Vandaag lichten we Marc Quinn uit het archief van Kunst op Zondag. De man van vooral grote beelden. Een beeldhouwer? Dat label heeft zijn beste tijd wel gehad. Natuurlijk zijn er nog kunstenaars die met hamer en beitel te werk gaan, maar tegenwoordig zie je vaker beelden gevormd uit allerlei andere materialen. Marc Quinn is beeldhouwer, beeldgieter, beeldvormer die met marmer, brons, klei, kunststoffen, vlees en bloed werkt. In 1991 maakte hij voor het eerst zijn zelfportret gemaakt van zijn eigen bevroren bloed. “Self” is een doorlopend project. Quinn maakt om de vijf jaar een “Self”, hier de laatst gemaakte uit 2011.
Vandaag iets van eigen bodem: Wende Snijders met Do Berlin. Ze begon met het zingen van Franse chansons, maar gooide het roer om in 2009 met haar album No 9. Ook de taal veranderde, van Frans (en soms Nederlands) naar Engels. Op haar laatste album Last Resistance zet ze die lijn door. Do Berlin is één van de wat stevigere nummers van dit album.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
OPINIE - De Telegraaf zet haar kruistocht tegen haatimams dapper voort, en struint nog steeds het internet af op zoek naar schokkende uitspraken van enge baardmannen. Afgelopen vrijdag wist de krant te melden dat een ‘haatimam’ genaamd Fouad al-B. (hij heet gewoon al-Bayly) door de Amerikaanse regering is betaald voor bewezen religieuze diensten aan gevangenen – en dat terwijl Fouad vindt dat Ayaan Hirsi Ali de doodstraf verdient omdat ze een afvallige moslima is.
Al-Bayly zei dat zeven jaar geleden; de betalingen, een paar duizend dollar, zijn recenter. Maar het ligt voor de hand dat hij er nog steeds zo over denkt. Alles bij elkaar is het nogal oud, uit Amerikaanse overheidsarchieven opgevist nieuws, met dank aan de alarmistische club The Clarion Project, maar zoiets is uiteraard leuk voor de kruisvaarders van De Telegraaf.
Afvalligen mogen gedood worden. Het is een van de meest hardnekkige en kwalijke onderdelen van de islam. Vooral omdat het geen extreem standpunt is. Elke moslim is het er mee eens – sommigen vol overgave, anderen zuchtend en toevoegend dat dat alleen maar de theorie is. Maar theorie of praktijk, er valt niet aan te tornen. Met als gevolg dat menige moderne moslim, bang voor reacties zoals van bovenstaande imam, zegt dat hij ‘cultureel moslim’ is. Wat zoveel betekent als: ik geloof niks maar doe wel mee aan het Suikerfeest.
Schatplichtig aan, onder andere, Max Ernst, Joan Miró, René Magritte en Salvador Dalí kunnen we het werk van hedendaagse surrealisten ‘super surrealisme’ noemen. Al dan niet geholpen door fotografisch gereedschap, neemt men de werkelijkheid niet zo nauw, of misschien wel tot in het absurde, uiterst nauw.
Emil Alzamora – Afterlife Afterthought.
Vladimir Kush – Metamorphosis.
Ben Goossens – “over-built coast”.
Erik Johansson – Arms break, vases don’t.
Jeremy Geddes – titel onbekend.
Adam Martinakis – the city men.
Matt Roussel – Juicy Head.
Kris Kuksi – Church tank.
Andre Muniz Gonzaga – street art in Cuba.
Jean-François Rauzier – Versailles.
Prettige zondag.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Birdy Nam Nam is een Frans dj-collectief met een minimale biografie. Hun naam ontlenen ze aan deze filmscène. Ik ga me niet meer wagen aan het labelen van elektronische muziek, dus dat mag u zelf doen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Moonspell is een gothic metal band uit Portugal, die al meer dan twintig jaar meegaat. Bovenstaand nummer staat op hun eerder deze maand verschenen album Extinct.
Gewoon voor het geval u haar vergeten was: Saffron en haar mannen van Republica spelen Drop dead Gorgeous. Speakers mogen iets verder open.
Experimentele muziek = kattegejank? ach…
Cyriak is niet zozeer muzikant, maar de animaties die hij maakt zijn zo bizar dat ik ze u toch niet wil onthouden.
Hier is hij in de mix met z’n kat…
Check ook z’n youtube channel.
Tuxedomoon begon in 1978 met een soort eigen versie van iets dat het midden hield tussen (post)punk, new wave, avant garde en experimentele electronica. De band is gevormd rond klarinetist/pianist Steven Brown en violist/toetsenis Blaine Reininger. Later werd alles wat nog riekte naar punk, pop of new wave de deur uit gegooid, om plaats te maken voor neo-klassiek, new music en jazz-invloeden.
Hier horen we ze op de Ghost Sonata uit 1992, muziek voor een theaterstuk rond de (nog plaats te vinden) dood van alle medewerkers en bandleden zelf.
Na L’Orchestre de Contrebasses van afgelopen vrijdag nog meer bas….
Venetian Snares is de Canadees Aaron Funk. Berucht vanwege z’n snoeiharde breakbeats die je maniakaal om de oren vliegen. Bij Funk is dat dan ook nog eens in 7/8 of andere maatsoorten gebaseerd op eneven getallen, want zich iets aantrekken van toegankelijkheid heeft Funk nog nooit gedaan. Z’n productie is de laatste jaren iets teruggelopen, maar in z’n hoogtijdagen (een jaar of zes, zeven geleden) bracht hij doodleuk zeven of acht nieuwe platen per jaar uit.