Donderdagochtend in de file, op BNR het bericht dat frauduleuze praktijken aan het licht waren gekomen bij diverse opbouwprojecten in Kosovo. Miljoenen (ja, miljoenen) euro's waren over de balk gesmeten en het geld was van de EU afkomstig. Schandalig natuurlijk en in de uitzending mocht één of andere brabbelende VVD-europarlementarier een flink aantal minuten zijn ongenoegen uiten. In een warrig verhaal waarin hij wel z'n best deed om zo boos mogelijk te klinken en te doen voorkomen dat hij keiharde maatregelen wilde nemen, kwam hij uiteindelijk niet veel verder dan dat hij een motie zou indienen om inzage te eisen in de boeken van de VN, die het geld voor de EU had uitgegeven, en die motie zou het waarschijnlijk niet halen. Of zoiets.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
GeenCommentaar heeft plaats voor gastloggers. Dit keer is dat Paul Visser, die het stuk per mail instuurde.
Voor de tweede keer binnen een jaar is Tom Boonen betrapt op het gebruik van cocaïne. Na een avond stappen had de toprenner met zijn vrienden teveel gedronken op een terras. Volgens eigen zeggen heeft hij daarna een black-out gehad en weet hij niet meer of hij de drug tot zich heeft genomen. In een eerste reactie geeft hij toe, dat hij grenzen overschrijdt ‘als hij drie maanden als een pater heeft geleefd’.
In het wielergekke Vlaanderen heeft men geschokt gereageerd op het nieuws. Zijn ploeg schorste hem voor onbepaalde tijd, waardoor hij dit jaar niet meer in actie zal komen. Net als vorig jaar mist hij de Tour de France. Daarnaast wordt hij hoogst waarschijnlijk zwaar gestraft door een Belgische rechter, omdat hij nu een recidivist is. De gevangenisstraf op het gebruik van het verboden middel is maximaal vijf jaar. Al met al ziet het er niet rooskleurig uit voor de flamboyante wielrenner uit Vlaanderen.
Vanuit onverwachte hoek krijgt hij steun. Lance Armstrong zei in een eerste reactie: “Tom is niet de enige in de wereld die verleidingen moet weerstaan“. Tevens geeft Armstrong aan dat het meer sociaal probleem is dan een sportief probleem. En hij heeft gelijk. De druk vanuit de samenleving op Boonen is immens groot. Het publiek, zijn fans en de journalistiek verwachten altijd winst van hem in de grote koersen. De teleurstelling is groot, als hij niet wint. Onder deze druk tot presteren bezwijkt hij en grijpt naar middelen om even verlicht te worden. Hij zal niet de eerste wielrenner zijn met wie het slecht afloopt door te hoge verwachtingen. Het bekendste voorbeeld is Marco Pantani. Hopelijk komt het niet zover.
Politieke daadkracht wordt tegenwoordig blijkbaar afgemeten aan hoe snel je iets totaal irrelevants kan verbieden in reactie op een schokkende gebeurtenis. En het laatste staaltje van daadkracht komt van onze oosterburen.
Daar gaat de regering namelijk paintball en lasergamen verbieden. En waarom? Omdat twee maanden geleden een gek een bloedbad aanrichtte op een middelbare school. Zestien mensen kwamen toen om het leven. Dieptreurig natuurlijk, maar wat heeft dit in godsnaam te maken met het spelen van een potje lasergame of paintball, waar je over het algemeen op je vrienden schiet en na afloop een drankje met ze gaat drinken? Is dit een economisch geaccepteerde variant – want er zit geen miljoenenindustrie achter – op het verbieden van gewelddadige games?
Gaan we straks karten verbieden omdat het tot hard rijden leidt? Alcohol omdat het soms agressief maakt? Koninginnedag afschaffen omdat de een of andere lul niet kan relativeren?
Totale onzin natuurlijk. Je moet je samenleving niet proberen te beschermen tegen de eenzame gek. Dat lukt namelijk nooit, en erger, het beperkt de rest van de mensen onnodig in hun doen en laten.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Als farmaceutische bedrijven iets rottig vinden, dan is het om vervelend in het nieuws te komen. In tv-programma De Leugen Regeert klaagde eind februari ene Luc Debruyne van GlaxoSmithKline dat Big Pharma vaker negatief dan positief in het nieuws kwam. In de studio zaten ook een journalist van Trouw (zeer negatief) en Elsevier-columnist, wetenschapjournalist en professioneel broeikasontkenner Simon Rozendaal. Elsevier kreeg een dikke acht van de farmaceuten voor hun positieve nieuws over de industrie.
De uitzending en dat feit worden weer pikant door het volgende nieuws: Het blijkt dat de medische uitgeverij van Elsevier, nog steeds behorend tot hetzelfde concern als het weekblad, nep-wetenschappelijke publicaties uitgaf om pillendraaier Merck zo goed mogelijk uit de verf te laten komen. Voor veel geld, natuurlijk.
Nu kan je zeggen: “ach, waar is daar nu erg an, een paar leugentjes, ” maar dit gaat verder. Het bestaan van de nep-publicaties kwam naar boven naar aanleiding van een rechtszaak tegen Merck door gebruikers van het medicijn Vioxx, dat voor hartproblemen zorgde bij tienduizenden gebruikers.
Bij een rechtszaak in Australie bleek dat Merck er op zijn minst discutabele methodes op na hield om juridische procedures te vermijden.
The first fun thing to emerge in the Australian case is email documentation showing staff at Merck made a “hit list” of doctors who were critical of the company, or of the drug. This list contained words such as “neutralise”, “neutralised” and “discredit” next to the names of various doctors.
GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers. Hieronder een stuk van Simon Otjes, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.
Er komt een plek open bij de Supremes, een zetel vrij in SCOTUS, de Hoge Raad van de Verenigde Staten: The Supreme Court. Een van de opperrechters, David Souter, heeft zijn zetel opgegeven. Dat geeft Obama een van de belangrijkste beslissingen van zijn eerste termijn: het benoemen van een opperrechter. Ik vind de Supreme Court een fascinerend fenomeen.
De Supreme Court is veel machtiger dan de Hoge Raad hier in Nederland. Niet alleen mag het Supreme Court wetten toetsen aan de grondwet, maar ze hebben daar veel meer ruimte in dan Europese rechters. Ze begeven zich vaak op dun ijs, doen regelmatig uitspraken op basis van ongeschreven rechtsprincipes of door een bijzondere interpretatie van de grondwetsartikelen. Uitermate belangrijke veranderingen in Amerika zijn tot stand gekomen door een uitspraak van de Supreme Court: desegregatie (Brown vs. the Board of Education) en abortus (Roe v. Wade) zijn daarvan de belangrijkste voorbeelden. In Amerika is abortus niet gelegaliseerd door een wet in het Congress maar door een uitspraak van een rechter die meende dat een vrouw een abortus mag nemen omdat een verbod hierop het ongeschreven grondrecht van privacy beperkt.
Dit maakt de Supreme Court een politieke instantie, die allerlei controversiele politieke beslissingen maakt over morele aangelegenheden. In politieke analyses hiervan wordt vaak gesproken over liberale vs. conservatieve rechters. Dat blijkt ook uit het stemgedrag van de rechters. Meer linkse rechters stemmen vaak samen en meer rechtse rechters stemmen vaak samen. Aangezien er een oneven aantal zetels in de Supreme Court is ligt dan dus heel veel macht bij de middelste opperrechter, het is zijn keuze die de beslissing links dan wel rechts kan laten doorslaan. Op dit moment is de gematigde conservatief Anthony Kennedy de ‘swing vote’. De stemmingen van de rechters zijn publiek en als ze tegen stemmen leggen ze vaak uitvoerig uit waarom in hun dissent.
Overigens zijn de termen links en rechts niet in het geheel van toepassing. De voornaamste vraag is of je naar de letter van de wet kijkt of naar een levende interpretatie daarvan. Mensen die geloven in een levende constitutie staan vaak aan de linkerkant. Dit zijn activist judges, die eeuwenoude juridische principes in een modern licht proberen te stellen. Zij passen het principe dat de overheid niet zo maar bezit van mensen mag afpakken (het vierde amendement) toe op afluisteren. Immers het achter dat principe ligt het idee dat overheid geen unwarranted searches mag doen. En soms kan afluisteren een unwarranted search zijn. De schrijvers van de grondwet hadden nog niet eens telefoons! Let wel, zelfs de vraag of een opperrechter wetten aan de grondwet mag toetsen is niet in de grondwet opgenomen maar was een beslissing van de opperrechters zelf (Marbury v. Madison) een van de eerste gevallen van juridisch activisme.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
“We moeten populisme niet verengen tot politieke retoriek. Op zich is dat namelijk niet eens zo kwalijk. Het wordt kwalijker als men stelselmatig een politiek belooft die helemaal op oneliners is gebaseerd”.
De Vlaamse schrijver/filosoof David Van Reybrouck (zie quote), schoof gisteren in Buitenhof aan in een debat over het populisme in de politiek, samen met politicoloog Rinus van Schendelen en docent politicologie aan de UvA, Jaap van der Spek. En gedrieën ware ze het al gauw een over één ding eens: het populisme is niet langer meer een ding van louter een partij als de PVV.
Iedereen maakt zich daar nu schuldig aan. Ook de gevestigde partijen doen al dan niet in verkiezingsdrift (zoals nu richting Europees parlement) nu beloften die nergens meer op slaan. Zoals CDA-lijstrekker Wim van de Kamp die roept dat het EU-budget met 20 procent omlaag moet. Enorme kul en totaal onhaalbaar, vindt Van Schendelen.
Volgens Van Reybrouck wordt het populisme, dat sinds Fortuyn in ons land een vaste stek heeft gekregen, overigens onterecht afgeschilderd als een ziekte van de democratie. Het is eerder een symptoom van een andere ziekte, die door de Utrechtse bestuurskundige Mark Bovens is benoemd als ‘de diploma-democratie‘. Het feit dat hoger opgeleiden in extreme mate de dienst uitmaken in de politiek en die nu feitelijk regeren over lager opgeleiden. “Dát is de maatschappelijke breuklijn van vandaag. En dat gegeven bepaalt ook in hoge mate het huidige succes van het populisme”.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.