It´s the bewegwijzering, stupid!

?We hebben Schiphol de zaak voorgelegd. Zoals we al dachten hebben ze daar niet enthousiast gereageerd. Maar het gaat toch om publieke ruimte. De staat zou daar een rol moeten spelen. Het gaat misschien om meer plaatsen, maar laten we met onze nationale luchthaven beginnen. De staat is grootaandeelhouder van Schiphol, daarom hebben we de vragen gericht aan de minister van Financiën.? CDA-kamerlid Haverkamp, in het bezit van een mooie authentieke Nederlandse naam, kaart het grote maatschappelijke probleem aan dat op het Nederlandse gedeelte van de luchthaven Schiphol veel borden alleen in het Engels zijn gesteld. Dus als u ooit nog eens denkt dat kamerleden niet weten wat er leeft in de Nederlandse samenleving, denkt u dan nog even aan kamerlid Haverkamp! Volgens de luchthaven zijn de klanten overigens tevreden over de bewegwijzering, maar een kniesoor die daar op let (om maar even een mooi Nederlands woord te gebruiken). Deze onhoudbare situatie kan natuurlijk niet getolereerd worden.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Woord van de week: Rendementsegaliteitsreserve

Het einde van het weekeinde betekent voor mij een stap in een parallelle wereld. Normen, waarden en de taal van het dagelijkse leven moet ik achter me laten als de lift naar de werkvloer open gaat. Of je nu naar kantoor, college of naar school moet, vrijwel iedereen staat bloot aan hetzelfde fenomeen. Ik doel niet op de gebruikelijke flauwe en platte office-grapjes die in de buitenwereld nooit getolereerd zouden worden, maar op de ogenschijnlijk intelligente termen en het kennelijk nuttige jargon dat ieder zichzelf respecterende professional dient te gebruiken.

Hoog tijd dus om van de nood een deugd te maken. Tijd voor een nieuwe onzinnige categorie: het woord van de week.

Deze week de ?Rendementsegaliteitsreserve?. Doet u een gooi? Wat betekent het?
N.B. Deze categorie maakt tevens onderdeel uit van een lezersonderzoek. Deze week onderzoekt GeenCommentaar het aantal boekhouders onder haar bezoekers.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Tweede Kamerleden zijn watjes

watjesHet begrip watjes is gekozen omdat de titel anders veel te lang zou worden. De echte titel zou moeten zijn:
Tweede Kamerleden zijn slachtoffer van de media die ze zelf vervolgens ook weer krampachtig gebruiken. Ze zijn slachtoffer van de fractiediscipline omdat ze bang zijn voor hun baantje in de toekomst. Ze zijn nauwelijks in staat in de breedte onafhankelijk hun controlerende taak uit te voeren, ondanks de instrumenten en de tijd die ze daarvoor hebben. Ze zien dat burgers niet begrijpen wat ze doen, maar nemen vervolgens geen actie om deze situatie te veranderen. Ze zijn nauwelijks bereid tot veranderen. En last but not least ligt de schuld voor dit alles elders, vooral niet bij zichzelf.

Kortom, het zijn watjes.

Dat is mijn conclusie na het lezen van het rapport “Binnenhof van binnenuit” van de Raad voor Openbaar Bestuur.
De media berichten vorige week, binnen 24 uur na de persconferentie, over het rapport van 120 bladzijden in twee tot vijf alinea’s. Met koppen als “Kamerleden: pers is oorzaak van kloof met burger”, “Politici wantrouwen burger” en “Kamer: kloof tussen politiek en samenleving schuld van de kiezer” word je toch nieuwsgierig.
Daarom het rapport zelf maar gelezen. Hieronder mijn belangrijkste constateringen in iets meer dan vijf alinea’s en een oproep.

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

UffiziLand!

uffiziland!Literator, filosoof en schrijver van een van mijn favoriete boeken, Umberto Eco, komt in een opiniestuk nu toch wel onverwacht uit de hoek:

Hij raakte geinspireerd door een Italiaans initiatief om in de buurt van de oude Griekse kolonie Paestum een archeologisch pretpark te bouwen waar de hordes toeristen zich kunnen vergapen aan splinternieuwe tempels in plaats van aan de eeuwenoude echte overblijfselen 60 kilometer verderop. Waar je misschien een afkeurende reactie zou verwachten komt Eco met twee dikke duimen voor dit project: Als de massa’s toeristen met hun lege colablikjes en grafitti nou naar de splinternieuwe aftreksels van culturele erfschatten gaan, kunnen de echte liefhebbers van oudheden rustig genieten van het echte werk.

Umberto Eco stelt de bouw voor van nog een ander pretpark: Uffiziland! Daar kan het onwetende plebs zich vergapen aan gepimpte versies van Botticelli’s Geboorte van Venus en andere meesterwerken, gevoed en gelaafd door de lokale middenstand terwijl de kunstliefhebber de fletse originelen wat langer en in alle rust kan bekijken.

Klassescheiding? Nee hoor zegt Umberto, gewoon een kwestie van de mensen geven wat ze willen. Misschien kan Nederland hier snel op duiken en een KeukenhofLand bouwen met plastic bloemen, dan kunnen de botanisten tenminste ontspannen op tweede paasdag door de keukenhof banjeren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De dikmakers van Jezus Christus

Het is dat Jezus opgestaan is uit de dood op 1e Paasdag, maar anders zou hij zichzelf vandaag nog steeds meerdere malen omgedraaid hebben in zijn graf.

Onlangs kwamen er berichten uit Amerika over een chocolade Jezus. Was de Heer net lekker een tijdje bezig geweest met sonjabakkeren, blijkt dat zijn afbeelding van negentig (!) kilo chocolade gemaakt te zijn. Daar gaat je zelfbeeld. Je hoorde hem al denken, ´dat zal weer een helse poging worden om weer op mijn streefgewicht te komen.´ Eén les bodyshape? Het zal niet genoeg zijn.

De Body Mass Index, de verhouding van gewicht en lengte, van onze verlosser schiet de pan uit. Zelfs als hij 1.85 lang zou zijn geweest, slaat de teller bij een gewicht van negentig kilo ver uit boven een BMI van de ´gezonde´ bovengrens van 25. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was, blijkt Jezus aan de cola te zijn. Niet alleen een erkende dikmaker, maar verder ook nog eens vet ongezond. Wat is er mis met wijn? Werd het een beetje saai om water in maar één drank te veranderen?

Waar moet dat heen met Jezus? Misschien is het Atkins-dieet iets voor hem. Je kunt álles eten en toch afvallen. Of is Slimfast meer geschikt wellicht? In drie (heilige?) stappen naar een beter gewicht! Het klinkt misschien te mooi om waar te zijn, maar dat is weer typisch praat van ongelovigen. En Sonja Bakker, die is zó 2006! Na de opstanding, het grootste wonder, heeft onze Heer nu een nieuw wonder nodig.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

?Politik machen? is lastig

Meedoen met de politiek is niet zo moeilijk. Je kunt je eigen partij oprichten, lid worden van een al bestaande partij of gewoon gaan stemmen. Al gelang naar uw bekwaamheid, welwillend toeval en de hoeveelheid tijd u eraan wilt besteden, ligt het werkelijke doel in het verschiet. Meedoen is namelijk niet de hoofdprijs, politiek is niet de Olympische Spelen. Het gaat enkel om politiek bedrijven, of Politik machen, zoals dat zo mooi in het Duits heet.

Politiek bedrijven is de politiek bepalen. Degene die politiek bedrijft zet de agenda, introduceert thema?s en geeft deze inhoud. Het hoeft geen extra uitleg dat de meeste politici niet aan deze criteria voldoen en dat deze massa zich onderscheid van de Machers door te reageren in plaats van te initiëren. De werkelijke bedrijver van politiek bepaalt immers wat belangrijk is en hoe een al bestaande kwestie benaderd wordt. Bovendien weet alleen de raspoliticus zaken te thematiseren waarover eerder geen debat bestond. Wilders deed dit onlangs sterk met de paspoortkwestie en toonde zo zijn kwaliteiten aan als bedrijver van politiek. De overige politici doen op moment slechts dienst als reageerders. Door Wilders krijgen ze een microfoon onder hun neus, of ze even wilden reageren?
Van de 150 kamerleden zijn er maximaal tien à vijftien die politiek maken. De anderen doen louter mee. Niet geheel voor spek en bonen natuurlijk, want stemvee moet er ook zijn. Ieder zijn rol. Toch zijn backbenchers niet per definitie uitgesloten als politiekmakers en zijn partijleiders niet vanzelfsprekend ook leidinggevend. Wouter Bos bakt er bijvoorbeeld niets van. Hij reageert alleen maar en zelfs dat doet hij op een twijfelachtige wijze. Pim Fortuyn kon het wel en bedreef de politiek als geen ander. Hij zette de agenda niet eens meer, hij was de agenda. Elke journalist die aan zijn deur klopte kon immers met een bruikbaar citaat naar huis. Bruikbaar in de zin dat alle anderen op zijn oneliner moesten reageren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Vrolijk Pasen!

Het is weer tijd om gezellig eieren te zoeken met de paashaas. Of toch niet? Veel plezier met deze internetklassieker.

Vorige Volgende