Volgens Godfried Bomans behoort Sinterklaas na 5 december "gewoon weer tot het bejaardenprobleem", maar zo gemakkelijk kom je niet van Sinterklaas af. Zo heeft hij van origine maar liefst drie feestdagen: zijn geboorte in de havenstad Patara (15 maart), zijn sterfdag (6 december) en de overbrenging (translatio) van zijn relieken van het Byzantijnse Myra in het huidige Turkije naar het Zuid-Italiaanse Bari op 9 mei. De sinterklaastraditie is waarschijnlijk de meest complexe kerkelijke en volkstraditie (vaak is er nauwelijks verschil) die er bestaat. In feite bestaan er niet alleen diverse verschijningsvormen van Sinterklaas, maar er is ook een heel scala aan hulpen: naast onze Zwarte Piet zijn er bijvoorbeeld de in ons land inmiddels ook bekende Krampus uit de Alpenlanden, Knecht Rupprecht uit Duitsland, Père Fouettard uit Noord-Frankrijk, Wallonië en een aparte versie uit de Elzas onder de naam Hans Trapp, en zo zou ik nog even door kunnen gaan. Maar ook Sinterklaas zelf kent verschillende verschijningen.
Larissa Iceglass en William Maybelline hebben goed naar Joy Division en The Cure geluisterd. Ze lijken met hun muziek zo weggelopen uit de vroege jaren ’80. Lekker depri.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
De aflevering van vorige week, over met kunst verfraaide windmolens en zonnepanelen, roept een bekende vraag op. Moeten kunstenaars zich lenen om schaamlappen te maken die de schandvlekken in de openbare ruimte bedekken?
U kent het wel: om bouwputten en constructiewerken te beschermen tegen passerend publiek, verbergt men ze achter kale schuttingen, doodse steigerdoeken en weerzinwekkende hekwerken.
Die zijn er eigenlijk nog teveel, in aanmerking genomen dat ooit is bedacht dat de overlastervaring van omwonenden en passanten enigszins gecompenseerd kan worden door de boel op te frissen met een vrolijk kleurtje, ja zelfs met kunst.
In 2012 werden gedichten van scholieren aangebracht op schuttingen in de spoorzone-op-de-schop rond station Delft. Schilderwerk door Micha de Bie, Davy de Ronde en Matthijs Nieuwenhuizen.
Een put. Normaal verdiep ik mij.
Stop met zeuren.
Micha de Bie beschilderde in 2013 samen met Davy de Ronde en Mike Freeke ook de schutting rond de Delftse Nieuwe Kerk, destijds in restauratie.
In veel gevallen komt kunst op bouwschuttingen tot stand door harmonieuze samenwerking tussen lokale overheid, aannemers, uitvoerders en kunstenaars. Al dan niet geholpen door participerende burgers.
In 2017 paste de gemeente Dordrecht een andere werkwijze toe. Toen een nalatige ondernemer zelfs na opleggen van een fikse dwangsom zijn bezit niet opknapte, werd de bouwval weggewerkt achter een wandschildering. Filmpje 1 min. 35”.
OPINIE - Ondanks 2 rechts georiënteerde omroepen (Powned en WNL), een eigen lijfblad (De Telegraf), een shitload aan websites (nee, die ga ik niet noemen, laat staan ernaar linken) en zelfs 2 politieke partijen die we gerust op het uiterst rechtse spectrum kunnen plaatsen, zijn er blijkbaar nog hele volksstammen die vinden dat het rechtse geluid niet gehoord wordt. Ongehoord Nederland krijgt er als het mee (of tegen) zit dus een nieuwe omroep bij.
Het linkse smaldeel van ons land krabde zich achter de oren bij dit nieuws. Wij zien al jaren met lede ogen aan dat het hele discours steeds verder naar rechts opschuift. Dat is een waarheid die niemand kan ontkennen, al gebeurt dat nog steeds volop. Ook bij op linkse leest geschoeide media zit tegenwoordig wel een klimaatontkenner, een hele of halve racist en krijgt de “ongehoorde, boze burger” ruimschoots aandacht, op het obsessieve af. Ook ik vroeg me af wat er dan precies ongehoord is gebleven.
Afgelopen weekend werd dat iets duidelijker. Mede-initiatiefnemer Haye van der Heyden gaf te kennen dat wat hem betreft ook een podium geboden moest worden aan holocaustontkenners en pedofielen. Oooowkeeeee.
Nu bleek dat toch niet zo’n hele slimme move, want een storm van kritiek raasde over het medialandschap. Een dag later nam hij zijn woorden terug en werd en passant uit de organisatie gesmeten. Nou ja, hij trad terug als bestuurslid of zoiets, maar zal nog wel aanblijven als adviseur en producent. Duidelijk een manoeuvre voor de bühne dus, want ze moeten natuurlijk wel eerst 50.000 leden zien te bemachtigen. Volgens de berichten ging dat behoorlijk de goede kant op, maar zo’n extreme uitspraak schrikt blijkbaar toch nog mensen af. Maar laten we eerlijk zijn, Joost Niemöller zit er nog gewoon, en die is dol op holocaustonkenners (lees hier meer over Irving).
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Tip uit de comments (h/t Sikbock): de Black Pumas met hun hitsingle Colors. Met meer dan negen miljoen kijkers op de teller zou je bijna gaan geloven in een revival van echte, ambachtelijk gemaakte muziek. De Black Pumas bewijzen in ieder geval dat de oude Motown-sound nog springlevend is.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Laboratorium Pieśni (Liedjeslab) is een groep Poolse zangeressen dioe zich tot doel gesteld heeft oude volksliederen uit Oost-Europa levend te houden, zoals bovenstaand Wit-Russische lied over de zee.
Deze zoon van John Lennon en z’n kompanen doen de hoogtijdagen van de progrock herleven met deze cover van King Crimson. Met een bandnaam als The Claypool Lennon Delirium weet je ongeveer wat je kunt verwachten.
Tame Impala heeft alvast een single uitgebracht van het aankomende album The Slow Rush, dat half februari uitkomt. Qua tekst en compositie zitten de eerste vier minuten goed elkaar. Daarna gaat het nummer via een bruggetje over in wat de epiloog moet voorstellen maar in feite een ander, veel saaier liedje is.
En waarom denken makers van elektronische muziek toch dat je niet hoeft te kunnen zingen om een lied ter gehore te kunnen brengen? De autotune trekt toch alles wel recht? Huur dan liever een werkloze zanger in. Die moet ook eten, tenslotte.
ACHTERGROND - Op 7 december 1988, morgen eenendertig jaar geleden, werd het noordwesten van Armenië getroffen door een verschrikkelijke aardbeving. Wie de cijfers wil kennen: de eerste schok was 6,9 op de schaal van Richter en duurde bijna vijftig seconden; daarna was er een naschok met een kracht van 5,4. In de volgende twee weken volgden nog eens 1500 schokken, gelukkig allemaal veel minder heftig. Maar dat zijn er dus wel honderd per dag en u kunt zich de paniek van de bevolking voorstellen. Of beter: hopelijk kunt u het zich niet voorstellen.
DakhaBrakha (niet te verwarren met Dakh Daughters, een andere telg uit de Dakh-familie) is een Oekraïens folk-fusiongezelschap, die moeiteloos volkswijsjes mengen met jazzritmes, bluesharmonieën en hip-hoprijmpjes. De bandleden zijn ook nog allemaal multi-instrumentalist.
DakhaBrakha is een muziekproject van het DAKh Centrum for Hedendaagse Kunst in Kiev, een plek voor avant-garde theater. Leuk weetje: Dakh betekent ook ‘dak’ in het Oekraïens. Zal wel iets met de verwantschap van Indo-Europese talen van doen hebben. DakhaBrakha betekent zoveel als GeefNeem. Oorspronkelijk is het opgezet als musicale theatershow. Het kwartet timmert alweer meer dan tien jaar aan de weg.
In 2012 bracht de Vlaamse band Hooverphonic een plaat uit met hun oeuvre zoals het eigenlijk bedoeld was: met een groot symfonisch orkest ter begeleiding. De jonge zangeres Noémie Wolfs neemt de vocale partijen voor haar rekening. Persoonlijk ben ik geen fan van dat fluisterzingen, maar de hoorns en strijkers maken alles goed.
Dat bandje waar ik laatst over schreef, dat in het voorprogramma stond van Jinjer, dat was niet het enige voorprogramma. The Agonist was ook te bewonderen in Eindhoven, en ik maak graag gebruik van dat excuus om een mooi clipje van The Agonist te laten zien. Ik had nog nooit van ze gehoord, maar was aangenaam verrast. Hun stijl is lekker eclectisch, met invloeden van brute death tot powermetal. Fijn!