blijven.' Een verstandig geluid van Marijnissen, of toch niet?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Weblogs en oude media: water en vuur?

Water en vuur (Foto: Flickr/peasap)Weblogs en reageerders moeten het weer flink ontgelden de laatste dagen. Eergisteren betoogde de ons welbekende Reinder Rustema op De Nieuwe Reporter dat kranten zich ver moeten houden van reacties onder hun artikelen. Door hun lezersvolume worden de discussies, voor zover deze er zijn, na zo’n tien reacties al niet meer te volgen. Een kleine week eerder wist Henk Blanken op hetzelfde blog al te melden dat webloggers een hekel hebben aan journalisten en andersom.

Rustema geeft met zijn opinie vooral te kennen een voorstander te zijn van symptoombestrijding. Mensen reageren niet zoals je graag wil, dus ontneem je ze de mogelijkheid daartoe maar. Dat je reageerders kan stimuleren, zowel qua community als met techniek, ontgaat hem blijkbaar. Reacties op reacties mogelijk maken bijvoorbeeld, of een reputatiemanagementsysteem. Waar Henk Blanken zijn wijsheid vandaan haalt weet ik niet. Wat ik wel weet is dat berichtgeving in de gevestigde media over blogs bijna zonder uitzondering negatief is. Andersom is dat niet het geval en ik ken ook weinig bloggers die een hekel hebben aan journalisten. Of aan zichzelf, omdat ik aardig wat bloggende journalisten ken.

Wat achterblijft na deze twee stukken is het gevoel dat het internet, weblogs en reageerders overwegend negatief worden benaderd, vooral door de oude media. Waarom kan men nou nooit eens een positief gegeven uitlichten en dat dan nuanceren in plaats van het omgekeerde? Ze zien vooral problemen, waar ze er volgens mij niet zijn (Blanken), of waar ze opgelost kunnen worden, zonder dat er meteen rigoreuze maatregelen genomen hoeven te worden (Rustema).

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De toekomstige president van de EU

(Foto: Flickr/Mainblanche)Het Europees Hervormingsverdrag lijkt, op een enkel referendum na, een beklonken zaak. Als gevolg hiervan is het grote speculeren over de belangrijkste nieuw te creëren post, die van Permanente Voorzitter van de Europese Raad (in het buitenland doorgaans president genoemd) begonnen. Deze nieuwe functie trekt vooral de aandacht omdat zij vrij vaag gedefinieerd is. De verwachting is dat de president zich voornamelijk met administratieve, institutionele en buitenlandse zaken bezig zal houden. Maar hoe die rol zich verhoudt tot die van de nieuwe Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en de bestaande Voorzitter van de Europese Commissie is nog volstrekt onduidelijk. Dat wil dus zeggen dat de invulling die de eerste president aan zijn rol geeft, waarschijnlijk van grote invloed zal zijn op de constitutionele richting die Europa inslaat. Daarom is het het waard een overzicht te geven van veelgenoemde kandidaten.

Tony Blair
De voormalige Britse premier en huidige Speciaal Gezant van de VN in het Midden-Oosten wordt het meest genoemd voor de nieuwe functie. Met Blair zou het presidentschap waarschijnlijk een prominente rol gaan spelen, zeker gezien diens vele goede internationale contacten (met name met de Amerikanen). De charismatische en zeer bekende Blair zou de rollen van Hoge Vertegenwoordiger en Voorzitter van de Commissie meer naar de achtergrond drukken en daardoor het model van ?sterke president? invoeren. Blair heeft als groot nadeel dat hij bij veel Europeanen behoorlijk controversieel is, met name vanwege zijn rol in de oorlog in Irak. Groot voordeel is dat Sarkozy zich al heeft uitgesproken voor Blair, waardoor hij op de steun van twee grote lidstaten kan rekenen. Zijn recente bekering tot het katholicisme zal het goed doen bij de zuidelijk lidstaten en het altijd moeilijke Polen.

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Amerika’s allochtoon

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Vandaag een stuk van Frans Verhagen, dat eerder in De Pers verscheen. Hij houdt zich sinds 1980 intensief bezig met de Verenigde Staten, waar hij studeerde en werkte als correspondent. Recent kwam van hem het boek “De beste wint nooit” uit, wat handelt over de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Frans Verhagen (Foto met toestemming)Amerikanen zijn graag trots op hun land. Afgelopen donderdag hadden ze reden om dat te zijn. De overwinningsspeech van Barack Obama na Iowa was van grote klasse. Ineens stond daar een potentiële president, en niet meer de ambitieuze politicus die Obama was toen hij bijna een jaar geleden zijn campagne begon. Hier stond iemand met een boodschap, iemand die niet alleen gelooft in zichzelf, maar vooral in de kracht van zijn land, in de kracht van de kiezers. Het zij Amerikanen vergeven dat ze zich goed voelden; ?t is alweer een tijdje geleden dat ze daar reden toe hadden.

Ik heb me wel verbaasd over de Nederlandse commentaren. Hoe bevoogdend is het eigenlijk om Obama steeds maar als zwart te benoemen en dan te pruttelen dat zijn zege toch wel heel opmerkelijk is omdat er geen zwarten in Iowa wonen? Het aardige is dat Amerika in een aantal opzichten veel verder is dan wij denken. Ze kennen niet ons gedebiliseerde taalgebruik, dat deze man met een vader uit Kenia en een moeder uit Kansas een ?nietwesterse allochtoon? zou noemen. Obama is zo Amerikaans als maar kan. Hij is het beste wat Amerika te bieden heeft en dat willen ze weten ook.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Vorige Volgende