Het fijne aan Pasen is dat het op een gegeven moment weer voorbij is. Er is geen christelijk feest dat nog ergerlijker is. Om te beginnen zenden de EO en de KRO “The Passion” uit, gezongen door celebrities, omdat die extra publiciteit genereren. Het is evangelisatie met hedendaagse middelen en dat mag, maar het is, zoals ook door Prediker werd geconstateerd, tandeloos. Als je écht aandacht wil vragen voor het menselijk lijden, doe dan iets rond de executie van Muath al-Kasasbeh. Maar dáár krijg je geen miljoenenpubliek mee: dat zouden we immers smakeloos vinden. Dat de EO en de KRO met The Passion wél drie-en-een-half miljoen kijkers trekken, bewijst dat Jezus’ lijden niet meer schokt of aan het denken zet. De twee omroepen geven als signaal af dat het christendom nog slechts een cultureel dingetje is, een variéténummer. Je moet er iets van weten omdat je anders de schilderijen in het museum niet snapt, maar ontregelend is het niet meer.
Seekae is een Australisch gezelschap, dat slepende elektronische muziek maakt. In bovenstaande clipje is het ritme ingenieus weerspiegeld in de montage van de beelden.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Leuk hoor, zo’n Passion in Enschede. Mooi ook, die jaarlijkse Mattheüs Passie. Maar het echte, diep religieuze Pasen zit in de kruiswegstaties. De Via crucis, ook Via Dolorosa genoemd. Veertien momenten uit de finale lijdensweg van Jezus zijn gevat in ontelbare kunstwerken. Een serene live opvoering vond plaats op Goede Vrijdag in Rome. De afgelopen dagen werden wereldwijd de kruiswegstaties uitgebeeld in processies en passiespelen.
Barnett Newman – The Stations of the Cross – Lema Sabachthani.
In dit filmpje zie je Newmans staties iets beter.
Kate McCrickard –statie 7 uit 15 Stations of the Cross.
Petra van Empelen – Kuiswegstatie.
Xylor Jane – Via Crucis VIII “D.O.J.” 2009.
Prettige Pasen verder.
COLUMN - Er zit mij iets dwars aan de hype rond The Passion. En ik lijk daarin alleen te staan.
Een paar jaar geleden werd er nog een beetje lacherig over gedaan. Laten we wel wezen, The Passion blijft een vrij doorzichtige poging van de EO om zieltjes te winnen door pop-in-je-moerstaal voor het karretje van het geloof te spannen. Inmiddels loopt echter vrijwel iedereen die er toe doet, van burgemeesters tot en met DWDD’s Matthijs van Nieuwkerk, met het spektakel weg.
Nu roept de Borsatoisering van het christelijke passiespel op zichzelf al gefronste wenkbrauwen bij me op, maar dat is gewoon omdat ik een snob ben. The Voice… of Jesus, Jezus en Hazes die uitwisselbaar raken; geef mijn portie maar aan fikkie. Niet dat het me iets zou moeten doen, want als protestantse atheïst vind ik passiespelen sowieso al een vorm van paapse kitsch.
Toch blijft er iets schuren. Wat me tegenstaat aan The Passion zit blijkbaar net wat dieper dan louter snobisme. Iedereen omarmt Jezus, de tragische held, de good guy – zeker als zijn lijdensweg omlijst wordt door een serie lekkere meezingers – maar deze populaire messias is daarmee wel een tandeloze profeet. Het moet immers wel leuk blijven. Waar is de bite?
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Zondagmiddag, tijd voor een rustgevend stukje cello met Luka Šulić en Stjepan Hauser, die opereren onder de naam 2Cellos. Alhoewel rustgevend misschien niet helemaal de goede omschrijving is. Hun grootste Youtubehit is Thunderstruck.
Vandaag lichten we Marc Quinn uit het archief van Kunst op Zondag. De man van vooral grote beelden. Een beeldhouwer? Dat label heeft zijn beste tijd wel gehad. Natuurlijk zijn er nog kunstenaars die met hamer en beitel te werk gaan, maar tegenwoordig zie je vaker beelden gevormd uit allerlei andere materialen.
Marc Quinn is beeldhouwer, beeldgieter, beeldvormer die met marmer, brons, klei, kunststoffen, vlees en bloed werkt.
In 1991 maakte hij voor het eerst zijn zelfportret gemaakt van zijn eigen bevroren bloed. “Self” is een doorlopend project. Quinn maakt om de vijf jaar een “Self”, hier de laatst gemaakte uit 2011.
_by_Marc_Quinn.jpg "cc commons.wikimedia.org Self (2011) by Marc Quinn")
In Nederland werd hij in 1993 bekend door de installatie 12,5% Proof. Op de achtste internationale beeldententoonstelling in Park Sonsbeek plaatste Quinn een telefooncel vlak voor een kerk. Daarin stond een replica van Quinn een rode vloeistof te urineren. De installatie werd regelmatig belaagd door boze Arnhemmers. Het ding staat nu in de tuin van Museum Arnhem.
Verder is hij wereldwijd bekend geraakt door het marmeren beeld van zijn collega kunstenaar Alison Lapper, dat een tijdje op Trafalgar Square (2005 – 2007,Londen) was te zien en waarvan later replica’s verschenen bij de opening van de Paralympics (2012) en de Biënnale in Venetië (2013).
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Made to Measure was een serie albums van platenmaatschappij Crammed uit Brussel. Het genre was new music: een experimentelere, ongemakkelijker variant van new age waarbij de nadruk vooral op sfeerschepping ligt – maar dan buiten de clichees als romantiek en kaarslicht.
De serie besloeg uiteindelijk 35 albums van uiteenlopende artiesten. Waaronder Nebka van Benjamin Lew: Satie en Eno gemengd met invloeden uit jazz, Noord Afrika en de Pacific.
Zoals op Tori. Pres de la Soierie.
In zijn eigen interpretatie van Carmen brengt Stromae een aanklacht tegen de alomtegenwoordigheid van de sociale media. Enigszins ironisch is het wel dat deze video massaal via diezelfde media wordt gedeeld.
Postmodern Juxebox is het initiatief van Scott Bradlee. Met een wisselende bezetting aan muzikanten maakt hij covers in jazz stijl. Deze versie van All about that bass maakten ze naar aanleiding van het einde van hun Europese tour.
Oliver “Tuku” Mtukudzi is de meest succesvolle muzikant die Zimbabwe ooit gekend heeft. Zo’n man die met evenveel gemak optreedt in een westerse concertzaal als een hotelbar in zijn thuisland.
Als de gebroeders Coen ooit een EO-film zouden maken, zou die eruit zien als Small Town Murder Songs (2010).
Karaktertekening is alles in deze rolprent en voor de karakterisering van een landelijk Mennonietendorpje in Ontario heeft de regisseur het oeuvre van de Canadese band Bruce Peninsula geplunderd. Met succes.
Vandaag iets van eigen bodem: Wende Snijders met Do Berlin. Ze begon met het zingen van Franse chansons, maar gooide het roer om in 2009 met haar album No 9. Ook de taal veranderde, van Frans (en soms Nederlands) naar Engels. Op haar laatste album Last Resistance zet ze die lijn door. Do Berlin is één van de wat stevigere nummers van dit album.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.