Een eind aan de anonimiteit van verdachten

Als iemand verdachte is van een misdrijf vermelden de media (meestal) alleen de voornaam en de eerste letter van de achternaam van de verdachte. Dit omdat het zo moeilijker wordt gemaakt om deze mensen te identificeren. Dat was inderdaad zo. Was, want nu is er het internet. Het internet, waar iedereen bewust en onbewust informatie over zichzelf achterlaat. Vaak gaat het hier om informele communicatie, waarbij voornamen worden gebruikt, al dan niet verhaspelt tot een alias. En laat dat nu nét de informatie zijn waar we dus wél vrijelijk over beschikken. Gecombineerd met de situatie waar het misdrijf plaatsvond kost het de gemiddelde internetter tegenwoordig een paar minuten om de volledige naam, verblijfplaats en foto's op te zoeken. Nu geldt dat vooral voor jongeren, aangezien zij veel informatie over henzelf op het internet zetten, een mooi voorbeeld is de huidige situatie omtrent de verdachte die die Alkmaarse jongen heeft doodgeslagen. Geleidelijk zal dit ook steeds meer gaan gelden voor ouderen. In de toekomst zal het daardoor zo goed als onmogelijk zijn je identiteit geheim te houden. Tijd om het beleid aan te passen? Moeten we het moeilijker maken, of maar gewoon de namen vrijgeven?

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Mishandeling

, door

Brekend nieuws: Nederlandse kinderen worden ongeveer twee keer zo vaak mishandeld als Amerikaanse kids.

Het doet ook denken aan een eerder onderzoek: Nederlandse kinderen zijn veel gelukkiger dan Amerikaanse kinderen. Zou Maddox dan toch gelijk hebben?

Of is het gewoon zo dat er de godganse tijd rapporten worden uitgepoept, zonder dat iemand in staat is ze te duiden? De Trouw noemt de verschillen, en de verklaring ervoor, en legt zelfs uit hoe de onderzoekers aan die cijfers zijn gekomen.

Maar duiden, ho maar. 50% verschil tussen de uitslagen, is dat normaal in de sociale wetenschappen? Krijgen ‘professionals’ alle kindermishandeling mee? Is rapportage door kinderen zelf betrouwbaar? Hoe groot moet een steekproef zijn? Als volgens de definitie één op de drie pubers mishandeld wordt, is de definitie dan wel goed? Wat moet ik hier nu mee?

Ik zie helemaal voor me hoe de journalisten van de ‘kwaliteitspers’ met deze vragen worstelen. Die gaan natuurlijk allemaal chagrijnig naar huis, vanavond. Afreageren op hun kind.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

GC @ AFFF: Eerste recensieronde

, door

Still uit 'Paprika'Met een perskaart voor het Amsterdam Fantastic Film Festival dienen er natuurlijk films gekeken te worden. Dat deed ik dan ook voor GeenCommentaar en hier volgen mijn bevindingen (en die van het AFFF Publiek). Vandaag The 4th Dimension, Paprika (foto), en Offscreen.

The 4th Dimension (2006)
van Tom Mattera en David Mazzoni
In deze debuutfilm van Tom Mattera en David Mazzoni volgen we de zonderlinge restaurateur Jack Emitni (draai dat maar eens om!). Als de einzelganger gevraagd wordt een klok te repareren ontdekt hij notities van Albert Einstein en raakt hij geobsedeerd door het fenomeen tijd (de vierde dimensie). Terwijl de kijkers getrakteerd worden op flashbacks (en -forwards?) duiken we steeds meer in Jacks waanbeelden en dromen. Reist Jack op en neer in de tijd of is er iets anders aan de hand?

Het is duidelijk waar de regisseurs de mosterd halen. Het overduidelijkst lijkt de film op ‘Pi’ van Darren Aronofsky. Beide films zijn in zwart-wit geschoten en zien er allebei bewust ‘gritty’ uit. Ook de sound design van The 4th Dimension is schokkend bekend, zoals in Pi is de film doorspekt met onheilspellend gegons en geruis. Maar waar deze effecten bij Aronofsky’s de film naar een hoger niveau tillen, is het bij the 4th dimension vooral storend. Het verhaal, ook al een slap aftreksel van Pi, is langdradig en zonder echt punt. Wat verder de ‘suspension of disbelief’ moeilijk maakt is de niet-overtuigende hoofdpersoon. Hoewel overduidelijk een mix van de protagonisten van (weer) Pi en David Lynch’s Eraserhead is de acteur (Louis Morabito) nooit overtuigend als zonderling, daarvoor ziet hij er te normaal uit.
PTC: 4 (uit 10)
AFFF Publiek: 6.14

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende