Een tijdje geleden ging een bericht “viral” dat iemand een bril in een museum had laten liggen en dat die prompt was aangezien voor een kunstwerk. Eerlijk gezegd leek het me in scène gezet, maar de anekdote brengt een simpele waarheid tot uitdrukking: kunst is niet kunst omdat het van zichzelf kunst is, kunst is kunst omdat wij dat erin herkennen. Neem deze foto: Dit had, als het een schilderij was in een museum van eigentijdse kunst, makkelijk kunnen doorgaan voor een abstracte compositie, maar het is een NASA-foto van Saturnus en het maantje Rhea. Wetenschappelijke illustraties kunnen wel vaker doorgaan voor kunstwerken – hier zijn nog zeven voorbeelden.
Young Fathers is een driemansformatie uit Edinburgh, bestaand uit een drummer en twee vocalisten, die op het podium assistentie krijgen van een vierde man en een computer.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
NIEUWS - De Israëlische minister van Cultuur en Sport, Miri Regev, heeft de culturele instellingen van het land maandag een formulier laten sturen waarop ze moeten aangeven of ze vorig jaar wel of niet uitvoeringen hebben gegeven in de nederzettingen op de Westoever (of in Galilea of de Negev). Het formulier is gekoppeld aan een nieuwe richtlijn van de minister, die in april werd ingesteld. Daarin werd gesteld dat instellingen, die niet op deze plaatsen hebben opgetreden, 33% minder subsidie zullen krijgen. Bovendien worden optredens in de nederzettingen beloond met een bonus van 10%.
Het formulier werd gestuurd naar theatergroepen, orkesten, en dansgroepen. Ze moeten het terugsturen voor 16 juli. Afzender was het Centrum voor Culturele Informatie en Research van de firma Pilat, dat voor het ministerie van Regev data verzamelt. De informatie zal worden gebruikt om de kortingen/bonussen op de subsidies nog dit jaar met terugwerkende kracht toe te passen.
Dat wil zeggen als het Israelische Hooggerechtshof er geen stokje voor steekt.
Verschillende leiders van culturele instellingen hebben hun boosheid over deze aanpak geventileerd. Onder meer omdat het de vrijheid ontneemt aan de instellingen om zelf te bepalen waar ze optreden. Het Forum van Culturele Instellingen heeft tegen de beslissing een verzoekschrift ingediend bij het Hooggerechtshof, waarover het Hof zich maandag zal beraden. Daarin wordt onder meer het element aangevochten om met terugwerkende kracht de nieuwe criteria te hanteren, met het argument dat de instellingen hun lopende programma’s mede op basis van al toegekende subsidies hebben gebaseerd. De nieuwe richtlijn kan daarom pas effectief kan worden per 1 januari 2017, aldus het bezwaar.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Tico Tico no Fubá is een compositie van de Braziliaan Zequinha de Abreu uit 1917, die in de loop van bijna een eeuw door talloze versies ging, van Carmen Miranda en de Andrew Sisters tot Paco de Lucia en de Grateful Dead. Hierboven een virtuoze quatre mains uitvoering door Cecilia Sequeira en Fernando de Lima.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
In 1978 reden drie filmmakers door de Mississippi delta, op zoek naar authentieke bluesmuzikanten. Op die tocht ontmoetten ze Belton Sutherland, die twee nummers voor hen speelde (dit is de andere). Voor ze wegreden, schreven ze zijn naam op. En dat is het enige dat van deze rasmuzikant bekend is.
Yeshidon (Yeshi Dolma Lama) is een fashionista uit Kathmandu. Bovenstaande hypercommerciële clip is duidelijk gericht op de Oost-Aziatische markt, maar is het kijken en luisteren waard vanwege de eclectische stijlmix. Het ene moment klinkt het als Salt ’n Pepa, dan weer als mierzoete Aziatische pop. Hiphopritmes vloeien over in dancebeats. Er komt een Arabisch melodietje in een loop voorbijzetten. Het lijkt makkelijk en gladjes, maar het zit knap in elkaar.
In deze 100% echte (en 100% realistische) Japanse reclame wordt Trump eerst wereldpresident, daarna een robot die de planeet vernietigt.
ChocQuibTown is een Colombiaanse hiphopgroep, die met bovenstaand nummer een Latin Grammy Award won. In 2010 deden ze een wereldtoernee, waarbij ze ook ParkPop aandeden.
Stephen Fry heeft écht, en al heel lang, een hekel aan dans. Dat is nu uitgebeeld, in dans.
(via … )
De Heartless Bastards komen uit Cincinnati, Ohio en spelen stemmige, goed doordachte indierock.
Okto’s uitstapje in de deprimerende zieleroerselen van Sopor Aeternus van vorige week bracht me nog eens terug bij de Neue Deutsche Todeskunst, een muziekstroming bij onze Oosterburen die in de jaren negentig opgang maakte.
Een band die ik ook wel kon waarderen was Das Ich. In tegenstelling tot Sopor Aeternus bedient die zich niet van middeleeuwse en renaissance-instrumenten, maar vaart die met name in het genre dat ‘Industrial’ heet.
Dat Dead Can Dance er nog altijd een hypnotiserend deuntje uit kan krikken bewijst ze op haar album ‘Anastasis‘ (2012).
De beelden uit Samsara (2011) van Ron Fricke passen er wonderwel bij.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.