Honderd dagen Rutte

Overgewaaid vanuit de Verenigde Staten. Is het ook zinvol om te doen? Na honderd dagen kijken of een regering iets bereikt heeft, is erg mediageniek. Obama had in Amerika binnen die periode al belangrijke wetgeving door het parlement geloodst, zoals zijn zorgwet. Maar Nederland is Amerika niet. Hier gaat bijvoorbeeld het maken van een wet een stuk langzamer. Dit weerhield media er niet van om al na ruim drie maanden een rapportcijfer te geven. Een overzichtje laat zien dat de start van het kabinet voorzichtige lof oogste. Het kabinet krijgt een 6,8 als rapportcijfer van de Kamerleden van de zes grootste partijen, meldt De Telegraaf na eigen onderzoek. Het Reformatorisch Dagblad laat een aantal buitenlandse correspondenten oordelen. Zij vinden dat Rutte cum suis 'voorzichtig gestart' zijn. Het Eindhovens Dagblad vindt in zijn redactioneel commentaar dat de premier en zijn ministers de eerste honderd dagen 'met glans' hebben doorstaan. Hans Goslinga, politiek journalist van Trouw, is zelfs van mening dat Mark Rutte nu al 'het wonder van de liberale comeback' verbeeldt. Er zijn nog ruim 1600 dagen te gaan. Als het kabinet de volledige rit uitzit natuurlijk.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Ruzie over twitter

Kinderen van 13 ontdekken Twitter ook al gestaag. Steeds vaker zie ik vriendinnengroepjes 13 en 14-jarigen hun wel en wee delen via Twitter. Dat dit in het openbaar gebeurt, deert ze geen klap: “wie wil meelezen moet dat zelf maar weten!”. Mijn eigen dochter is ook op Twitter, maar ik mag haar niet volgen.

Ze gaan ervan uit dat docenten en ouders er niet eens opkomen om hen te volgen, of mee te lezen. Of dat ze er niet in geïnteresseerd zijn. Dochter: “Zeg, bemoei je er niet mee!”.”Maar iedereen kan meelezen!”, ruziede ik terug.

Als ik kan meelezen, kan iedereen dat. En of je iemand blokt of niet, maakt geen klap uit. Op MSN heb je dan iemand inderdaad buitengesloten, maar op Twitter werkt dat niet zo.

Zo heb ik in mijn netwerk een concullega die mij op Twitter geblokt heeft. Beetje dom, want meelezen kan ik natuurlijk toch gewoon als ik dat zou willen. Hij twittert ook heel onhandig trouwens zijn 06-nummer en zijn adres naar mensen alsof het om privé-berichten gaat en vertelt precies wanneer hij naar zijn buitenhuisje gaat. Het idee van ‘openbaar’ is dus zelfs voor zogenaamde mediawijze mensen nog heel moeilijk te bevatten…

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Sietse Fritsma speelt vals

Sietse Fritsma (foto: PVV)In de Volkskrant trekt Sietse Fritsma weer eens van leer. Het immigratiedebat zou de suggestie hebben gewekt dat elke immigrant een asielzoeker is, terwijl het in werkelijkheid om gezinsmigratie zou gaan. Fritsma klaagt verder dat de politiek nooit goed ingegrepen heeft. Hij richt zijn pijlen vooral op de Marokkanen, maar die maken de laatste jaren slechts zo’n anderhalf procent van de totale immigratie uit. Het is opvallend dat Fritsma, die er prat op gaat jarenlang bij de IND gewerkt te hebben en het vreemdelingenbeleid van haver tot gort te kennen, in zijn betoog een aantal cruciale feiten achterwege laat.

Geen asielzoekers en vluchtelingen?
Fritsma suggereert dat in de afgelopen decennia niet asielmigratie, maar gezinsmigratie de boventoon voerde in de immigratiemotieven. Wie naar de recente migratiegeschiedenis kijkt, weet echter dat Fritsma hier boter op zijn hoofd heeft. De grote migratiestromen kwamen op gang in de jaren zestig, toen werkgevers en in hun kielzog rechtse kabinetten grote aantallen arbeidsmigranten naar Nederland lieten komen. Het was deze stroom die leidde tot de volgmigratie van gezinsleden, waarover later meer.

De massale toestroom van asielzoekers kwam pas in de jaren tachtig op gang. Eind jaren negentig was een op de drie immigranten een asielzoeker. Gaandeweg slonk hun aandeel: in 2007 was minder dan vijf procent van de immigranten asielzoeker. De belangrijkste reden voor deze daling was de Vreemdelingenwet 2000, die werd geïntroduceerd door toenmalig staatssecretaris van Justitie Job Cohen (PvdA). Fritsma’s stelling dat men ten onrechte focuste op asielzoekers en de politiek nooit goed heeft ingegrepen is dan ook populistische prietpraat.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Quote du Jour | Afghanistan: ja of nee?

“Hij had nooit een grotere angst gekend. Maar die schitterende en intense angst, dit verschrikkelijke hier en nu, tegelijk met het cruciale belang van elke beweging van zijn lichaam, duwde hem over een grens die hij tot dit moment niet gekend had. Hij gaf zichzelf volledig over aan de god van de oorlog in hem.”
(Karl Marlantes in zijn roman Matterhorn; geïnterviewd in de Volkskrant, alleen online toegankelijk voor abonnees of na eenmalige betaling)

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Vorige Volgende