De gregoriaanse antifoon 'Media Vita' is een merkwaardig lied. Dit liturgisch canticum, dat werd gezongen in de vastentijd vóór Pasen, werd door de kerk bij herhaling verboden. Het werd namelijk ingezet voor magische effecten die per definitie niet bepaald strookten met de opvattingen van de christelijke kerk. Eerst iets over het wat en waar. De tekst van dit canticum is vrij oud. Het werd oorspronkelijk in 1613 door de historicus J. Metzler toegeschreven aan Notker de Stotteraar (ook wel genoemd Notker van Sankt Gallen, ca. 840-912), de bekende benedictijnse auteur, componist en poëet. Later onderzoek wees echter uit dat de tekst waarschijnlijk uit de achtste eeuw stamt. Onderzoekers zoals Louis Holtz voeren de tekst zelfs terug op een byzantijns origineel. Het lied werd al snel op muziek gezet, werd het lijflied van de kruisvaarders en won snel vanaf de late Middeleeuwen aan populariteit. Dit was een hectische periode waarin de mensheid frequent bedreigd werd door golven van hongersnood, epidemieën en oorlogen, gevolgd door tijden van de inquisitie en heksenvervolgingen.
The Dixie Cups hadden een paar hits in de jaren zestig en verdwenen daarna in het B-circuit. Iko Iko was een van die hits, een traditional uit New Orleans waarin de Afrikaanse roots duidelijk doorklinken. Mocht u denken, ‘ik ken dit nummer ergens van’, dan is er allicht aanleiding voor enig zelfonderzoek inzake uw goede smaak.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Er zijn verjaardagen die bedoeld lijken er wat van op te steken. De 100-jarige Spaanse griep bijvoorbeeld.
Awel, laat ons eens zien. Wie de jarige napluist in de werelds wijdse weetjes zou makkelijk kunnen concluderen dat de Spaanse griep zich kon verspreiden dankzij Amerikaanse soldaten op weg naar de ‘pearly gates’ op het slagveld van de Eerste Wereldoorlog.
Die jonge mannen, in de kracht van hun leven, worden als martelaren herdacht in de vele oorlogsmonumenten, terwijl er wellicht veel meer stierven aan de Spaanse griep, verzwakt als ze waren door een Russisch virus. Het Protocol van Genève (1925) en het Verdrag biologische wapens kwamen rijkelijk te laat om biologische oorlogsvoering te verbieden.
Wacht! Dat staat nergens zo geschreven. Ook niet in de geschriften die zijn uitgekomen om de verjaardag van dat virus te vieren en die posthuum kennis zeggen toe te voegen aan lacunes die de Spaanse griep jarenlang omgeven schijnen te hebben.
Er zijn verjaardagen die bedoeld lijken er wat van op te steken. Weten we nu meer?
Nee. Want bij gebrek aan onweerlegbare, sluitende bewijzen zou de Spaanse griep net zo goed een Chinese varkensgriep kunnen zijn. Of de vogelpest. Even houdbare stellingnames omdat het virus van de Spaanse griep een tot varkensgriepvirus gemuteerd voelgriepvirus zou zijn geweest.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Collega Janos zei gisteren in de comments van de Closing Time iets over muziek die niet te zacht mag worden. Welnu, die klacht hoeft niet te klinken bij bovenstaand nummer van Goddesses of Bagpipes. Of het helemaal telt als hardrock weet ik niet, maar vermakelijk is het wel.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Devil’s Road is een heel aardig nummertje (niet zo’n harde) hardrock van de band Spread Eagle. Die heeft halverwege de jaren negentig wat muziek gemaakt, maar is nooit doorgebroken. Het nummer is van hetzelfde wanstaltig genaamde schijfje als de vorige bijdrage in de ‘gratis meuk’ serie.
Orange Blossom is een Franse avant-garde band die menige muziekstijl combineert. Ze timmeren al vanaf 1995 aan de weg in wisselende bezettingen.
Zangeres Elohim baadt een breekbare stem in synthmelodietjes, maar zodra het te gemakkelijk begint te klinken gooit ze er een mariachiband tegenaan of wat flarden gesproken tekst. Met een evenzeer vervreemdend clipje erbij.
Zomeravondmuziekje van Oliver Koletzki, een oudgediende uit de Berlijnse dancescene. Hier met assistentie van Fran.
Het tragische aan een serie als deze, is dat je als schrijver met je eigen muzikale onkunde wordt geconfronteerd. Want dat onbekende rockbandje, waar je een leuk nummer van hebt gevonden op een gratis verzamelaartje, blijkt dan opeens een Canadese cultband te zijn, die al 14 albums uit heeft, als je Wiki er even op na slaat.
Ach. Who cares. The Wherewithal, een lekker rocknummer, van een mij verder volslagen onbekend bandje. Het nummer is van, en dat moet toch echt even gezegd worden, het gratis verzamelaartje met denk ik de slechtste naam ooit. Omdat het van de platenmaatschappij RCA is, leek het ze daar leuk en creatief om het “Rocks Cool Attack” te noemen. Brrrr. Doe dan gewoon “RCA gratis meuk nummer zoveel” of zo.
The Killing Floor van Defiance komt, net als het nummer van Xentrix van een tijdje terug, van het verzamelaartje Songs of Pain (1992). Defiance is een thrash metal band uit de VS, die actief was tussen 1985 en 2012.
The Killing Floor begint met een heerlijk stukje gitaarwerk, dat nóg mooier klinkt als je het volume wat omhoog draait.
Beware the Heavens is het titelnummer van de gelijknamige debuut-cd van Sinergy. Het is een heel fijn nummertje melodieuze powermetal, met als bijzonderheid de vrouwelijke vocalen.
Deze past wellicht niet helemaal in de categorie “gratis meuk”, want al ken ik het nummer van een gratis verzamelaartje*, Sinergy is een heuse metal super group. Deze werd opgericht eind jaren 90 door de toenmalige toetseniste van Dimmu Borgir en een gitarist van In Flames. Voor de eerste cd werden leden van Children of Bodom en Arch Enemy aangetrokken.
Ik heb de aantrekkingskracht van gepiel met synthesizers nooit zo begrepen, maar dit nummer van Nils Frahm vind ik dan wel weer rustgevend.
Weer eens wat anders dan piano’s en pleeborstels.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.