Oh jee, geen internet!
Het nieuwe Darwinisme, survival zonder internet?
Gisteren is de Amerikaanse denker Samuel P. Huntington overleden. Huntington blonk niet uit door politiek-correcte denkbeelden. In de jaren zestig schreef hij een buitengewoon perverse rechtvaardiging van Amerikaanse acties in Vietnam, waarbij dorpen werden platgebrand en de boerenbevolking werd gedeporteerd. Hiermee werd, volgens Huntington, de boeren in kwestie een dienst bewezen. Door de vernietiging van hun traditionele dorpjes werden ze gedwongen een nieuw, modern leven op te bouwen, met alle materiële gemakken van dien. Ook meer recent deed Huntington stof opwaaien, met zijn boek 'The Clash of Civilizations and the Remaking of World Order'. Hij betoogde in dit boek dat de wereldpolitiek in toenemende mate bepaald zou worden door conflicten en tegenstellingen tussen zeven of acht grote beschavingen met fundamenteel tegengestelde waarden. Het zou dan bijvoorbeeld gaan om de westerse, de Chinese, of de islamitische beschaving. Deze beschavingen moesten voorzichtig met elkaar omgaan.
Het nieuwe Darwinisme, survival zonder internet?
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Naast de hoge amusementswaarde zit er ook een wijze les verscholen in de politieke crisis die België nog altijd in haar greep heeft. En dat is die van de moeizame rol van de koning. Constitutionele monarchieën blijken niet goed opgewassen tegen het langdurig stil liggen van het democratisch proces. En dat is natuurlijk ook logisch. Formeel hebben vorsten weliswaar een grote rol in constitutionele regeringen (onder andere door het aanstellen en ontslaan van de bewindspersonen), maar in de praktijk worden zij geacht hierin het advies van de meerderheid van de in het parlement vertegenwoordigde partijen te kiezen. Maar wat als die partijen het onderling niet eens kunnen worden?
Nu de zoveelste regeerpoging van Leterme is gestrand, ligt het initiatief om de Belgische politiek los te trekken feitelijk bij de koning. Die lijkt echter weinig meer te willen of kunnen doen dan de zoveelste oud-politicus een rondje langs de coalitiepartijen laten maken of te zien of ze het toch niet nog eens een kansje willen geven. En wat zou de koning ook kunnen doen? Op papier heeft hij misschien enige macht maar als ongekozene heeft hij geen enkel mandaat. Hij is niet eens populair.
In zo’n geval zou een verkozen president uitkomst kunnen brengen. En dan niet het Amerikaanse model waarin de president het feitelijke bestuur van het land op zich neemt, maar veel meer het Duitse model, waarbij de rol van de president -net als die van de koning- grotendeels ceremonieel is. Behalve in het geval van een fundamentele crisis in het democratisch bestel (waar de Duitsers wel enige ervaring mee hebben). Dan kan de president als constitutionele waakhond wèl een rol van belang spelen. Hij heeft daarvoor mandaat, want is immers ook zelf voortgekomen het het democratische stelsel.

Een paar dagen na dato is het nog altijd onduidelijk wat precies de achtergrond is van de staatsgreep in Guinee, die kwam precies een maand na de al even mistige mislukte poging in buurland Guinee-Bissau. In de afgelopen dagen schaarden meer en meer van de afgezette machthebbers zich achter de junta. Vandaag kreeg de overleden dictator Lansana Conté een staatsbegrafenis (beeld) in hoofdstad Conakry.
De junta noemt steeds de ’territoriale integriteit’ van Guinee als reden voor de staatsgreep, maar het is onduidelijk wat daarmee bedoeld wordt. Er is namelijk helemaal geen onmin met buurlanden. Die stuurden allemaal een hoge afvaardiging naar Contés begrafenis en de president van Senegal nam zelfs het voortouw om steun voor de jonge machthebbers uit te spreken (en te suggereren dat verkiezingen wellicht wat eerder zouden kunnen plaatsvinden dan 2010). Andere landen veroordeelden de staatsgreep.
De frase ’territoriale integriteit’ lijkt eerder een echo van oppositieleider Ba Mamadou’s beschuldiging aan Conté, dat die meer en meer op buitenlandse huurlingen steunde om zijn regime overeind te houden. De lagere rangen van zowel leger als politie hebben dit jaar gestaakt. In mei van dit jaar gingen muitende soldaten plunderend door Conakry, omdat hun lonen niet werden uitbetaald. Toen de politie een maand later staakte, kwam het tot een bloedig treffen met het leger. In november kraakte Conakry weer in zijn voegen vanwege rellen. Ineenstorting van het land was een reële optie.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

“Zet eerst de kerstboom neer en hang dan de ballen erin.”
Annemarie Jorritsma legt uit waarom Camiel Eurlings een zeperd gaat maken met de ‘veel te ingewikkelde’ kilometerheffing. Solidaire voorgangers van Camiel vallen haar bij.
De roem van de op 24 december overleden Harold Pinter berust op een paradox. Zijn reputatie dankt hij aan uiterst complexe toneelstukken die alleen vor fijnproevers te doorgronden zijn. Zijn roem is echter eerder gebaseerd op zijn politieke standpunten. Hieraan heeft hij vermoedelijk ook zijn Nobelprijs te danken. Hoewel er op zich niet veel op zijn meningen valt af te dingen, blinkt hij op dit punt juist niet uit in nuance en complexiteit. In zijn artikelen over politiek, zoals deze aanval op het Amerikaanse beleid, nota bene in de Clinton-tijd, wijzen alle tekens dezelfde kant op. Moeilijk te interpreteren is dit in ieder geval niet. In zijn politieke uitlatingen was Pinter ongecompliceerd links en politiek-correct.
De subtiliteit van de toneelstukken is daarom des te verrassender. Op het eerste gezicht draait in het theater van Pinter altijd alles om banale, alledaagse situaties. Een onvoorbereid toeschouwer zal bij stukken als The Birthday Party, The Homecoming of The Caretaker waarschijnlijk sterven van verveling. Het belangrijkste in de stukken van Pinter is steeds wat er niet gezegd wordt: om wat de personages impliceren, of om wat ze eigenlijk zouden moeten zeggen. Alle teksten van Pinter worden gekenmerkt door lange, veelbetekenende stiltes. Er is steeds sprake van een paar regels dialoog, en dan weer een paar seconden dat er niets gezegd wordt.
Het fragment ‘Last to Go‘ (.doc alert) uit 1959 is hier een voorbeeld van. Een Londense krantenverkoper heeft een gesprek met een klant. Het gaat over het verkopen van kranten, en welke krant het eerst uitverkocht raakt. En passant hebben de mannen een gesprek over een gezamenlijke kennis die ze al een tijd niet gezien hebben. Zo op het oog is alles wat er zich voordoet alledaags, banaal, en saai.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.

De regering van Soedan heeft laten weten dat er tijdens de kerstdagen minder nadruk zal worden gelegd op massamoorden en groepsverkrachtingen in het westen van het land. Er zullen de komende week minder dorpen worden platgebrand in Darfoer en de gewelddadige aanvallen op vluchtelingenkampen worden tot een minimum beperkt. Hiermee hoopt het regime haar imago weer wat op te vijzelen. Plaatselijke militieleden hebben verheugd gereageerd.
President Al-Bashir zegt dat hij hoopt dat de rest van de wereld hiermee de menselijke kant van zijn regime zal zien. Hij sprak: ?Darfoer is niet onze meest ontwikkelde regio. We zijn ons bewust van de problemen van de plaatselijke bevolking. We hopen dat de mensen daar een gezellige tijd met hun familie kunnen hebben, nu we de bombardementen op hun huizen hebben beperkt en martelingen wat minder vaak voorkomen.?
De Afrikaanse milities, die al jaren vergeefs proberen om de plaatselijke bevolking te beschermen tegen aanvallen van de arabische Janjaweed, verwelkomen het initiatief van de regering. Wel plaatsen de strijders een aantal kanttekeningen. Kwame Mpufu, militielid ter plaatse: ?In Khartoem [de hoofdstad – red.] hebben ze heel veel kerstbomen. Wij zouden ook graag een kerstboom willen, met versiering en kransjes. Zo lang deze eis niet wordt ingewilligd, blijft het onrustig in Darfoer.?
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Nu de jongere garde onder leiding van Leterme het heeft laten afweten grijpt Belgie terug naar politici uit vervlogen tijden…
‘Clash of civilisations’ kent vele volgers.
“Geweld tegen terreur is zelden buitenproportioneel”
Geert Wilders in reactie op de Israëlische aanval op de Gazastrook.

“We hebben de burgerbevolking van de Gazastrook gewaarschuwd voor onze aanvallen. Hamas is geheel verantwoordelijk voor deze situatie. Dit is slechts het begin.”
Aldus een woordvoerder van het Israëlische leger.
Kerst voorbij, Israël valt aan
Happy Chanoeka!
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.