Movie Review: Da Vinci Code

Het is al langer bekend dat de politieke partijen in de VS zodra ze aan de macht zijn proberen de situatie voor de daaropvolgende verkiezingen zo veel mogelijk in het eigen voordeel te manipuleren. Zo veranderde Texas de grenzen van kiesdistricten zo dat de kans dat de Democraten er zouden winnen werd geminimaliseerd. Minderheden en de lage inkomens werden er verdeeld tussen de grote Republikeinse bastions. Op dit moment wordt iets dergelijks gedaan in Ohio. In Amerika zijn altijd veel groepen actief om mensen tot stemmen over te halen. Vooral de Democraten, die het traditioneel bovengemiddeld moeten hebben van de lagere inkomens zijn hierin actief. De lage inkomens stemmen relatief weinig en elke extra stem gaat vrijwel zeker naar hen. Speciale teams gaan de huizen af en bieden de mensen aan ze als kiezer te registreren, iets wat in de VS vereist is om te mogen stemmen. Deze aanmeldingen worden later gecontroleerd. Nu heeft de minister van “binnenstatelijke” zaken, de Republikein J. Kenneth Blackwell, “noodmaatregelen” genomen om verkiezingsfraude te voorkomen. Hij heeft dit soort praktijken verboden, of in ieder geval bijna onmogelijk gemaakt. Hij eist namelijk dat alle nieuwe ingeschrevenen zelf meekomen bij het inleveren van de aanmelding. Uiteraard treft dit vooral de Democraten.

Het zijn gewoon ordinaire verkiezingen, zonder al die media aandacht, en zonder het aloude aan de schandpaal nagelen van de opponent. De opvolging van Kofi Annan als Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties is in volle gang en de kandidaten voeren campagne.

De Veiligheidsraad nomineert feitelijk een kandidaat waarover de Algemene Vergadering stemt.Twee gentleman?s agreements regeren dit verkiezingsproces. Ten eerste mag geen kandidaat worden benoemd die van één van de permanente leden van de Veiligheidsraad komt. Dus geen Amerikaan, Brit, Fransman, Rus of Chinees. Ten tweede roteert het ambt tussen de regios. De lijst die circuleert wordt daarom gedomineerd door Aziaten, aangezien Azië ?aan de beurt is?. Allemaal leuk, aardig en begrijpelijk. De SG is van oorsprong een administratief figuur, maar met name Dag Hammarskjold, begin jaren zestig, ontsteeg al die karakterisering.

De Amerikanen willen gewoon de beste kandidaat voor de baan, alhoewel verondersteld mag worden dat ook zij niet zullen durven voorstellen om iemand van de P5 voor te dragen. Dat Bill Clinton op de lijst staat is dan ook slechts te danken aan Bill zelf. Tony Blair zou ook wel willen waarschijnlijk, maar ook dat zal onmogelijk zijn, alleen al vanwege Irak. Dat is jammer, want vanuit VN perspectief gezien is een aansprekend, daadkrachtig en zelfs polariserend figuur nodig. De SG wordt ook wel de hoogste diplomaat van de wereld genoemd. Dat is terecht, want diplomaten zijn onderworpen aan de wensen van hun regering. In het geval van de VN zijn dat de lidstaten. Niettemin komen het imago en de daadwerkelijke macht van de SG niet met elkaar overeen. De gewone wereldburger kijkt op naar Kofi alsof hij een hoger moreel en politiek leider is, maar dat is absoluut niet het geval. We verwachten teveel van deze figuur. De SG bepaalt niet wat de VN wel en niet kan of doet. Hij voert slechts uit wat de lidstaten willen en probeert daarnaast op bescheiden wijze de internationale agenda te beïnvloeden. Een bekend, charismatisch en krachtig persoon met gravitas ? en dus niet de Zuid-Koreaanse Minister van Buitenlandse Zaken ? kan de VN en de lidstaten sturen en leiden, in plaats van volgen en lijden onder de kritiek van de wereld. Dus waarom niet een Tony Blair, Bill Clinton, Al Gore, Gorbachev. Ik zou graag meer niet-Angelsaxische personen noemen, maar verdere suggesties laat ik maar aan jullie over.