Afgelopen maart was ik in Iran, een land waar ik voor mijn werk wel vaker kom en waarvoor ik een zekere sympathie heb gekregen. Dat wil niet zeggen dat ik het echt begrijp en ik was blij dat ik dit keer eens naar het oosten kon reizen, van Teheran naar Mashhad. Dat is ruwweg het Iraanse equivalent van de christelijke pelgrimsweg naar Santiago de Compostella: Mashhad is waar de achtste imam ligt begraven en vormt voor elke Iraniër, religieus of niet, een lieu de mémoire. Zoals je langs de wegen naar Santiago wel eens mensen ziet wandelen, zo zie je ook richting Mashhad wandelaars die de elementen trotseren. Dat die elementen niet altijd meewerken, bleek uit het feit dat de pelgrims nogal eens regenponcho’s droegen. Toch is regen zeldzaam. De weg loopt namelijk langs de zuidelijke hellingen van het Elburzgebergte, dat zich verheft tussen de Kaspische Zee en de Iraanse hoogvlakte. De vochtige noordenwind regent leeg op de noordelijke hellingen, waardoor er op de hoogvlakte nauwelijks regen valt. Het is een grote zandwoestijn, met alleen in het uiterste noorden, tegen de Elburz aan, een lijn van artesische bronnen. De weg van Teheran naar Mashhad voert van bron naar bron en vormt zo de smalle verbinding tussen enerzijds westelijk Iran, Mesopotamië en het Middellandse Zee-gebied en anderzijds Centraal-Azië, China en India. Dat maakt de fragiele lijn van bronnen tussen de Elburz en de Grote Zandwoestijn van historisch belang: dit was eeuwenlang een van de voornaamste routes van oost naar west. Een flessenhals in de Zijderoute.
Shaka Ponk is een Frans gezelschap, dat elektrorock maakt in de stijl van Garbage en Republica. Weinig pretenties, wel veel energie, die live lekker tot zijn recht komt (na ongeveer een minuut geouwehoer)
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Het raam in de kunst is spel met licht en donker. Het is verlangen, uitkijken en rusten. Het is het kader voor lucht, wolken en landschappen. Het ligt voor de hand dat vele kunsttechnische aspecten en de vele betekenissen en emoties die een raam kunnen oproepen, menig kunstenaar heeft geïnspireerd.
Rembrandt – Philosopher Reading, 1631.
Peter Ilsted – Girl Reading a Letter in an Interior, 1908.
Salvador Dali – Woman at the Window, 1925.
Juan Gris – The painter’s Window, 1925.
Marc Chagall – America Windows, 1977.
Fons Heijnsbroek – Landscape & Window, 1991.
Karen Hollingsworth – Connected, 2010.
Alice Porto – Arte no Porto III.
Banksy – Window.
Zit u zich voor het venster te vervelen? Ga dan er uit en op zoek naar de vele andere ramen in de kunst.
RECENSIE - Je bevindt je in een woud, ergens in de Canadese wildernis. Overal sneeuw. Geen idee waar je bent of hoe laat het precies is. Je krijgt het al snel koud. Na twintig minuten dwalen begin je te bevriezen. Je hebt beschutting nodig, en snel ook; maar waar vind je die? Je hebt nog maar twee uur daglicht over. Het geluid van een huilende wolf doet je verstijven…
The Long Dark is een start-up project van Hinterland Studio. En hoewel het spel nog lang niet af is, had het in vier maanden tijd al meer dan een kwart miljoen kopieën verkocht. Er komt een verhaallijn, maar voorlopig is het een zuiver existentialistisch survivalspel: één mens tegen de overweldigende, soevereine natuur. Die toont zich majestueus; even onverbiddelijk als schoon. Hoe lang kun je overleven in deze barre wildernis? De vraag is namelijk niet óf je omkomt, maar wanneer.
Gevaren loeren overal. Als je niet doodvriest, loop je wel het risico op uitdroging. Honger knaagt voortdurend, en je bent dan ook voortdurend bezig eten bij elkaar te scharrelen: een achtergelaten chocoladereep hier, een hertenkarkas daar: had ik nou maar een mes of bijl. Een sneeuwstorm of mist maakt dat zelfs een speler die de kaart inmiddels op z’n duimpje kent volledig gedesoriënteerd kan raken, en zodoende door onderkoeling of uitputting aan z’n einde komt.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Günter Grass overleden op 87-jarige leeftijd
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Voordat hij het zelf uitlegt, mag u zelf proberen te raden op welk instrument Gabriel Mayers zich hier begeleidt bij het zingen van een Dylan-klassieker. Klik vooral door naar meer van ’s mans werk, want het is in zijn eenvoud allemaal even mooi.
Hedningarna – de heidenen – is een Fins/zweedse band die een moderne variant van de Scandinavische volksmuziek maakt. Luitist Anders Stake is daarvoor in een groot aantal historische bronnen gedoken om vroegere instrumenten uit de scandinavische volksmuziek na te maken.
Op hun album Hippjokk uit 1997 zochten ze de samenwerking op met Wimme Saari, een zanger gespecialiseerd in traditionele Sami-zang (“joik”) uit dat deel van de wereld dat veel mensen als Lapland kennen. Ook Wimme heeft al een flink aantal albums op z’n naam staan.
Gisteravond sloten we af met Etta James die in een duet met Dr. John verklaarde liever blind te zijn, dan haar geliefde te zien vertrekken. Dr. John trad vaker op in gezelschap van andere artiesten en was menigmaal te gast op plaatopnames van collega’s.
In 1983 trad hij op met bluesgitarist Johnny Winter in het tv-programma In Sesssion van de Canadese tv-zender CHCH. In Session is vergelijkbaar met wat hier in Nederland bekend werd als de 2 Meter Sessies.
Raakt een artiest nooit eens vermoeid om voor de zoveelste keer die ene hit te zingen? Ik vind het knap als een artiest een nummer na honderden keren toch geloofwaardig weet uit te voeren. De geloofwaardigheid gaat er bij mij een beetje af als die uitvoering dan nog steeds hetzelfde is als de eerste versie (meestal de albumversie).
Vanavond bluesy nostalgie, met Etta James die een inspirerende uitvoering van I’d Rather Go Blind ten beste geeft, ook al heeft ze het nummer al talloze keren eerder gezongen. Het is er natuurlijk extra leuk op geworden omdat ze het met Dr. John doet.
Tei Shi is de artiestennaam van de Argentijnse Valerie Teicher, die woont en werkt in Brooklyn. Haar sound bevat lagen gruizige elektronica, hiphopachtige ritmes en meer.
Een kwartier aan muzikale waanzin. Sardonische humor, gecombineerd met aanstekelijke gitaarriffs. Dat moeten wel Nick Cave en de Bad Seeds zijn.
Excuse me, ik ben even door de kamer aan het dansen.
Later in life, as a libertarian, he would rail against “loafers” and the welfare state but in his leftist days he knew how much he depended on the government. As he acknowledged in a 1941 letter, “This country has been very good to me, and the taxpayers have supported me for many years.” The popularizer of TANSTAAFL* ate more than his share of subsidized meals.
U kent Robert Heinlein via Paul Verhoevens scifi-oorlogsfilm Starship Troopers. Maar waar Verhoeven via satirische omkering van Heinleins werk de martiale cultuur van de VS op de hak nam, meende de laatste alles wat hij schreef doodernstig, zelfs al was Heinlein daarbij nogal eens inconsistent.
