Het aantal verkeersdoden op snelwegen met 130 km/h-zones was in 2015 drie keer hoger dan in 2014. In het algemeen is het sinds 2012 op de weg een stuk riskanter geworden. Het aantal bestuurders dat betrokken was bij letselongevallen was in 2013 bijna twee keer zoveel dan in 2012 (10.015) en liep in 2014 op tot ruim twee keer zoveel (23.713). Het ene ongeluk is de ander niet, en ’s heren wegen zijn zo ondoorgrondelijk dat je ook op een langzaamweg je auto tot kunst kunt knallen. In ‘Slow Inevitable Death of American Muscle’ van Jonathan Schipper doen twee auto’s er zes dagen over voor ze volledig verongelukt zijn. https://www.youtube.com/watch?v=kbO139a5k6s Verkeersongelukken intrigeren zo zeer dat filekijkers een jaarlijkse kostenpost van 50 miljoen euro veroorzaken. Het hedendaags verkeer, de ongelukken, de puinhopen die achter blijven, dat stukje menselijke decadentie is een bron van inspiratie voor kunstenaars die vooral in het autowrak de zwarte kanten van de mensheid zien.
Not Drowning, Waving was in de jaren 80 een Australische band die rock/pop maakte met elementen van wereldmuziek en af en toe een vleugje ambient.
In 1990 togen ze naar Papua Nieuw-Guinea, om daar samen met locale musici een plaat op te nemen. Daarvan is dit het titelstuk.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Ok, dit is dus elektronische cumbia uit Duitsland. Deela heet eigenlijk Ingo Möll. Hij schept er eer in muziek te maken waarvan je werkelijk niet weet welk deel live is opgenomen en welk deel uit de computer komt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Lekker triphop lounge van Neroche. Vermoedelijk een Britse producer, maar zeker weten doe ik het niet.
Jules Shungu Wembadio Pene Kikumba, kortheidshalve Papa Wemba, is niet langer onder ons. Hij stortte gisteren in tijdens een optreden en stond niet meer op. Papa Wemba was van de groten die Afrikaanse muziek naar Europa en verder bracht, met een geluid dat zo vaak geïmiteerd is dat het bijna clichématig aandoet.
Prince Rogers Nelson maakt alweer drie dagen geen muziek meer, en wij van Sargasso hebben daar nog geen aandacht aan besteed.
Ernstig, dat moet dus onmiddellijk worden rechtgezet.
White Lung is een recht-toe-recht-aan punkrockbandje uit Vancouver. Bovenstaand clipje is de single die hoort bij hun nieuwe album Paradise, dat over een week of wat uitkomt.
Sussan Deyhim is een Iraanse danseres en zangeres. Ze begon in de jaren 70 in het nationale ballet van Iran, werkte daarna samen met Bejart, en verhuisde in 1980 naar New York. Daar werkte ze samen met veel internationale artiesten in een breed scala van genres. Ze is vooral bekend vanwege het opvallende gebruik van haar stem.
De muzikant waar ze het meest mee samenwerkt is Richard Horowitz, een Amerikaans componist gespecialiseerd in muziek uit het Midden Oosten.
Arto Lindsay & Peter Scherer vormden same Ambitious Lovers, maar onder hun eigen namen maakten ze een plaat die verscheen in de Made To Measure serie. Hoorden we gisteren al bizarre basklanken in een bed van atonaliteit, voor vandaag kan het allemaal nog atonaler.
Peter Principle is de bassist van avant-gardeband Tuxedomoon, een band opgericht met het doel “anders te klinken dan alle andere bands” (en ooit behandeld in Closing Time).
Maar Peter Principle moest natuurlijk bewijzen dat het geluid allemaal nog weirder kan, en dat deed hij dan ook op zijn solo-projecten. Zoals op z’n solo debuut Sedimental Journey uit 1985, verschenen op Crammed’s Made To Measure serie.
Jean Marc Zelwer is een Frans componist die vooral opereert vanuit zijn theatergezelschap La Kumpania Zelwer. Het gezelschap brengt een mix van theater en muziek, met invloeden van vele culturen uit met name de Oosterse regionen van Europa. Het instrumentarium is dikwijls uitgebreid: cello, viool, piano, wasbord, harmonica, harp, accordeon, clarinet, etc. etc.
In 1990 verscheen zijn album La Fiancee aux Yeux de Bois in de Made To Measure serie van het Belgische Crammed label. Daarvan dit stuk.
Lucia Hwong is een Amerikaanse met Chinese wortels. Ze heeft zich gespecialiseerd in de pipa, een traditionele Chinese luit met vier snaren.