In de vorige Kunst op Zondag (hartelijk dank heer Molovich!) nam een reaguurder het op voor de slak. Hij vond dat de slak in de kunst “toch wel erg gedemoniseerd wordt”. De werkelijkheid is erger. Ik zag afgelopen week een advertentie die meedeelde dat het slakkentijd is en met welke middelen je de beestjes kan bestrijden. Ik ga daar dus niet naar linken, want ik wil het risico niet lopen chemisch verpeste slakken als voorgerecht bij mijn Bourgondische maaltijd te krijgen. Gek wel dat je nu nergens leest hoe een woedende dierenbescherming actie onderneemt tegen de wrede slakkenbestrijdingsmiddelen. Terwijl in 2012 men nog flink over de rooie ging omdat een kunstenares de huisjes van levende slakken met kraaltjes had versierd. De kunstenares legde hier uit hoe die woede is ontstaan.
Muzikale ouders en hun kinderen, daar kunnen we wel een jaargang Closing Times mee vullen. Vandaag Bobby McFerrin (de zoon van bariton Robert McFerrin en zijn zoon Taylor.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Ik heb u de afgelopen weken meegenomen langs het Iraanse deel van de Zijderoute en vandaag bereiken we Mashhad, de plaats waar de achtste imam ligt begraven. In een eerder stukje legde ik al uit dat het gaat om Reza, het hoofd van de afstammelingen van de profeet Mohammed, die in 818 in de nabijgelegen stad Toos overleed – vergiftigd, zo zeiden zijn aanhangers, die dit overigens van elke te vroeg overleden leider zeiden.
Het eerste wat je als bezoeker opvalt is de immense omvang van het complex, waardoor het op de pleinen betrekkelijk rustig is, hoewel er toch duizenden pelgrims tegelijk zijn. Alleen in de centrale ruimte, waar het eigenlijke graf is, is het echt heel druk. Het blijft ondertussen typisch Iran: hoewel iedereen hier om religieuze redenen is en het huisje wil aanraken waarin imam Reza ligt begraven, zal de xenofilie het altijd winnen, zodat je als westerling bij elke stap het gebruikelijke “Where are you from?” te horen krijgt.
Dat wil zeggen: zo was het in 2005, toen ik er voor het eerst was en nog kon doorlopen naar het graf. Sindsdien beperkt men de toegang tot moslims. Dat klinkt niet erg gastvrij, en eerlijk gezegd vond ik het ronduit onprettig toen ik bij een tweede bezoek wat materiaal meekreeg dat opriep tot grote inspanningen in de strijd tegen het kwaad. Wat dat was werd niet uitgelegd, maar in de Ahmedinejad-jaren was daarover weinig twijfel.
COLUMN - Momenteel ben ik aan het lezen in Boek (256 blz.) van Robert van Eijden. U kent ‘m wellicht van zijn website [maar wat is het], alwaar hij onder de naam Oxysept immer verkwikkende verhalen schrijft over zijn (gebrek aan) avonturen in het Utrechtse stadje U. Als u ‘m nog niet kent, dan moet u daar als de wiedeweerga verandering in brengen. Bijvoorbeeld door het lezen van Boek (256 blz.).
Boek (256 blz.) heeft ongeveer hetzelfde onderwerp als [maar wat is het]: het leven van een eeuwige jongeman die ten doel heeft het leven met zo min mogelijk inspanningen tot een goed einde te brengen. Voor zover je van een goed einde kan spreken natuurlijk. Van Eijden slijt zijn dagen met niet veel meer dan slapen, op de bank hangen, naar documentaires over de Tweede Wereldoorlog op National Geographic kijken, mijmeren, uit het raam staren, katten aaien, wandelen en naar het café gaan om Witte Trapist te drinken. In zijn eigen woorden: “Zonder veel hoogte- of dieptepunten kalmpjes op weg naar het einde. De enige ambitie die ik heb, niet aan mijn kop gezeurd worden, had ik al tot op een redelijk hoog niveau weten te verwezenlijken.” Hij is zelfs te lui om De Eerste Vereniging voor Onderpresteerders op te richten.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Criolo is een Braziliaanse dj/rapper/producer, die ook op alternatieve festivals in Europa en de VS optrad. Bovenstaand nummer stuitert lekker, maar valt vooral op door de clip, die met nota bene Powerpoint gemaakt werd door Ayrllys Allan.
Mocht u nou denken: het is toch vrijdag en dan verwacht ik met deze temperaturen uit Brazilië iets anders: hiero (let vooral op hoe potsierlijk de toch al niet erg serieus te nemen Gabriel Valim zo rond 0:52 tegen dat meisje staat aan te brullen).
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Hey komt uit Szczecin en is in de 25 jaar van zijn bestaan uitgegroeid tot een van de populairste acts van Polen. Gewoon rock zoals het bedoeld is: tweeënhalve minuut losgaan en dan is het klaar.
Ooit begonnen met hiphop, tegenwoordig maakt C-mon & Kypski uit Utrecht vooral muziek die niet meer duidelijk in een hokje te stoppen is. En zo hoort het ook. Kern van de band blijft altijd samples en draaitafels – Kypski zelf is zesvoudig Nederlands scratch-kampioen – , maar daaromheen wordt er ook veel gemusciceerd op “echte” instrumenten.
Op Cravings of a Solemn Soul zijn ze wat meer ingetogen dan gewoonlijk.
Saint Joan is een Indy-folkband uit Nottingham, Groot Brittannie, maar er zit ook een Hongaars violist in de gelederen, en af en toe worden er ook wat Fransen ingehuurd. In 2007 verscheen het album The Wrecker’s Lantern, vol met ingetogen, sferische pop. Niet wereldschokkend of revolutionair, wel mooi gedaan.
Dikanda is een Pools wereldmuziekgezelschap dat sinds 1997 muziek maakt, en dat zich mag verheugen op grote populariteit ten Oosten van ons. Hier in Nederland zijn ze echter behoorlijk onbekend.
Dead Elvis is een vrij minimalistisch stuk voor fagot van Michael Daugherty, een uiterst productieve Amerikaanse componist, die niet alleen voor de muziek maar ook voor de kleding van de solist aanwijzingen heeft gegeven. Dat levert voor een klassiek ensemble een enigszins surreëel beeld op.
Chrome Hoof heet een experimenteel kamerrockorkest te zijn. Wat u ook van dit gezelschap uit Londen wilt maken, het swingt in elk geval wel.
Vijf sterren gaf u vorig week aan B Block. De consequentie is dat u meer Koreana krijgt, dit keer in de vorm van een clipje dat muzikaal een kloon is van Psy, maar dan veel grappiger. Het zit vol cameo’s van beroemde Koreanen, al zal u dat allicht niet opvallen.
Im (of Lim) Chang Jung is een multitalent met een kast vol muziek- en filmprijzen. Hier en hier vindt u meer van ’s mans werk. En hier is een selfievideo met drie Amerikaanse meiden die het bovenstaande clipje zitten te bekijken.