Kunst op Zondag | Over 100 jaar

Laat vandaag nog een portret van u schilderen en over honderd jaar ziet u er nog even patent uit als nu. Mits het schilderij goed wordt geconserveerd. Komt u in een museum te hangen, hoeft u zich daar geen zorgen over te maken. De anti-rimpelzalfjes, vitaminen en mineralen waar u jong en fit bij zou blijven, worden ruimschoots overtroffen door de hedendaagse conserveringstechnieken. U heeft er weinig aan. De kans is uiterst klein dat u over honderd jaar uw eigen portret zelf nog eens bekijkt. En hoe u en de wereld er over honderd jaar uit zal zien, is een boeiende vraag, maar u zult het nooit zelf ‘In Real Life’ aanschouwen. Als u meent dat u dat over honderd jaar wél kan, dan bent u op zijn minst een vlot lerende 6-jarige die dit stukje nu leest. De kans dat u een 100-plusser wordt, is weliswaar met de dag groter, maar is vooralsnog zeer klein. Laat staan dat een 100-jarige ooit zichzelf nog eens 100 jaar later zal kunnen bekijken.

Door: Foto: V (cc)

Closing Time | Far From Any Road

Een serie op televisie kan niet zonder een pakkende musicscore of openingssong. Dus als je een detective serie maakt met een boel suspense, die ook nog ‘ns in het broeierige Zuiden van Amerika speelt, dan komt zo’n gothic-achtige country-noir song van The Handsome Family mooi van pas. Tijdens een optreden vertelde de zangeres en tekstschrijfster van de band, dat het gebruik van hun song in die serie hen qua publiciteit meer had opgeleverd dan op tournee te zijn.

Foto: Alex Hoekerd (cc)

De ommuurde stad

RECENSIE - Geschiedenis van de stad Utrecht.

Op 8 juni 1345 verscheen graaf Willem IV van Holland voor de muren van Utrecht. Met een groot adellijk gevolg, en vergezeld door zo’n dertigduizend soldaten. Het was duidelijk. De stad was te ver gegaan. Utrecht moest buigen. Willem nam zijn intrek in een inderhaast verlaten klooster, net buiten de stadsmuren. De burgers van Utrecht keken uit over een zee van vaandels en tenten.

Zo’n twee eeuwen lang was Utrecht de onbetwiste ‘hoofdstad’ van de Noordelijke Nederlanden. Kerkelijk, bestuurlijk én commercieel centrum in één. Hier zetelde de aartsbisschop; vlak daarnaast stond het paleis van de keizer en even verderop (aan de overkant van de Oude Gracht) stonden de huizen van kooplieden die handel dreven van de Oostzee tot Parijs. Maar zo tegen 1345 was de domstad al bijna een eeuw een twistappel tussen de graven van Holland en die van Gelre. Sinds de aartsbisschop niet meer benoemd werd door de keizer maar door de paus (de uitslag van de beroemde ‘investituurstrijd’), moesten Utrecht het doen zonder de steun van de Duitse keizer. En daardoor was het ooit zo machtige bisdom langzaam maar zeker steeds machtelozer geworden, tot de stad simpelweg betwist gebied was midden tussen twee ambitieuze graafschappen, Holland en Gelre.

Foto: © Sargasso logo Goed volk

Goed volk | De bogomiele dodensteden

ACHTERGROND - Dit verhaal is een vervolg op mijn blog van 12 oktober over de Bogomielen in Bosnië. Eerst grijp ik terug op het slot van mijn vorige stuk waarin ik schreef:

De Bogomielen zouden een grote materiële erfenis in Bosnië achtergelaten hebben in de vorm van 60.000 (!) Stećci, grafmonumenten waarvan de necropolis van Radimlja de grootste is. Dat het hier om alleen een Bogomiel verschijnsel gaat wordt tegenwoordig in hoge mate betwijfeld.

De Bosnische dodensteden

Niet alle middeleeuwse dodensteden in Bosnië-Herzegowina hebben dezelfde soort grafmonumenten. Ze kunnen variëren van onversierde, liggende slabs, zoals in Ravno, tot de fraaie monumenten van Radimlja. Het opvallendst zijn de monumenten die aan een huis met een schuin dak doen denken, niet alleen in Radimlja, maar ook op begraafplaatsen als in Mramorje. Ze worden geïnterpreteerd als ‘eeuwigbestaande huizen’, huizen waarin het lichaam van de dode een eeuwige thuis vindt.

Pilasters op de monumenten in de vormen van vereenvoudigde romaanse of Byzantijnse zuilen verraden de invloed van het Romaans of het Byzantijns of beide. Als vormen tussen de ‘slabs’ en de huisvormige monumenten treft men stenen sarcofagen, tal van zerken en losse kruisen aan. Dit laatste is in verband met de Bogomielen merkwaardig, aangezien deze ketterse groepering het kruis niet erkende.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | Directeur

Een song van de West Vlaming Flip Kowlier. Die ook zingt in het West Vlaams. Maar wat zingt hij nou eigenlijk?

Niks ik gedoan
Niks ik bewezen,
Stille ek geston,
Stille zitten wezen.

Hin bitje fanatiek,
Ki mie loaten gon,
Hin vier hin illetriek
Ki nimmi weg ston.

Olles utgegeven,
Oltid overdreven.
Pintjes voe de sossen,
Pintjes voe de tjeeven.

Oto’s ik gekocht,
Fjisten ik gegeven,
O tot vandoage
Verre hjil min leven.

Wik ist er van mie gekom,
Wik ist er gebeurd met min druom?
Olles utverkocht.
Zonder t minste skruom.

Foto: Maria Willems (cc)

Kunst op Zondag | Havenkwartier

Lang voordat het hip werd, woonde ik aan de haven,
tussen de overslagkade en de VAM-spoorlijn.
Elke avond, tussen zes en zeven, passeerde de trein,
de hoorn klonk bij het kruisen van de industrieweg
de wissel werd overgehaald, er klonk rails
tegen rails, en de trein rangeerde.
Vanuit mijn keuken groette ik de machinist,
metershoog schoof de locomotief weer voorbij,
maar nu in de andere richting, op drie meter afstand.
’s Zomers zaten we buiten, er werd een aak gelost,
of juist gevuld met grint. De kettingen van de kraan
ratelden. Er kleurde wat diesel op het water.
Op zondag was het altijd stil,
dan liepen er konijnen tussen de bielzen.

Oude havengebied Duinkerken foto Maria Willems

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Closing Time | Echoes

Hippe vlotte pop, met jonge mensen van nu, met een surfgitaar muziekje, strak en romantisch in beeld gebracht – wie denkt er dan aan Israël? Nee, sorry, ik ook niet gelijk. Maar wat een heerlijke clip hebben ze bij dit nummer gemaakt. Ik dacht eerst dat ze de zangeres en de gitarist digitaal gedubbeld hadden, van elk zes stuks. Ieder eender gekleed en gekapt en eender bewegend. Maar bij nadere bestudering bleek het wat ingewikkelder…

https://www.youtube.com/watch?v=YMeb3Ty8xAo

Closing Time | Peter Griffin en Glenn Quagmire zingen

Spoiler alert: Peter Griffin en Glenn Quagmire bestaan niet echt. Ze zijn tekenfilmfiguurtjes uit de serie Family Guy. Hun stemmen worden allebei ingesproken door hun geestelijk vader, Seth MacFarlane, dus dat moet nogal een klus zijn geweest om dit zangduo geloofwaardig te maken. Het genre singer-songwriter wordt hier uh, gepersifleerd. Ze zingen tweestemmig onzinteksten waarbij je toch af en toe denkt, maar dit ken ik, van First Aid Kit of van Simon & Garfunkel, toch? Een genrestuk dus. Ik moet er in ieder geval elke keer weer erg om lachen.

Closing Time | Du

Laatst had ik een avondlijke autorit en luisterde naar de radio. En pats, daar was tie ineens: Du, van Peter Maffay. Dus dat werd meezingen, hard. Het is donker en ik ben alleen immers. Ik heb dat nummer altijd in mijn hoofd voor het geval ik op een karaokepodium beland. Met dat nummer zou ik zelfs de rest van het café kunnen laten meezingen, met volle overgave. Maar er was nu iets dat me wat ongemakkelijk deed voelen. Kwam het door die #metoo toestanden, kwam het door andere berichten over geweld tegen vrouwen, over misbruik? Die tekst. Waarom had ik dat nog nooit eerder zo gehoord? Dit nummer ging niet over oneindige romantische liefde, maar over een obsessieve stalker, misschien wel over een loverboy-achtige gast. Hier was geen ruimte voor het vrouwelijk personage, hier was geen ademruimte voor haar, hier was alleen die dwingende, claimende stem van de man aan het woord. Hij geeft haar dan wel complimentjes, maar tegelijk zegt hij dat ze nooit meer van hem weg mag gaan. En dat ze bij hem hoort. Dat zij alleen hem kan begrijpen. Zo legt hij wel alle verantwoordelijkheid bij haar neer. Geen gezonde, evenwichtige relatie. Hij maakt het gelijk ook heel erg groot en dramatisch, zodat de druk op haar schouders alleen maar toeneemt: Ik heb een doel, en dat doel ben jij.
En zonder haar kan hij niet leven. Dat noem ik geen liefdesverklaring, maar dat noem ik een gijzelaarssituatie: jij mag nooit meer bij me weggaan. Du darfst nie mehr von mir geh’n. Niets kan me scheiden van jou. Nichts kann mich trennen von Dir. Meneer is wel een dwingeland en een heersertje. Wat er ook gebeurt, ik blijf bij jou, Was auch gescheh’n mag ich bleibe bei Dir zingt de maniak, (ja pas op, het blijven Schlagers) bij jou! bij jou! bij jou!

Closing Time | Spiritual

Je pakt je gitaar en daar speel je een loopje op van zes noten. Niet meer. En dat doe je ongeveer zes en halve minuut lang. Steeds dezelfde zes noten. En die speel je zo traag mogelijk. Dat het liedje haast stilstaat. Je doet er een smartelijke tekst bij over dat je geliefde je verlaten heeft en dat je je daarom, met al je pijn, nu wendt tot Hem, of Hij je niet alleen wilt laten sterven. Dit had verkeerd kunnen uitpakken. Maar niet als die zes noten bedacht zijn door Spain. Later heeft Johnny Cash dit nummer ook ontdekt,  hier zijn hartbrekende versie.

Closing Time | Uriah Heep

Uriah Heep maakte al lekkere hardrock lang voordat ik geboren was. Ze zijn opgericht aan het einde van de sixties, en traden tot voor kort nog gewoon op – en zouden dat wellicht nog steeds doen als Covid geen zout in de koffie had gegooid. In 2012 mocht ik ze nog een keertje zien in Arnhem, in de Luxor Live, en dat was meer dan de moeite waard (en ook wel weer eens leuk om één van de ‘jongeren’ in de zaal te zijn).

Closing Time | Christmas In Nevada

Het is niet dat ik het gepland had. Of dat ik een mega fan was, maar op de een of andere manier is The Willard Grant Conspiracy de band die ik het vaakst live heb zien optreden. Daar moet wel een kanttekening bij…

Elke keer als ik The Willard Grant Conspiracy zag optreden, zag ik een andere band op het podium. Dan stonden ze met z’n tienen op het podium, de keer daarna met z’n zessen. Dan improviseerden ze weer met een zangeres uit het voorprogramma, of hadden ze snel hun repertoire gerepeteerd met een plaatselijke gitarist die dan ukelele speelde. En de ene keer overrompelden ze de zaal met een Velvet Underground achtige muur van geluid, om de keer daarna een café-setting muisstil te krijgen met akoestische versies van hun liedjes. Liedjes klonken dus ook nooit hetzelfde bij hen. Wat een band. Maar er was een vaste constante: Robert Fischer. Een machtige verschijning. En dan niet alleen zijn bariton, maar ook zijn omvang, zijn baard en bril. Robert Fischer overleed in 2017.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Vorige Volgende