Dit is een gastbijdrage van Guido van de Luitgaarden. Tussen alle rijke-mensen-problemen van de laatste dagen, zoals het instorten van de beurzen en het omvallen van banken, zou je haast vergeten dat er ook hele-arme-mensen-problemen zijn. Zo verscheen gisteren voor de zoveelste keer een bericht dat op het Italiaanse eilandje Lampedusa, een eind voor de kust van Sicilië, weer honderden bootvluchtelingen onder erbarmelijke omstandigheden opgevangen worden. En dat zijn dan de mensen die geluk hebben. Wie de oversteek wil wagen vanuit Libië of Tunesië mag eerst een paar duizend dollar betalen aan mensensmokkelaars in de goede hoop dat ze ook waar voor hun geld krijgen en meneer de smokkelaart niet met het geld verdwijnt. Als je boft mag je aan boord van een geïmproviseerd vlot gaan. Je haalt de overkant of je wordt door de Italiaanse kustwacht opgepikt en in een overvol detentiecentrum gezet in afwachting van asiel. En daar heb je dan nauwelijks of geen aanspraak op gezondheidszorg, word je niet in staat gesteld een gang naar de rechter te maken of word je zonder pardon terug naar Libië gestuurd. De stand van zaken ten aanzien van de mensenrechten daar is algemeen bekend en niet iets om vrolijk van te worden. Maar dat zijn dan de mensen die geluk hebben. Wie pech heeft haalt de overkant om te beginnen al niet of wordt met het vasteland in zicht door de kustwacht teruggestuurd en gaat kopje onder. En Italië, de EU en de landen van herkomst staan erbij en kijken ernaar. We hebben immers wel iets beters te doen: er is tenslotte een beurscrisis.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Het is wrang om te constateren dat hetzelfde irreële gedrag dat zorgde voor een opgeblazen financieel systeem er nu voor zorgt dat niet alleen dat systeem in elkaar dondert, maar tevens de gewone economie.
Eigenlijk het ultieme bewijs dat economische beschaving niet veel meer is dan een vorm van schijnvertrouwen.
Maar we zitten nu wel in een sterke neerwaartse spiraal en hoe irreëel de geldschuivers nu ook handelen, we zullen er iets mee moeten doen.
Het is daarom belangrijk om te constateren dat, in tegenstelling tot veel van voorgaande economische crises, het fundament van de gewone economie best gezond is. Bedrijven maken winst, werkeloosheid is op een acceptabel niveau, inflatie is onder controle, er zijn geen grote oorlogen gaande en de overheidsfinanciën zijn beheersbaar in de meeste landen.
Dat de beurskoersen kelderen en banken omvallen, zegt meer over de krankzinnige werking van dat systeem dan over de werkelijke status van de wereld.
Er zal dus iets moeten gebeuren met dat financiële systeem. In mijn ogen gaat het dan niet over meer regeltjes voor toezicht. Het moet gaan over een fundamentele verandering van omgaan met geld, investeringen, schuld en beloning. En volgens mij gaat dat via de weg van de lange termijn. De kortcyclische waan van de huidige dag waarin bedrijven ieder kwartaal moeten rapporteren, waar aandelen meerdere malen per dag van eigenaar verwisselen, waar geld sneller over de wereld flitst dan goede ideeën en waar iedere dag nieuwe financiële constructies verzonnen zonder dat er werkelijk meer waarde is, moet stoppen.
Maatregelen zullen dan moeten gaan in de richting van de Tobin-tax, het verbieden van verhandelen van aandelen binnen een jaar na aankoop, het belonen van bestuurders op basis van prestaties van een bedrijf vijf jaar NA hun acties en meer van dat soort zaken. Het mag niet nog een keer voorkomen dat de hysterische zucht naar snel geld de volledige wereld uit zijn balans brengt.
De weinig bekende schrijver J.M.G. Le Clezio heeft de Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen. In Nederland, en in de meeste niet-Franssprekende landen, is hij volslagen onbekend. Er is kritiek op het feit dat het hier om een onbekende schrijver gaat, maar dit is ten onrechte. Een van de doeleinden van zo’n prijs is juist om weinig bekende schrijvers internationaal onder de aandacht te brengen. De Nobelprijs is er niet om te bepalen wie nou eigenlijk de beste schrijver ter wereld is. Literatuur is geen tak van atletiek. Hoe onbekender de Nobelprijswinnaar, hoe beter het is.
Dat brengt ons bij de huiskamervraag. Het mag bekend zijn dat de Nobelprijs voor de Literatuur nog nooit door een Nederlander gewonnen is. Echter: wie was de enige Belg die hem ooit in de wacht heeft gesleept? Omdat er toch niks op het spel staat zou ik de lezers willen verzoeken om te proberen deze vraag zonder technische of literaire hulpmiddelen te beantwoorden. Ik ben gewoon benieuwd of iemand het weet. Het officiële antwoord (en hopelijk een fraaie selectie van onjuiste antwoorden) zal over 24 uur bekend worden gemaakt.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Van 15 t/m 17 januari vindt in Groningen weer Noorderslag plaats, de jaarlijkse opening van het Nederlandse popmuziekseizoen. Naast een muziekfestival is dit ook een conferentie met diverse seminars. 3voor12 houdt dit jaar een wedstrijd waarbij luisteraars ideeën mochten inzenden voor zo een seminar. Uiteindelijk worden er twee uitgekozen. Mijn bijdrage is één van de vijf die het tot de shortlist hebben geschopt waarop gestemd kan worden.
Stelling: Publieke radio en tv zijn onmisbaar in het promoten van popmuziek als kunstvorm.
VPRO 3FM-groepsredacteur Gerard Walhof heeft de radioprogrammering van die omroep meer mainstream gemaakt. De radio kan volgens hem toch niet tegen internet op als het gaat om het verrassen van de luisteraar van nieuwe muziek.
Een vreemde redenatie.
Ten eerste blijkt telkens weer dat internetbelangstelling leuk is voor een band en zeker voldoende voor een goede reputatie in een niche, maar dat een band om echt door te breken naar een groot publiek de steun van de massamedia nodig is. Metallica en R.E.M., acts die al een hele reeks albums hadden gemaakt voordat een radiohit ze echt heel groot maakte zijn bekende voorbeelden en nu is het verschijnsel weer waarneembaar met Kings of Leon.
De vrij onbekende Fransman Jean Marie Auguste Le Clezio heeft de Nobelprijs voor de Literatuur gewonnen. Harry Mulisch heeft weer naast de prijs gegrepen, maar hij is niet de enige. In Amerika is er een batterij literair zwaargeschut dat al lang wacht. John Updike, Philip Roth, Joyce Carol Oates, Don DeLillo en Cormac McCarthy hebben de hoogste literaire prijs ook nog nooit in ontvangst mogen nemen. De laatste Amerikaanse auteur die de prijs won was in 1993 Toni Morrison. Nu heeft recentelijk Horace Engdahl, hoofd van het Nobelprijscomité, de Amerikaanse ambities nog een knauw gegeven, en de Amerikanen daarbij beledigd. Volgens hem zijn de Amerikanen teveel naar binnen gekeerd om nog echt goed te kunnen schrijven. Het literaire hart van de wereld is nog altijd Europa.
Amerikaanse reacties waren wat aan de boze kant, en beschuldigden de Zweed ervan dat hij ‘politiek en literatuur met elkaar verwarde’. Maar ze zitten ernaast. In de andere categorieën winnen de Amerikanen Nobelprijzen zat. Sinds 1993 hebben drie Amerikanen de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen (Al Gore, Jimmy Carter, en anti-landmijnenactiviste Jody Williams). Zou de uitreikende instantie, in dit geval het Noorse parlement, de prijzen uitgereikt hebben omdat ze van mening is, dat de VS de afgelopen vijftien jaar een bovengemiddeld grote bijdrage hebben geleverd aan de wereldvrede?
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Paris wil dat Palin haar lichaam laat zien
De Pers: Paris Hilton wil dat kandidaat-vicepresident Sarah Palin haar lichaam laat zien. ,,Mijn advies aan Sarah Palin is; je hebt een opwindend lijf, hou dat niet alleen voor jezelf. Waarom een mantelpak dragen als een badpak je ook goed staat?.”
”Geen land is in vredestijd zo snel en zo hevig ineengestort als IJsland nu” (de IJslandse econoom Jon Danielsson)
Arm IJsland. Het land krijgt harde klappen. IJsland, schurkenstaat, klinkt nu al. IJsland, het land van grote eenzaamheid. Land van vulkanen, geisers en pruttelende modderpoelen. Land van amper 300.000 mensen en Nobelprijswinnaar Halldor Laxness, de Vestdijk van IJsland. Land van zwavelgassen en rokende puinhopen. Rokende puinhopen, vooral dat. Vanaf de Faroër-eilanden zijn ze in de verte te zien. Alsof er een a-bom op IJsland is gevallen. Niets is zeker meer in IJsland. Maar schurkenstaat? Nee toch, IJsland toch niet? Nou ja, een paar schurken dan… Maar echt een paar, meer ook niet.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.