Foto: Joan (cc)

KOZ | Kunstenaars die zich in het zweet werken

, door

Als er één kunstdiscipline is, waar het zweet van afdruipt, dan is dat wel de dans. Topsport, blessures, kracht gepaard aan Fussenspitzengefühl, gestileerde gebaren, vallen, opstaan. In strakke pakken of opwaaiende jurkjes sterven zwanen, dansers balanceren hun evenwicht, ensembleren ruimte en tijd.

Dans is populairder dan ooit, zegt Tilburg Dansstad en verwijst naar tv-programma’s als So you think you can dance. In Oktober Dansmaand brengt Tilburg hedendaagse dans bij elkaar. De klassiekgeschoolden doen hun pasjes naast de jazz- en hiphopacrobaten.

In het zweet des aanschijns zult gij uw subsidie verdienen. Dat gaat voor veel dansers niet meer op. De zeven grote dansgezelschappen worden teruggebracht tot vier. Van de twintig kleinere, gesubsidieerde gezelschappen vreest iedereen voor zijn hachje. Zo ook Danshuis Station Zuid, de Tilburgse organisatie voor dans in Zuid-Nederland. Op het Tilburgse festival danst Station Zuid twee producties: Lust 4 en Skin.

Lust 4 heet een Interactieve megaproductie te zijn met dans, zang, composities, circusacts en guerrilla.
Dans is niet meer wat het geweest is. Geen tutu’s maar baggy gear, geen spitzen maar blote voeten. De straat rukt op in de dans, de dans manifesteert zich op straat. Onbegrijpelijk dat Halbe Zijlstra de subsidie voor het Nederlands Danstheater niet doorschuift naar, ik verzin maar wat,  de Urban KödMaroc Dance Gang. Nu moeten die jochies eerst inburgeren bij So you think you can dance, voor ze ook maar in de buurt van een gerenommeerd dansgezelschap komen. De kans op werkloosheid blijft even groot.

Doe het veilig met NordVPN

Mededeling

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Amazing Dubstep Master

, door

Een perfect uitgevoerde dubstep die vanaf 04min08sec naar het ‘niveau cyborg’ stijgt. Klikken is geloven:

Nog steeds niet overtuigd? Kijk dan deze slow motion moves langs de kant van de weg:

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Red State

, door

Wat krijg je als je de Westboro Baptist Church kruist met Waco en de film Hostel? Antwoord: Red State van Kevin Smith. In plaats van de gebruikelijke quasi-gevatte misfits die hij normaliter anderhalf tot twee uur laat praten over koetjes en kalfjes, zet de regisseur hier een inktzwarte, satirische actiethriller neer. Het resultaat is verre van volmaakt, maar valt desalniettemin goed te pruimen.

Drie hitsige tieners in Middle America vinden op het internet een vrouw bij hen in de buurt die zich aanbiedt voor een heuse gangbang. Bij aankomst blijken ze in de val gelokt door een christelijk-fundamentalistische sekte die begrafenissen verstoort met anti-homo spandoeken. Ze worden in hun ondergoed gevangen gezet om tijdens de kerkdienst onder de klanken van christelijke hymnen te worden vermoord.

Wanneer de lokale sheriff (en kasthomo) hier lucht van krijgt, roept hij de hulp van het bureau of Alcohol, Tobacco, Firearms & Explosives (ATF) in. Maar als je dacht dat die er was om de gijzelaars uit de brand te helpen, dan heb je het mis.

Red State wordt gepresenteerd als een horrorfilm, maar is uiteindelijk een zwartgallige actiefilm geworden, met onderhuidse humor, cynisch sociaal commentaar en evenveel genrewisselingen als onverwachte bochten naarmate het verhaal zich ontvouwt. Naar verluidt wilde Smith de ontknoping zelfs samen laten vallen met het aanbreken van de Dag de Oordeels en het binnenrijden van de ruiters van de apocalyps, waarbij de borstkassen van sekteleden en ATF-agenten zouden openbarsten. Vermoedelijk was dat te duur.

Foto: Enric Borràs (cc)

Partijdige verslaggeving door NRC Handelsblad?

, door

Na de rechterlijke macht, de wetenschap, de publieke omroep en de culturele sector is het deze maand de beurt aan NRC Handelsblad om verantwoording af te leggen. Volgend op de tendentieuze Kamervragen van Bosma begin september werd een week geleden ook op het journalistieke platform VillaMedia gesteld dat het avondblad een Amsterdamse, links-liberale grachtengordelkrant is geworden. In de (hoofd)redactionele commentaren van het dagblad zou “het enerzijds/anderzijds van vroeger ook vaak verdwenen [zijn] en (…) het linkse anderzijds de overhand [krijgen].” De kritiek op NRC kwam echter niet alleen van buiten.

Met een goed gevoel voor timing bracht oud-NRC verslaggever Hans Moll eind vorige week zijn boek Hoe de nuance verdween uit een kwaliteitskrant. NRC Handelsblad neemt stelling tegen Israël uit. In de week dat Palestina bij de VN een upgrade van haar status heeft aangevraagd, zet Moll de aanval in op zijn voormalige werkgever. Kern van het verwijt: NRC kiest in het conflict de zijde van de ‘multiculturalisten en de victimisten.’ Hoog tijd om zijn claim eens nader te onderzoeken.

Moll maakt zijn voormalige werkgever scherpe verwijten over vermeende partijdige journalistiek –partisan journalism– in vooral het Midden-Oostenconflict, maar ook ten opzichte van de islam, Marokkanen in Nederland en Geert Wilders. De kern van zijn aanval is echter de door hem geconstateerde vanzelfsprekendheid dat Israël kritischer wordt gevolgd dan Hamas, Hezbollah of de moslimbroederschap, met in het achterhoofd dat negatieve berichtgeving over Israël leidt tot een toename van anti-Joodse incidenten.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

A Guy On A Buffalo #2

, door

BEELDEN OP MUZIEK – A Guy On A Buffalo – Episode 2 (Orphans, Cougars & What Not). Het langverwachte deel 2 van een onnavolgbare reeks.

‘Ik ben een moslim en heb een fokkin Gouden Kalf in mijn hand!’

, door

“Deze Kalf staat ook voor het overwinnen van angsten ..want die heb ik nogal ..en afgezien dat ik die heb heeft Nederland die ook ..we worden tegenwoordig geïnjecteerd met angst ..een paar maanden geleden las ik een artikel waarin minister Verhagen aangaf dat de angst voor buitenlanders heel begrijpelijk is ..nou meneer Verhagen ..en met u ook Geert Wilders en al die mensen die achter u staan ..ik ben een Nederlander ..ik ben heel trots op mijn Marokkaans bloed ..ik ben een moslim en ik heb een fokkin Gouden Kalf in mijn hand!

Nasrdin Dchar wint een Gouden Kalf voor Beste Acteur en spreekt een ontroerend dankwoord uit waarin hij de verziekte sfeer in de Nederlandse samenleving vlijmscherp duidt, maar waarin ook de veerkracht van Nederlandse moslims en hoop op een betere toekomst weerklinkt.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hella Haasse en de onbeschreven oorlog

, door

Wie literatuur over de Tweede Wereldoorlog verzamelt, moet een behoorlijk groot huis hebben om de stapels verhalen over dappere koeriersters, doodgeschoten WA-mannen, verstopte joodse kindertjes en satanisch kwaadaardige Moffen en NSB’ers in op te slaan. Hermans, Mulisch, Wolkers, Vestdijk – ze overspoelden ons tot diep in de 20ste eeuw met boeken over “het enige grote trauma van ons land”. Niemand raakte de zogeheten “Politionele Acties” aan – behalve de gisteravond overleden schrijfster Hella Haasse.

Maar ook wie informatieve werken zoekt over de koloniale oorlog van Nederland in Indonesië, wordt slecht bediend. Ik heb een paar geschiedenisboeken die de term nauwelijks waard zijn, zoals het propagandawerkje De Mariniersbrigade van Wim Hornman (Verba, 1995):

Het inpel [infanteriepeloton] van A-inco [infanteriecompagnie A], ingedeeld bij het verkenningsorgaan onder leiding van luitenant Van Landewijk, nam deel aan dit “cleanen” waarbij Van Landewijk nog snel moest reageren toen plotseling een TNI-soldaat vanuit een koffietuin, gewapend voor hem sprong. Van Landewijk was zijn aanvaller echter een fractie van een seconde voor!

Over Rawagede geen woord (Logisch, want dat was de Landmacht, waarover in dit boek vooral minachtend wordt gesproken), en over Bondowoso vooral verbolgenheid dat de pers zo negatief berichtte over de dood van 46 gevangen “opstandelingen”  in twee goederenwagons (in 1947!) door “een wel zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden”. Honderd man de hele dag in twee gesloten wagons zonder water of voedsel, in de Indonesische zon. Wat je noemt “ongelukkig”.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

This is real democracy

, door

De Israëlische mash-up kunstenaar Kutiman heeft een fraaie compilatie gemaakt over democratie anno 2011. Ik denk dat hij goed het sentiment van nu weet te vatten. Of is het stemmingmakerij?

Via Open Culture.

American Juggalo

, door

Bob Lefsetz:

“This ain’t Coachella. It’s not even Bonnaroo.

We’re used to corporate sponsors, patrons staying in hotel rooms. Everybody in America is a winner, on their way up.

But here you have an endless supply of what society calls losers. And they all seem to know it.

This film is as powerful as the great documentaries of Frederick Wiseman and D.A. Pennebaker. It captures a vibe, a feeling, which you don’t find too often in today’s mainstream media”.

[…]

This certainly ain’t the beautiful people.

And it’s not all stoners. There are Straight Edge Juggalos, and if one of the talking heads is to be believed, even brain surgeon Juggalos. But I’m guessing those are in the minority.

This is not plastic-surgeried, dieted down to nothing television America. This is the people servicing you, doing those low paying jobs you’ve got contempt for.

But they’re also us.”

Foto: Joan (cc)

KOZ | Surrealisme op de weg

, door

In Noord-Holland is een surrealist aan het werk. Iemand lijkt La Jeunesse Illustrée van Magritte (hieronder) te citeren.

Op La Jeunesse Illustrée (De geïllustreerde jeugd) zien we in ieder geval een regenton, een torso, een leeuw, een biljarttafel, een tuba, een psalmenstandaard en een fiets geplaatst op een landweg. Aan beide zijden van de weg strekt zich een vlak landschap uit.

Op de A7, een snelweg met aan beiden zijden van de weg een vlak landschap, beleven automobilisten al een tijdje de vreemdste ontmoetingen. Met een bankstel, een plastic geit, een fiets en een keramieken koe. Eerder werden een televisie, een klikobak, een magnetron en een betonblok op een stoel aangetroffen. In een paar gevallen kwam het tot een aanrijding met de voorwerpen. Het bleef gelukkig beperkt tot schade aan voertuigen en voorwerpen, maar de politie neemt de zaak hoog op. Er kunnen evengoed slachtoffers vallen, meent de politie. De politie houdt de A7 extra in de gaten. Met name het stuk tussen Abbekerk en Den Oever, het traject waar de voorwerpen werden geplaatst.

Wacht even, Abbekerk? Dat ligt 6,5 kilometer boven Wognum en ook ongeveer even ver ten oosten van Opmeer en Spanbroek. In Wognum stond het hoofdkantoor van Dick Scheringas DSB-bank. In Spanbroek stond Dick Scheringas Museum voor Realisme, waarvoor nieuwbouw was gepland in Opmeer. Zover is het niet gekomen. Niet aleen de DSB-bank ging failliet, ook het museum ging ten onder. Het museum had, onder andere, werk van Magritte in bezit. De ABN Amro heeft in 2009 beslag gelegd op de collectie.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Steun ons!

Mededeling

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Erwin Mortier, de zakdoeken zijn nooit ver weg

, door

Met hooggespannen verwachtingen aan het Gestameld Liedboek begonnen. Mortier is tenslotte de eerste de beste niet. Om er aan te beginnen moet je even detoxen van cynisme, het boek vraagt eenvoud, begrip, gevoeligheid, stiltes. ,,Hoe lang zal de plek hier in huis nog koekje betekenen?” is een typische zin die het mijmeren van de schrijver weergeeft.

Het boek handelt over de schrijver zijn moeder, die een nogal heftige vorm van Alzheimer ontwikkelt. Hij neemt ons vrij chronologisch mee in het verval en mengt de kille observaties met typisch Vlaamse metaforische en plastische mijmeringenstijl. Je volgt hem, wil hem volgen, … maar na een tijdje staan de ramen van de auto wel heel ver open. 

Er valt heel wat te herkennen voor iemand wie ‘het aanschouwen’ ook al eens is overkomen, en een tijd lang trekken de ‘bespiegelingen’ het ook wel. Het opstandige bijvoorbeeld, dat de kop opsteekt omdat het ondraaglijke gevoel heerst dat je niets kan doen en dat dan gaat afreageren op de dokters.

Als naastbestaande eigen je je kennelijk het recht toe om klinisch te observeren, maar wanneer een dokter dat doet is het natuurlijk ‘het kille cynisme van de dokters’. Als lezer hou ik nogal van waarachtigheid. Van coherentie, hoe teder en barok de bedoeling ook moge zijn. Ook een abstract schilderij moet voldoen aan de eigen wetten. Maar op den duur neemt de tekst het over van de taal. Je kan er ook niet omheen dat de gedachten van buitenaf door het proza schuiven. Medeleven voor het drama, de overtuiging dat we onze ouderen met moeite in hun waarden kunnen laten, … het is niet in het verhaal te lezen.

Vorige Volgende