Eenieder die de huidige bezitsverhoudingen ter discussie wil stellen, heeft last van afgunst, zo wil de 1% ons graag doen geloven. Vorige week maandag beschreef ik het breed gedeelde conservatieve gezichtspunt dat met name de armen moeten lijden en afzien om karakter te bouwen. Dat is voor hen de enige manier om er zowel financieel als moreel op vooruit te gaan. 'Niet zeuren, maar poetsen,' zeg maar. Maar wat als de armen, of – vanuit het gezichtspunt van de allerrijksten – de 99%, hier geen genoegen mee neemt? Wat als de 99% vrij massaal tot de realisatie komt dat (extreme) rijkdom in veel gevallen het gevolg is van list en bedrog? Dat evidente wanprestatie wordt beloond met een gigantische salarisverhoging als een bewuste fuck you richting de belastingbetaler?
‘…en ze zijn erg, erg paraat,’ aldus de hoogste militaire bevelhebber van de NAVO.
Transnistrië zou het doelwit kunnen zijn.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
COLUMN - Zie het plaatje hieronder. Ik kreeg het op Facebook en besloot het te ‘sharen’. Verschillende mensen ‘liken’ het dan. Daar is niets mis mee. Het is vergelijkbaar met een vriendschappelijke por: een bevestiging dat je het met elkaar eens bent. Zonder dat soort gebaren zouden we ons geïsoleerd voelen. Nogmaals, er is niks mis mee.
Maar het levert natuurlijk ook niet zoveel op. De vraag is: wat doe je wérkelijk? Ik ben in elk geval geen held. Ik kan alleen antwoorden dat ik onlangs iemand heb aangesproken op een evident racistische uitlating. Het helpt dat ik bijna vijftig ben, dat geeft je enig (onverdiend) gezag. En ik heb dus een plaatje ‘geshared’. Niet bepaald veel.
Ik zou misschien méér doen als ik beter zou begrijpen wat er feitelijk speelt. Ik snap echter maar een paar dingen:
COLUMN - Ergens in de elfde eeuw drong in Europa het bewustzijn door dat alles minder was dan in de Oudheid. Koningen begrepen dat de glorie van het Romeinse Rijk voorgoed voorbij was, geestelijken beseften dat ze de ideeën van de kerkvaders eigenlijk niet meer begrepen.
Vreemd was dit minderwaardigheidsgevoel niet. De levensduurverwachting was evident lager dan in de Oudheid, toen mensen zo oud werden als Metusalem. De mensheid was echter niet alleen fysiek in verval, maar ook intellectueel: wijsheid komt immers met de jaren. Daarom vonden elfde-eeuwers zichzelf de minderen van de oude Joden, Grieken, Romeinen en kerkvaders.
Het was dus verstandig waarde te hechten aan de antieke auteurs. Zo ontstond een autoriteitsgeloof dat nog eeuwenlang de westerse wereld zou beïnvloeden. In de beroemde woorden van Bernard van Chartres:
Wij zijn als dwergen, terechtgekomen op de schouders van reuzen. Wanneer we meer of verder kunnen zien dan zij, is het in geen geval door de scherpte van onze eigen blik of onze fysieke kwaliteiten, maar omdat we omhoog worden getild en zo de reuzenhoogte overtreffen.
Dit minderwaardigheidsgevoel had gevolgen. Enerzijds schiep het een Europese cultuur die openstond voor andere ideeën – antiek of Arabisch of Byzantijns – en anderzijds werd het citeren van antieke autoriteiten een Europese intellectuelenhobby. Dat Cervantes de praktijk in de proloog van de Quichot volslagen belachelijk maakte, heeft weinig uitgehaald, misschien omdat het gezag van de ouden groter bleef dan dat van de uitvinder van de moderne roman.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
In Nederland leven Marokkanen. En criminelen. Sommige criminelen zijn van Marokkaanse afkomst. Maar wat hebben die twee eigenlijk met elkaar te maken?
Marokkaanse criminelen bestaan niet. There. I said it.
Lees de rest hier.
ELDERS - Vorige week schoten Israëlische soldaten een Jordaanse rechter dood. De resulterende diplomatieke rel werd door beide regeringen eendrachtig gesust.
De regering van Jordanië heeft dinsdag met gemak een motie van wantrouwen overleefd, die was ingediend naar aanleiding van de manier waarop Jordanië had geageerd op het doodschieten, vorige week, van de Palestijns-Jordaanse rechter Raed Zuayter net over de grens met Israël door Israëlische soldaten.
De dood van de rechter leidde tot een confrontatie tussen Jordanië en Israël en veel boze reacties. De Jordaanse minister van Buitenlandse Zaken Nasser Judeh ontbood de Israëlische zaakgelastigde om een krachtig protest te laten horen en een onderzoek te eisen. Het Jordaanse parlement stemde vorige week woensdag unaniem voor het uitwijzen van de Israëlische ambassadeur en het opzeggen van het vredesverdrag uit 1994 en gaf de Jordaanse regering een week om op een adequate manier te reageren. Indien de regering dit niet naar tevredenheid deed, zou een motie van wantrouwen volgen. En vorige week vrijdag was er een protestdemonstratie van enkele duizenden mensen voor de Israëlische ambassade in Amman.
Eergisteren, dinsdag, werd de motie van wantrouwen in stemming gebracht, uiteraard zonder dat het vredesverdrag daadwerkelijk was opgezegd of de ambassadeur inderdaad was uitgewezen. De gang van zaken die volgde, geeft goed aan hoe de veiligheidsdiensten in Jordanië er steeds in slagen om manifestaties van ongenoegen als in dit geval in een vloek en een zucht te neutraliseren. Of dat gaat met behulp van dreigementen aan het adres van de geachte afgevaardigden, dan wel met beloftes voor infrastructurele of andere verbeteringen in hun kieskring, is niet duidelijk. Maar uiteindelijk stemden dinsdag slechts dertig afgevaardigden vóór de motie van wantrouwen en waren 81 anderen tegen. De krant Jordan Times gaf aan dat aan de stemming ‘een week van lobbyen’ vooraf was gegaan.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Aardige metafoor van Bas Heijne:
Minder, minder, minder: de Haagse meute in het zaaltje van de PVV scandeerde de woorden voor hun leider afgelopen woensdag nog met alle enthousiasme van een bierhal-putsch, maar in Nederland brak in de dagen erna alvast het feest van de Bevrijding los. Ineens was niemand meer bang voor Geert Wilders. Het monster had zichzelf verslagen, enkel door zijn ware gezicht te laten zien. De beelden uit Den Haag waren dodelijk. De oorlog leek plotseling voorbij.
En iedereen, dat was een feestelijke ontdekking, had in het verzet gezeten. De vlag kon uit, maar er moesten eerst nog wat straatjes worden schoongeveegd.
We willen geen geld verdienen aan bedrijven die de nederzettingen verder versterken en uitbreiden. Maar we hebben wel geprobeerd het gesprek te voeren. En dat duurt meestal jaren.
Directeur Peter Borgdorff van pensioenfonds PGGM legt uit waarom het bedrijf bij zijn besluit blijft om zijn investeringen terug te trekken uit vijf Israëlische banken die zijn betrokken bij de bouw van de nederzettingen in bezet gebied.
De Russische financiële sector zal geen onmiddellijke grote hinder ondervinden van de nieuwe sancties die gisteren zijn aangekondigd in verband met de crisis in Oekraïne. Dat liet de Russische staatssecretaris van Financiën, Aleksej Moisejev, vandaag weten.
‘Op het moment zie ik geen ernstige gevolgen voor de financiële sector’, stelde Moisejev. Hij gaf verder aan het oneens te zijn met de verlaging van de kredietvooruitzichten van Rusland door kredietbeoordelaar Standard & Poor’s. […]
Beleggers op de beurs in Moskou maken zich zorgen over de ontwikkelingen. De MICEX-index in Moskou ging vrijdagochtend 3,6 procent omlaag.
Eergisteren al. Maar whatever.
Waar zijn dood wel goed voor is, is om te herinneren wat haat met mensen doet:
I don’t remember anything they said. What I do remember was how their children looked, and the keen and nearly overwhelming sense of loss the appearance of their children elicited. There were so many of them, for one thing; the Westboro congregation turned out to be a young one, and even some of the lank-haired women holding signs and spitting epithets turned out be, on closer inspection, teenagers. And they were all so poor. I’m not speaking simply of their clothes, and their teeth, and their grammar, or any of the other markers of class in America. I’m speaking of their poverty of spirit. Whether they were sixteen or six, they looked to be already exhausted, already depleted, with greasy hair, dirty faces, and circles under their eyes that had already hardened into purplish dents. They looked as if they were far from home, and didn’t know where they were going next. They looked, in truth, not just poorly taken care of, but abused, if not physically then by a belief inimical to childhood — the belief that to be alive is to hate and be hated.
Na dit bericht van gisteren, kunnen we nu dit lezen op nu.nl:
De Tataren op de Krim zal gevraagd worden een deel van het grondgebied waar ze wonen te verlaten, in ruil voor een plek elders op de Krim. Dat heeft de vicepremier van het schiereiland, Roestam Temirgalijev, gezegd in een interview met het Russische persbureau RIA Novosti. De regering heeft volgens de vicepremier andere plannen voor het grondgebied.
De plannen zullen bij veel Krimtataren herinneringen oproepen. Toen Josef Stalin aan de macht was in de Sovjet-Unie werden de Krimtataren massaal gedeporteerd naar Centraal-Azië. Na de val van de Sovjet-Unie trokken velen terug naar de Krim, maar het lukte ze niet land dat ooit hun bezit was terug te krijgen. […]
“We hebben de Krimtataren gevraagd een deel van hun grond te verlaten, omdat dat nodig is voor sociale doeleinden”, aldus Temirgalijev. “Maar we zijn er klaar voor om ze andere grond toe te kennen zodat de Krimtataren een normaal leven kunnen leiden.”
Temirgalijev benadrukte dat Tataren mogelijk hoge functies krijgen in een nieuwe regering.
Een heel gek voorbeeld misschien, maar wat ik zelf erg aardig vind is een bedrijf: Specialsterren. Die zeiden ‘Waar zou je iemand met een autistische aandoening het beste voor kunnen gebruiken?’ Nou, die kun je heel goed gebruiken om software te testen. En wat blijkt? Dat is een groot succes.
Mark Rutte in de uitzending bij Pauw & Witteman (vanaf 17:38) over de zegeningen van de participatiesamenleving.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
