Closing Time | Akua Naru

https://youtu.be/fZoMzWraS_c Akua Naru is een Amerikaanse spoken word, soul en hip-hopartieste. Ze is tevens een gediplomeerd hip-hopgeleerde, die de rol van vrouwen in deze kunst heeft gearchiveerd. Ze woont echter in Europa. Naru was born and raised in Connecticut in a family that went to church and played gospel music. At the age of nine, Naru's uncle introduced her to hip hop music. It was Akua's grandmother who took her to church, where she met strong, assertive women in the community, which led to her interest in the revolutionary ideas of Angela Davis, Malcolm X and Assata Shakur. Voor de hand liggend dus, dat ze blijkens dit gedicht helemaal opgewonden raakt van verlangen naar een zeker intelligente, welbespraakte zwart heerschap uit de onderklasse.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol
Foto: © Sargasso logo Goed volk

Goed volk | Pierepauwen op Vlieland (3)

ACHTERGROND - In mijn twee vorige blogs schreef ik over het mysterieuze verschijnsel op Vlieland dat bekend staat onder de merkwaardige naam ‘Pierepauwen’. Over dit fenomeen is bijzonder weinig bekend en zelfs de meest gerenomeerde instellingen op het gebied van volkscultuur in Nederland zwegen hierover in alle talen. In deel 1 deed ik een poging tot een etymologie van het begrip en besprak ik, voortgezet in deel 2, de meest belangrijke secundaire bronnen – met een toegift in dit deel (primaire bronnen zijn tot op heden niet bekend, tenzij men krantenartikelen als primaire bronnen wil bestempelen). In dit deel geef ik commentaar op de blog uit 2016 van Bert van Zantwijk, die alles voor wat mij betreft aan het rollen bracht. Daarna ga ik over tot de onvermijdelijke – voorlopige – conclusies.

De blog van Bert van Zanten

Op 4 juli 2016 publiceerde Bert van Zantwijk op zijn website over “Herkomst van volksgebruiken” een blog over Pierepauwen dat hij op 2 november 2019 opnieuw op zijn site zette en waarin hij nader ingaat op het volksgebruik en verklaringen hieromtrent probeert te vinden. Het blog bleek voor mij als trigger bijzonder waardevol en er staan de nodige zinnige dingen in, maar met alle respect voor het werk van Van Zantwijk heb ik niettemin een paar opmerkingen, waarbij aangetekend zij dat niet alles op het conto van deze auteur geschreven kan worden, aangezien er nu eenmaal bijzonder weinig bronnen over Pierepauwen bestaan en ook Van Zantwijk moest roeien met de riemen die hij had.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Activ Solar (cc)

Kunst op Zondag | Dat geeft een mens weer energie

Eén van de argumenten tegen sommige oplossingen om geen fossielvrije energie op te wekken is dat ze zo vreselijk lelijk zijn. Dat ligt niet aan de beroerde smaakopvattingen van klimaatsceptici, dat ligt aan overheden en bedrijven die te weinig kunstenaars betrekken bij de ontwikkeling van allerhande klimaatleuke spullen.

Neem windmolens. Zo schilderachtig als die ooit waren, zo lelijk zijn ze nu. Dat wil zeggen: als je alleen van oude kunst houdt. Moderne kunst moet je een beetje verkopen en dus bedacht Nuon in 2012 de Kunst op windmolen route. Gedurende 8 maanden werden 24 kunstwerken, afgebeeld op doeken van zo’n 2 bij 11 meter, op windmolens bij Oosterbierum en Almere tentoongesteld.

Jeanette HoekstraVervlochten patronen, 2012.
cc Flickr Kunst op Nuon windmolens. Foto Nuon -Jorrit Lousberg

Of neem zonnepanelen. Ooit saaiere dak- en gevelversiering gezien?

Nou, er is mooi nieuws. Een Brabants bedrijf levert zonnepanelen met kunst naar wens:  “een Van Gogh, een Vermeer, iets abstracts of misschien alleen maar een hippe kleur”.

Je kunt bij de aanschaf van jouw zonnepanelen ook voor street art kiezen. In 2017 lanceerden Street Art Berlin en de Little Sun Foundation een serie artistieke zonnepanelen. In datzelfde jaar werd in het Amerikaanse San Antonio het eerste publieke ‘mural’-zonnepaneel onthuld: vlinders.

Foto: Mike Licht (cc)

Taal krijgt zijn autoriteit van buiten

COLUMN - Het komt slechts zijdelings aan de orde in het artikel dat de Australische taalkundige Ingrid Piller schreef voor het Journal of Sociolinguistics: het failliet van de gedachte dat je met taal je autoriteit kunt opbouwen. Het is een oud idee, dat ten grondslag ligt aan de klassieke retorica én aan veel latere analyses. Maar het stort volledig in elkaar wanneer we het succes bezien van de Amerikaanse president Donald J. Trump.

Er zijn wel mensen die proberen allerlei standaard retorische technieken toe te passen op zijn taalgebruik om daar dan zijn overtuigingskracht op zijn publiek mee te verklaren, maar mij heeft dat nooit overtuigd.

Vlak na zijn verkiezing schreef ik dat al over de framing-theorie: die zegt dat mensen de waarheid in een bepaald licht plaatsen wanneer ze iets zeggen.

Je kunt bijvoorbeeld zeggen dat VVD-politicus Klaas Dijkhoff door gebruik te maken van de wachtgeldregeling een grote graai doet uit de staatsruif of dat hij gebruik maakt van uitgesteld salaris. Dat zijn allebei feitelijk correcte beschrijvingen, maar ze hebben verschillende implicaties.

Maar bij Trump gaat dat allemaal niet op, want in zijn communicatie lijkt de eeuwige zoektocht naar de waarheid verlaten. Als hij Dijkhoff was zou hij bijvoorbeeld eerst zeggen dat hij inderdaad dat geld ontving, en het de volgende dag ontkennen, vervolgens roepen dat Lodewijk Asscher schandalig veel wachtgeld ontvangt, en dan weer dat Asscher een loser is omdat hij het wachtgeld niet durft aan te nemen. En dit alles zonder zelfs maar de suggestie te wekken dat je zelf weet dat dit alles niet tegelijkertijd waar kan zijn.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Lipstick & cocaine

Als de tekst singer-songwriter Kaz Hawkins een brok in de keel bezorgt, is dat omdat het haar levensverhaal bezingt.

Verslaafd, depressief en half doodgeslagen door haar ex, werd ze er doorheen gesleept en bovenop geholpen door een vriendelijke agent en een betrokken arts. Terwijl ze lag dood te gaan op de vloer, zag ze het gezicht van haar reeds overleden moeder voor zich. Die sprak haar moed in: “You can do this, it’s just one more fight.”

Foto: Beverly & Pack (cc)

Ongestoord Nederland

Ha, fijn, een nieuwe rechtse omroep. Dit keer wordt er eentje opgericht voor ‘Ongehoord Nederland’, net als de vorige twee initiatieven. Je weet wel, dat Nederland dat al jarenlang in elke actualiteitenrubriek en elke krant mag vertellen dat zijn (ja, meestal zijn) verhaal niet gehoord wordt. Dat je iets niet mag zeggen, omdat de media links is en de politiek ook. Althans daar slaat de naam op, volgens de initiatiefnemers.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat ze niet ook hebben nagedacht over de andere betekenissen van het woord ‘ongehoord’. Zoals onbehoorlijk en onfatsoenlijk. Natuurlijk hebben ze dat. Wel intrigerend om te zien hoe je een racistische dogwhistle in je naam kan verwerken. Ja, wij zijn er ook voor jou, ‘rassenrealist’, ‘immigratierealist’, ‘klimaatrealist’ of wat voor een soort ‘realist’ dan ook. Maar goed, dat was zo ook wel duidelijk met oprichters als Joost Niemöller, Arnold Karskens en godbetert Ybeltje Berckmoes – die jarenlang in de Tweede Kamer ongehoord zat te wezen – aan boord.

Want natuurlijk gaat het ze niet om kunnen zeggen wat ze willen zeggen. Want dat kunnen en doen ze al. Het belangrijkste is dat ze het kunnen zeggen zonder dat het consequenties heeft. Dat een interviewer, in plaats van een kritische vraag, gewoon instemmend knikt als wordt beweerd dat zwarte mensen meer verkrachten, en dat dat komt doordat ze zwart zijn. Dat we overspoeld worden door buitenlanders en dat het hier Eurabië wordt. Of dat klimaatverandering niet bestaat, of geen ramp is. Jezelf lekker kunnen wentelen in een feitenvrije, kritiekloze omgeving.

Closing Time | Space of Variations

Op het moment dat ik dit nummer voor u klaar zet, sta ik op het punt de trein in te springen om ze live te aanschouwen. In Eindhoven, in het voorprogramma van Jinjer. Ik weet nog niet zeker wat ik hier van ga vinden. Het klinkt in ieder geval wel catchy en agressief. Ik kan u helaas verder niets vertellen over Space of Variations, ik had er ook nog nooit van gehoord, en de enige beschikbare Wiki-pagina helpt mij in ieder geval niet verder. Maar misschien is uw Oekraïens beter dan dat van mij. Wellicht heb ik er in de comments meer over te vertellen!

Closing Time | Meer vrouwen

Voordat het jaar waarin 100 jaar vrouwenkiesrecht wordt gevierd voorbij is, nog even dit:

Saâda Bonaire (genoemd naar een oase in Algerije en een ons welbekend eilandje) was een project van DJ Ralf Behrendt a.k.a DJ Ralph Von Richthoven en Stephanie Lange and Claudia Hossfeld. Samen met tientallen muzikanten uit Duitse asielzoekerscentra namen ze diverse songs op.

Het resulteerde in dansbare dub, techno met een mix van Arabische en Caribische invloeden. Het bleef bij een in 1984 uitgebrachte EP. Meer materiaal is later uitgebracht: hun eerste en enige album en EP met een vijftal covers.

Closing Time | Walid Ben Selim – Lila

Widad Mjama  (de eerste vrouwelijke MC van de Maghreb – zang en elektronica), Walid Ben Selim (zang) en Nidhal Jaoua (qanun) brengen ‘Lila’, een gedicht van Walid Ben Selim.

Walid Ben Selim en Widad Mjama (a.k.a. Widad Brocos) zijn beiden ook bandleden van N3distan, met vooral muziek geïnspireerd op hedendaagse en klassieke Arabische poëzie met een sterke vrijheidsboodschap.

Vorige Volgende