Elders: Het nieuwe front op de Filipijnen

De Verenigde Staten hebben onlangs een verklaring gegeven over hun buitenlandpolitiek in Azïe, die gericht is op een grotere economische, politieke en militaire betrokkenheid in het gebied. De verschuiving is echter al begonnen in 2001 toen de 'Quadrennial Defense Review' een verandering ten aanzien van Azië aankondigde en een uitbreiding van de Amerikaanse militaire aanwezigheid door middel van vaste bases, wisselende bezettingen, trainingsoefeningen en logistieke regelingen. De Verenigde Staten noemden de Filippijnen in januari 2002 hun "tweede front (in de 'war on terror')" en hebben sinds die tijd in het hele land hun militaire aanwezigheid opgebouwd. Het VS leger heeft uitgebreid gebruik gemaakt van het VFA (Visiting Forces Agreement = Overeenkomst aangaande Bezoekende Troepen) om zo'n 600-700 speciale troepen in het land te stationeren en 7000 andere soldaten voor het uitvoeren van zogenaamde gezamenlijke oefeningen, civiel-militaire acties en hulpoperaties. Ze hebben ook de MLSA (Mutual Logistics and Support Agreement = Overeenkomst Wederzijdse Logistiek en Steun) gebruikt om militaire buitenposten op te zetten en hun troepenmacht van oorlogsmaterialen te voorzien. Maar eigenlijk gaat het wel tegen de grondwet van de Filipijnen in. Schermutselingen over visrechten (en wat er onder het water zit) maken duidelijk dat deze regio nog voor de nodige levendigheid gaat zorgen.

Door: Foto: Riccardof (cc)
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Hemel die nergens ophoudt

‘Ze verdeelt de grote mensen in degenen die verhalen vertellen en degenen die alleen maar vervelend zijn. De meesten zijn alleen maar vervelend. Terwijl de grote mensen toch uitsluitend op de wereld zouden moeten zijn om haar, Meta, te amuseren’. 

Meta heet eigenlijk Marlen. De schrijfster vereenzelvigde zich als kind zo met de hoofdpersoon uit het sprookje van de kleine Meta, die zich in haar vinger prikt en de zwarte put in moet, dat ze zichzelf in de autobiografie van haar jeugd Meta is gaan noemen. Het boek is geschreven in de derde persoon en beschrijft hoe Meta de wereld waarneemt en tegemoet treedt, en hoe die wereld op haar reageert. Er is geen hoofdstukindeling, de verhalen en impressies lijken aan elkaar geregen. Soms is de taal kinderlijk, korte zinnen, te simpel, dat stoort een beetje, want je weet dat deze roman door een volwassen alwetende persoon geschreven is. Naarmate je verder in het boek komt wordt de taal complexer en meer literair, dan beginnen de verhalen te boeien.

Hemel die nergens ophoudt gaat over een meisje, die met haar ouders en een broertje opgroeit in de bergen van Oostenrijk. Haar vader is een boswachter, die het liefst verhalen vertelt. Haar moeder is een ijverige huisvrouw die voortdurend met het bakken van taarten en het verwerken van het geschoten wild bezig is. Iedere jaar komen er zomergasten naar het grote boswachtershuis, ze vertellen Meta verhaaltjes of ze zitten te mekkeren.

Foto: Riccardof (cc)

Elders in de wereld laten sommigen zich niet muilkorven

Ismael Bojórquez hoorde dat er een jongeman was neergeschoten in Culiacán, een Mexicaanse stad die geplaagd wordt door drugsgeweld. Het zou gaan om een zoon van een van een hoge cartelbaas. Ter plekke bleek er geen lijk te zijn. Wel bloed. Journalist Bojórquez deed iets wat haast niemand meer durft: hij ging op onderzoek uit en bracht een week later het verhaal. De politie had nog bij het lijk gewacht op het onderzoeksteam, maar een aantal mannen met machinegeweren had het lijk geclaimd en meegenomen. Officieel was er dus niets gebeurd.

Dit verhaal vertelt over een moedig krantje, Riodoce, dat als een van de weinige media in Mexico wel over de narco-terreur durft te schrijven. Hoe houden ze zichzelf in leven?

Over naar Haïti. Dat land telt nog 9000 blauwhelmen, maar waarom eigenlijk? Voor de wederopbouw zijn ze niet nodig. Ondertussen denkt een flink deel van de bevolking dat de blauwhelmen meer kwaad dan goed brengen. Een achtergrondgesprek van The Economist:

Tot slot, China is niet alleen op koopjesjacht in Afrika, maar ook op de drempel van de VS, namelijk de Cariben. De eilanden worden besproeid met kado’s, goedkope leningen en lucratieve contracten. Wat willen ze ervoor terug? Een fotoreportage bij The New York Times.

Lezen: Bedrieglijk echt, door Jona Lendering

Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Vorige Volgende