De grote filosoof van de linkse opstanden van 1968 was zowel privé als in zijn filosofie onbetrouwbaar. Z’n muze Simone de Beauvoir werd ook slachtoffer. In bijna anderhalf uur voltrekt zich in Leven zonder Sartre bij het OT Rotterdam de ontluistering bij De Beauvoir in een schitterende rol van José Kuipers, tegenover Tim Linde als ex-studentenleider Benny Lévy en vertrouweling van Sartre. Stukje bij beetje moet De Beauvoir gewaar worden dat haar grote ‘essentiële liefde’ Sartre onder de hoede van Benny Lévy (niet verwarren met latere geestverwant BHL) in zijn laatste levensjaren zijn veren van het existentialisme min of meer heeft afgeschud, in ruil voor religieus geïnspireerde opvattingen vanuit het Messiaans-Joodse denken en de kabbala.
Eigenlijk zegt de bandnaam al genoeg over wat u te wachten staat. Rest mij alleen nog te zeggen dat we hier te maken hebben met een eenmansband, die in het dagelijks leven luistert naar de naam Tino Piontek.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Goedemorgen deze maandagmorgen. Voor wie er een beetje de pest in heeft dat het weekend alweer voorbij is, trappen we af met wat grappen en grollen.
Sarah Millican is sinds kort een van mijn comedy-helden. Je moet wel goed Engels spreken want haar accent is vrij heftig, en je moet ook de schrille stem kunnen hebben. Maar een van de hilarische dingen aan haar is juist, dat ze bij een clou van een grap opeens een hele zware stem op kan zetten. Ze is ook heel interactief met haar publiek, en ze is ontzettend grof in de mond.
In deze clip Ladyparts heeft ze het over haar nieuwe vibrator, die ze iedereen aan zou raden. Hij heeft alleen één nadeeltje… Verder gaat het over schaamhaar en anusbleken, dat ze ook nog een visueel tintje geeft. Maak je borst maar nat dus (haha).
In Men vs Women zie je haar interactie met het publiek, haar improvisatievermogen en hoe ze ook veel van haar grappen uit dat publiek haalt. Waarbij ze niet schroomt om ze compleet voor gek te zetten, en ze vinden het allemaal prachtig. Uiteraard spaart ze zichzelf ook niet.
Ze vraagt de mensen wat het fijnste is aan het vrouw dan wel man zijn, zodat ze aan de hand van de antwoorden kan bepalen of ze meer mannelijk of meer vrouwelijk is. Alle antwoorden worden opgeschreven en de dames en heren worden direct van repliek gediend.
Handen zijn zeer dubbelzinnige lichaamsdelen. Ze beschermen en slaan, ze verwarmen en wuiven koelte toe, ze gebaren kom en ga weg.
Multifunctioneel ook, zo’n hand. Je kunt er mee in het haar zitten, in eigen boezem steken, over het hart strijken, in de schoot leggen.
Jef Lambeaux – Silvius Brabo, de handwerper van Antwerpen, 1887.
In de Brabofontein in Antwerpen staat de Romeinse legionair Silvius Brabo op het punt de afgehakte hand van de reus Antigoon in de Schelde te werpen. Het gerucht gaat dat de stad haar naam aan het handwerpen heeft te danken.
Er is meer op handen….
Giuseppe Penone – Continuerà a crescere tranne che in quel punto, 1968.
Continuerà a crescere tranne che in quel punto, Italiaans voor ‘het blijft groeien tot aan dat punt’. Penone maakte een afgietsel van zijn arm en bevestigde dat aan een boom die er om heem begon te groeien. Eén worden met de natuur, daar had Penone wel een handje van.
Michael Schwarze – Rhythm of Life, 1988.
Deze dansende kinderen zijn onderdeel van een driedelige opstelling, voorstellende de kinderjaren, de adolescentie en de dood. De kids staan vlak voor het hoofdpostkantoor in Dortmund.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
De koto is een instrument met dertien tot zeventien snaren, waarvan je de stemming eenvoudig kunt veranderen door de witte fretten te verschuiven. Negen muzikanten spelen hier perfect gesynchroniseerd een compositie van Hikaru Sawai.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Club Des Belugas noemt zichzelf niet gewoon een band, maar plakt er het label orkest op. Wat best mag natuurlijk met zoveel muzikanten, die in verschillende samenstellingen muziek maken, vaak ook met gastartiesten. Ze scharen hun muziek onder het genre NuJazz, waar ik persoonlijk weinig jazzigs in hoor, maar dat kan aan mij liggen natuurlijk. Best raar dat ik nooit eerder van ze gehoord had, want ze bestaan al sinds 2003. Straight to Memphis stamt uit 2014 en was het eerste nummer dat ik van ze te pakken kreeg, en ik was meteen verkocht.
Chicho Sánchez Ferlosio was een Spaanse singer/songwriter die zijn linkse politieke denkbeelden niet onder stoelen of banken stak. Hierboven zingt hij een paar ballades over het leven van anarchistische leider Buenaventura Durruti.
Het begint als een jaren tachtig synth track, maar daarna gooit de Londense rapper en Labour-activiste Nadia Rose er een lekkere hiphopbeat tegenaan.
Tietenpunk, ik dacht dat het genre met de tragische dood van Wendy O. Williams was uitgestorven. Maar de Soap Girls beheersen de kunst om met laarzen en een hema-onderbroek aan op een zweterig podium een paar akkoorden en gebrulde teksten de zaal in te slingeren. Leuk voor de vrijdagavond. En fuck you namens de zusters Debray.
Van bovenstaande twee grootheden kent u allicht de Kaapverdische zangeres Cesária Évora. Bonga (José Adelino Barceló de Carvalho) is afkomstig uit een andere Portugese kolonie, Angola. Sodade is een Kaapverdisch nummer uit de jaren vijftig, dat bekendheid kreeg in de uitvoering van Évora. Het gaat over de nostalgie van Kaapverdische arbeiders die door de Portugezen werden afgevoerd naar Sao Tomé.
Depeche Mode cover door de vier zangeressen van de Poolse folkgroep Tulia, die vorig jaar hun land mochten vertegenwoordigen op het songfestival. Stalen stemmen waarmee je ook een schaap de strot kunt doorsnijden. Als u denkt: meer, dan is hier Nothing else matters.
Tappi Tíkarrass was een IJslandse punkrockband die bestond van 1981 tot en met 1983. In 2015 volgde een reünie, maar zonder de zangeres die toen al een poosje solo triomfen vierde. De naam van de band betekent overigens ‘Kurk in een heksenkont’.