Nog geen twee jaar sinds Ma Ying-jeou president van Taiwan werd, met de belofte de relatie met China te verbeteren, lijken de Taiwanezen alweer te aarzelen of dat wel zo'n goed idee was. Zijn populariteit is dramatisch gedaald en alle tussentijdse verkiezingen zijn verloren gegaan voor zijn Kuo Ming Tang (KMT) partij, ook die van dit weekend. De oppositionele Democratic Progressive Party (DPP) won alle drie de parlementszetels die op het spel stonden en meent goede vooruitzichten te hebben voor meer zetels in de loop van het jaar. Ook zijn eigen partij wijt het verlies aan Ma's benadering van China. Die is erop gericht het politieke geschil te bevriezen, maar de economische banden aan te halen. Dat zou de Taiwanese economie er weer bovenop moeten helpen. Volgens de DPP, anders dan de KMT voorstander van volledige onafhankelijkheid, belagen de economische verdragen echter wel degelijk de zelfstandigheid van het eiland. Ook zou de stortvloed aan goedkope Chinese import de werkgelegenheid ondermijnen. De relatie met China is niet Ma's enige probleem. Zijn beroerde optreden bij de hulpoperatie na tyfoon Marakot en diverse corruptiezaken rond zijn partij hebben Ma ook geen goed gedaan. Voorlopig heeft de KMT nog een ruime meerderheid in het parlement. Maar de kentering naar een meer confronterende toon tussen beide China's is ingezet.
“Why is the media so obsessed with the sex lives of the famous? Envy, I suppose.”
De toneelschrijver Ronald Harwood, toen hem gevraagd werd naar het liefdesleven van een goede vriend van hem, de toneelschrijver Harold Pinter.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit stuk is van Dimitri Tokmetzis, een journalist die op zijn weblog over privacy, controle en toezicht in Nederland en daarbuiten schrijft. Dit is het vijfde deel in een serie van acht. Lees ook deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4.
Maar Yasmine brengt natuurlijk een groot deel van haar tijd door op school en daar wordt ze vrijwel continu geobserveerd en bemeten. Dat begint al op de peuterspeelzaal met bijvoorbeeld het registratiemodel KIJK! Peuters. Het zou beter een volgmodel kunnen heten. In het programma wordt genoteerd of Yasmine zelfvertrouwen heeft, ze ondernemend is en betrokken is bij de activiteiten van andere kinderen. Daarnaast wordt er naar een aantal risicofactoren gekeken waaronder spel-, spraaktaal- en sociaal-emotionele ontwikkeling. In Zeeland wordt dit model gebruikt om een kwart van de peuters te volgen. De zogenoemde zorgenkinderen. Het vergt wel enorm veel inzet van de begeleiders: per kind drie uur, iedere drie of zes maanden. De gegevens van de kinderen in KIJK! Peuters worden aan de basisschool doorgegeven. De ouders krijgen daarentegen niet zondermeer het dossier te zien, omdat het bedoeld is voor professionals. Ouders die toch inzage willen, krijgen eerst een mondelinge samenvatting. Alleen als ze er echt expliciet om vragen, krijgen ze het dossier te zien. In Zeeland gaat men er ook vanuit dat het dossier naar jeugdzorg kan gaan.
Putin: “I want to hang Saakashvili by the balls.”
Sarkozy, startled: “Hang him?”
Putin: “Why not? The Americans hanged Saddam Hussein.”
Sarkozy: “But do you want to end up like Bush?”
Putin: “Ah, there you have a point.”
Dit is de weergave in een recent boek van een gesprek tussen Vladimir Poetin en Nicholas Sarkozy in de zomer van 2008 over wat er moest gebeuren met de Georgische president Mikhail Saakashvili. Dit is het, misschien overbodige, bewijs dat op het allerhoogste niveau de diplomatie meer met de Soprano’s dan met Yes Minister gemeen heeft.
Hier wil ik een huiskamervraag aan toevoegen. Sinds ik deze dialoog gelezen heb zweeft me een beeld voor ogen van Tony Soprano die “I wanna hang him by the balls” uitschreeuwt. Misschien dat er iemand is die de serie beter kent dan ik, en me kan vertellen of Tony Soprano dit daadwerkelijk gezegd heeft, en of dat op YouTube te vinden is. In dat geval kunnen we nl. bewijzen dat Poetin, al dan niet bewust, de Soprano’s citeert.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Rapport Commissie Davids verschijnt morgen
Kabinet met geknepen billen; wordt dit een tweede Srebrenica-rapport?
Er is heel veel mis in de wereld, en bij de meeste problemen is het moeilijk om naar een enkel individu te wijzen, dat er schuld aan heeft. Er zijn echter een aantal mensen die veel op hun kerfstok hebben, en multi-miljardair George Soros is hier één van. Zoals blijkt uit dit artikel in de New Statesman speelt hij al vele decennia een zeer schimmige rol in Oost-Europa, waar hij sinds het begin van de jaren tachtig systematisch legitieme en democratische regeringen heeft ondermijnd, vanuit een filosofie die sterk aan het Amerikaans-kapitalistische imperialisme verwant is.
Een iets recenter voorbeeld is Iran, waar de legitieme, democratisch gekozen regering probeert te overleven onder bedreiging van buitenlandse agitatoren. Recentelijk heeft de regering een lijst openbaar gemaakt van de buitenlandse organisaties die Iran het meest beschadigen. Het hoeft geen verbazing te wekken dat George Soros’ Open Society Foundation bovenaan de lijst staat.
Maar Soros is niet alleen een bedreiging voor de democratische regeringen van niet-westerse landen. In het westen zelf is hij misschien nog wel een grotere bedreiging. Bill O’Reilly waarschuwde een paar jaar geleden al dat Soros met geld tot op het hoogste niveau de Amerikaanse politiek probeert te beinvloeden, tot in het Witte Huis aan toe, hierbij voortgedreven door zijn haat voor Amerika. Met alle mogelijke vuile trucs probeert Soros de Verenigde Staten te doordringen van zijn gevaarlijke, extremistische standpunten, en gevaarlijke, onverantwoordelijke politici aan de macht te brengen. Uit recente ontwikkelingen blijkt dat ook de waarschuwingen van O’Reilly Soros niet hebben weten te stuiten. Wie weet hem wel te stoppen?
“…today’s Multikulti Germany, with its negative birth rate, bloated welfare state and pacifist and ecological obsessions is a dismal rejoinder to its own history. It is conceivable that within a century Germans may actually loathe themselves out of existence.”
Conservatieve columnist Bret Stephens schetst een sombere diagnose voor Duitsland. Pogingen van het land om na de Tweede Wereldoorlog een morele voorbeeldfunctie te vervullen zullen het te gronde richten. Heeft hij gelijk? En zijn sommige van de problemen die hij vaststelt ook op Nederland van toepassing?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.
Bij het publiceren van een nieuw artikel heeft De Speld vandaag een klassieke fout gemaakt, waardoor de website enkele lange uren niet bereikbaar was. Dankzij de inspanningen van de wetenschapper Kurt Gödel is alles weer in orde gekomen. Bron van het disfunctioneren is een artikel getiteld ‘PVV hekelt rectificatie artikel PVV na klachten PVV’. Hierin wordt op hilarische wijze de verwachte respons op de niet-bestaande rectificatie van het eerdere artikel ‘PVV vestigt aandacht op duistere kant Shaffy’ uiteengezet. Na het drukken op de ‘Publiceer’-knop verdween de gehele server echter uit het wereldwijde digitale pretpark.
“Een typisch geval van zelfreferentie,” aldus Kurt Gödel, befaamd wiskundige en logicus. “Mijn voorganger Bertrand Russel heeft met zijn paradox al aangetoond dat alles wat aan zichzelf refereert, automatisch in het niets verdwijnt. De publicatie van het artikel resulteerde in een Escheriaans Droste-effect, hetgeen de spontane creatie van een plaatselijk zwart gat ten gevolge had.”
Door het artikelen te herordenen in eerste-, tweede- en derdegraads artikelen, wist de logicus de paradox op te heffen. De Speld is Kurt Gödel dankbaar voor het feit dat hij, ondanks de intensieve voorbereidingen op zijn 32e sterfdag, bereid was te hulp te schieten.
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
Zo ziet een bodyscan eruit na wat bewerking (hoax)
Toch wel schokkend Dit plaatje is een hoax, dank aan Tjerk (zie reactie onder).
(Meer op Adriaan’s eigen webstek, volg hem ook op twitter!)
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.