Kunst op Zondag | Katharina Fritsch

Katharina Fritsch is bekend van levensgrote sculpturen en installaties. Alledaagse voorwerpen of figuren krijgen door de omvang en kleurgebruik een ander betekenis, waarvan Fritsch overigens vind dat het de kijker vrij staat zelf een betekenis er aan te geven. In de blauwe aflevering van Kunst op Zondag zagen we haar enorme haan. Vandaag hier een mini solo-tentoonstelling. De teksten komen uit verschillende interviews Company at the table, 1988. Vind u uzelf een klassieke beeldhouwer? “Ik ben altijd als een ouderwetse beeldhouwer bezig met ruimte, ik wil dat elk beeld van de achterkant en de zijkanten indruk maakt . Met kleur echter, maak ik het werk meer een icoon, meer virtueel, dus het is altijd balanceren tussen een traditioneel beeldhouwwerk en het zo plat laten worden als een schilderij”.

Door: Foto: Joan (cc)

Closing Time | From the land

, door

Test Dept. (spreek uit als Test Department) was een anarchistisch muziekgezelschap uit de jaren 80 en 90. Ze waren een van de eerste industriele acts, met altijd een zware nadruk op percussie, maar ook regelmatig een rol voor traditionele instrumenten zoals doedelzak.

In den beginne werd er vooral met sloophamers complex geramd op auto-onderdelen, lege olievaten en andere materiaal bijeengegaard op vuilnisbelten en autokerkhoven.
In latere periodes groeide dat uit tot grootse projecten compleet met orkest, zoals op Pax Britannica. Een plaat die begint met het alom bejubelen van de grootse Britse history (met een hoofdrol voor de stem van Margareth Thatcher), via dood-en-verderf en andere oorlogsellende, tot ze aan het einde in ultiem sarcasme de nieuwe wereldorde er in beuken met de woorden van George Bush sr. die uitroept “We are Americans”.
Hier een stuk uit het midden, met de opvallende combinatie van doedelzak, didgeridoo en orkest: from the land.

Doneer!

Mededeling

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: copyright ok. Gecheckt 21-02-2022

Boycot het Taalunie-feestje

, door

Vroeger moest ik weleens glimlachen om de Taalunie, die overheidsorganisatie die eigenlijk voor het Nederlands moet zorgen maar die vooral praatjes verkoopt. Die sinds een paar jaar aan de hoofd een man heeft die er trots op is dat hij manager is, omdat je dan tenminste geen inhoudelijke kennis nodig hebt en je lekker fris tegen de zaken aan kunt kijken. Een man die twee jaar geleden ‘het debat over taal gaat aanjagen’ en nog steeds naar het vliegwiel zoekt.

Het lachen is me sinds kort vergaan. De Taalunie doet niet langer alleen onzinnige dingen met zijn geld. Ze is bezig schade toe te brengen aan onze taal. Zoals deze week blijkt gaat het zo ongeveer alle kernactiviteiten afschaffen. Wat doorgaat: het zichzelf zelfgenoegzaam in duur propagandamateriaal feliciteren.

Gratis

Want terwijl de organisatie in het najaar het zoveelste dure en onzinnige festival organiseert ter eer en glorie van het nieuwe Groene Boekje, slaat ze tegelijkertijd de bijl in het budget waar ze echt iets kan betekenen: het onderwijs.

De propagandamachine draait al langer: de Taalunie geeft zijn geld vooral graag uit aan PR en reclame voor de eigen winkel. Aan een online magazine. Aan dure door de baas van de Taalunie ingesproken YouTube-filmpjes (sinds november al meer dan 140 keer bekeken!) Aan gratis op scholen verspreide boekjes.

Foto: copyright ok. Gecheckt 23-09-2022

Kunst op Zondag | In werkelijkheid

, door

Kunst moet je in werkelijkheid aanschouwen. En dat doen lezers van Kunst op Zondag natuurlijk ook. “… te zien waren enkele kunstenaars bekend van sargasso”, reageerde een trouwe lezer. “Toevallig vanmiddag in Zwolle ook werk van Quinn gezien”, reageerde een ander.
Ik herinner me ook een reaguurder die over Sargasso’s Kunst op Zondag schreef: “Verder blijft de zintuiglijke ervaring wezenlijk voor alle kunst, dus op deze manier kan ik er persoonlijk niet zoveel mee”.

Welnu, om u de gelegenheid te bieden deze virtuele galerie te verlaten en kunst in werkelijkheid te gaan zien, presenteren we vandaag een aantal lopende en komende exposities met werk van kunstenaars die ook in Kunst op Zondag aan bod kwamen. Pak uw agenda er bij en noteer:

In Drawing Centre Diepenheim (Overijssel) loopt van 31 maart tot 31 mei de tentoonstelling “Waar de hand zingt”. Thema: “de noodzaak onszelf te verbinden met de wereld en er tevens weer, door het maken van beeldende kunst, afstand van te nemen”. Met onder andere Gijs Assmann, Margriet Luyten en Florette Dijkstra.

Gijs Assmann zagen we hier in Dierenleed. Zijn werk zal van 12 april tot 20 september ook te zien zijn in Museum Jan Cunen (Oss).

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Mededeling

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Closing Time | Across 110th Street

, door

Across 110th Street is een Amerikaanse misdaadfilm uit 1972. Een drugsdeal loopt uit op een bloedbad, de mafia wil haar geld terug en de (zwarte) daders een lesje leren. De racistische en corrupte politiekapitein Frank Matinelli (Anthony Quinn) wordt gekoppeld aan de zwarte, onkreukbare rechercheur Pope (Yaphet Kotto) om de zaak op te lossen. Een confrontatie is onvermijdelijk.

Bobby Womack maakte de titelsong voor de film. Het nummer werd een instant hit. Terecht, want het nummer heeft de tand des tijds goed doorstaan.

https://youtube.com/watch?v=QmRsWdK0PRI

Closing Time| Ball of Confusion

, door

Vijfenveertig jaar na dato nog net zo actueel als ooit: ‘Ball of Confusion‘ van de Temptations.

Oorlogen, politiegeweld, racisme, rassenrellen, werkloosheid, drugsgebruik en een impotente democratie die vooral voor de rijken en bevoorrechten werkt.

Er is eigenlijk niet zoveel veranderd, behalve dat Motown niet langer dit soort kwaliteitsplaten uitspuwt als betrof het hete kogels uit een mitrailleur.

En dat is dan wel weer jammer.

Closing Time | Misirlou

, door

Dick Dale & The Del Tones brachten Misirlou in 1960 de popmuziek binnen. De eerste opname van het lied over een Egyptisch meisje dateert uit 1927, toen het door een Griekse troubadour werd opgenomen (in het Grieks, met de nodige Turkse en Arabische leenwoorden), maar de oorsprong moet ergens in Anatolië gezocht worden. Surfrocker Dick Dale (echte naam: Richard Monsour) is half Libanees en kende het nummer uit zijn familie.

Closing Time | Guido Möbius

, door

Guido Möbius vergast de wereld al een aantal jaren op experimentele platen. Vroeger vooral instrumentaal maar er duiken steeds meer vocalen op in z’n albums. Tegelijkertijd wordt het allemaal wat frivoler.

Hier op “Judgment” doet hij vooral lekker maf.

Vorige Volgende