Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Malcolm X en de zwarte woede

Harlem is een van de meest beroemde buurten van Amerika, het epicentrum van Afro-Amerikaanse cultuur en politiek. Het is ook een van de armste wijken van New York. Sargasso-correspondent Dimitri Tokmetzis woont er met zijn jonge gezin middenin en doet wekelijks verslag over het razendsnel veranderende leven in de wijk en daarmee over het razendsnel veranderende leven in de Verenigde Staten. Vandaag de achtste aflevering: zwarte woede.
Deze week werd Thomas Hagan na 45 jaar gevangenschap vrijgelaten. Hagan was één de drie schutters die in 1965 Malcolm X vermoordden. Rivaliteit tussen X en de Nation of Islam – die hij kort daarvoor de rug had toegekeerd – kwam tot een gewelddadig einde. Malcolm X mocht dan uit de weg zijn geruimd, de zwarte woede bleef en kwam in vele, soms bizarre, gedaanten terug.
De zwarte woede is tastbaar in het stuk Harlem waar ik woon. Aan het einde van mijn straat ligt Marcus Garvey Park, vernoemd naar de zwarte nationalistische leider en inspiratiebron voor Malcolm X. Aan de andere kant van mijn straat loop ik zo Malcolm X boulevard op. Vijf blokken downtown staat de uivormige koepel van de Malcolm Shabazz Mosque (zie hiernaast). Loop ik vier blokken omhoog dan bevind ik mij op 125th street. Een stukje westwaarts hangen op een gevel nare foto’s van lynchpartijen. Aan de overkant staat iedere dag een zwart busje met een groot bord ‘buy black’. Op het busje prijkt ook de foto van Robert Mugabe, de dictator van Zimbabwe. ‘Handen af van Zimbabwe’ dweept de foto.En al deze locaties hebben met elkaar te maken.
Komen we van het BBP af?
Paul Teule werkt als freelance onderzoeker in Brussel en doet promotieonderzoek naar de geschiedenis en de toekomst van het BBP aan de Erasmus Universiteit.
Vandaag sloot het debat op economist.com over de vraag of het Bruto Binnenlands Product (BBP) een goede maatstaf is voor onze levenstandaard. Maar liefst 72% van de deelnemers vond van niet. En terecht. Het BBP is een hopeloos achterhaalde manier om te meten hoe goed het gaat met, of in een land. Dat ligt deels aan de methodiek van het BBP zelf, maar meer nog aan onze ongezonde focus op dit 75-jaar oude statistiekje.
Het BBP is een botte optelsom van de geldwaarde van alle verhandelde goederen en diensten (inclusief overheid) binnen een periode, vaak een jaar. De prijs van de verhandelde iPad en het salaris van de kleuterjuf telt mee, maar ook koopsompolissen, defensie uitgaven, of de bewaking van Geert Wilders. Het is de vraag of we wel zo blij moeten zijn met onze ‘economische groei’ als blijkt dat het BBP deels is gestegen omdat er meer politici bewaakt moeten worden. En dan hebben we het nog niet eens over de kwaliteit van de bewaking.
Het BBP meet vooral ook veel niet. Niet de waarde van huishoudelijk werk, vrijwilligerswerk (dat bijvoorbeeld leidt tot open source software). Het meet ook niet de negatieve effecten van vergrote productie op het milieu, of op onze geestelijke gezondheid, behalve als we milieuschade repareren, of naar de psychiater gaan. Dan stijgt het BBP. En naar dit BBP verwijzen we als we het hebben over ‘de economie’, of erger: onze ‘welvaart’.
In 1968 zei de democratische presidents-kandidaat Robert Kennedy het al: ‘het BBP meet alles, behalve dat wat het leven de moeite waard maakt.’ Duizenden (nobelprijs)economen, statistici en activisten hebben zich de afgelopen 50 jaar kapotgeërgerd aan de hegemonie van het BBP, en niet zonder succes. Nicolas Sarkozy, de Europese Commissie, de OESO, kleinere denktanks, ja zelfs politici als Andre Rouvoet zijn bezig met een alternatief.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
dagsluiting | Last Governor
Nieuwsbrief Globalisering april 2010
Dag beste lezers en lezeressen, Op de valreep van de maand een nieuwsbrief vol positieve berichten, maart toch ook met een verwijzing naar een documentaire die uw nachtrust niet zal verbeteren.
• Naar een duurzame veehouderij?
Vanwege het dierenwelzijn, vanwege het milieu, en vanwege de volksgezondheid moet er een halt toe worden geroepen aan de intensieve veehouderij.
• Shock Doctrine: overtuigende documentaire
Twee jaar na het geruchtmakende boek Shock Doctrine van de Canadese journaliste Naomi Klein is er deze maand een documentaire gelanceerd over het thema van de neoliberale overval op arme landen.
• China trekt groene energie
China is sinds vorig jaar de grootste investeerder in groene energie ter wereld.
• Afrikaanse miljarden zijn weg
De laatste 40 jaar is een bedrag van minstens zeshonderd miljard euro illegaal uit Afrika verdwenen.
• Ondanks alles: meer hulpgeld in 2009
Ondanks de crisis is in 2009 meer geld uitgegeven aan ontwikkelingshulp dan het jaar ervoor. Dat blijkt uit cijfers van de OESO. Vorig jaar is bijna 120 miljard dollar aan ontwikkelingshulp uitgegeven. Dat is een toename van 0,7% ten opzichte van 2008
Deze nieuwsbrief is opgesteld door de redactie van Globalisering.com en verschijnt maandelijks op Sargasso. Lees meer nieuwsbrieven uit het archief of meldt u aan voor de nieuwsbrief op: globalisering.com
Fred Teeven volgt een week lang 15-jarige scholiere
Elke week maakt GeenCommentaar ruimte voor een artikel van de satirische website de Speld! Nieuws zonder de ‘feitish’ van de reguliere media.

Zeven dagen lang week VVD-Kamerlid Fred Teeven geen moment van haar zijde en keek hij haar aan. Bij het opstaan, bij het naar school gaan, bij het avondeten, overal werd de vijftien-jarige havo-scholiere Chantal Linsen gevolgd door het politieke zwaargewicht. ’s Nachts sliep hij op een matje naast haar bed. Teeven wilde hiermee bewijzen dat iemand die niets te verbergen heeft, ook niet bang hoeft te zijn voor een gebrek aan privacy.
Teeven: “De week met Chantal was interessant. Het is een lief kind. Ze heeft de hele week niets fout gedaan, dus heb ik haar met geen vinger hoeven aanraken.” Met de surveillance begon Teeven, nummer drie op de lijst van de VVD, aan zijn persoonlijke campagne voor de verkiezingen van juni. Hij wil in die campagne laten zien dat de privacy in Nederland volledig is doorgeschoten.
“Als de staat een cameraatje ophangt, een databaseje aanlegt, of een telefoontje aftapt, beginnen er direct allerlei linkse privacygoeroes te piepen,” zegt de voormalige crime fighter. “Begrijp me niet verkeerd. Privacy is natuurlijk heel leuk. Maar vooral voor de boeven. Zij profiteren ervan. Alleen slechteriken willen dingen in het geniep doen.”
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Stemverwarring
Het is weer verkiezingstijd en dan schieten de sites waarop je stemadvies krijgt weer als paddenstoelen uit de grond. Ikzelf blijf na het invullen van een zo’n vragenlijst altijd een beetje ontredderd achter. Zo ook bij het nieuwe kieskompas. Wat moet ik met vragen als “Turkije mag nooit lid worden van de EU”, “De studiefinanciering moet onaangetast blijven” en “Om de files op te lossen moeten meer wegen worden aangelegd”? En wat dacht je van “In plaats van een vast bedrag per auto, moeten automobilisten per gereden kilometer belasting gaan betalen”?
Nee, automobilisten moeten wat mij betreft niet per gereden kilometer betalen, maar per gereden kilometer, waar en wanneer. Wat voor antwoord moet ik geven op die vraag, en wat betekent dat voor mijn score? En Turkije mag van mij voorlopig geen lid worden van de EU, maar nooit? Als ik hier oneens invul, richting welke partijen wordt ik dan gedreven? En meer asfalt? Ja, daar ben ik voor, maar de vraag staat onder het kopje milieu, wat betekent dat ik nu negatieve punten krijg voor milieu, terwijl ik een en-en oplossing zoek waarbij ook naar het milieu wordt gekeken.
Damn. Dan toch maar die programma’s lezen.
Quote van de Dag: Gespaard
[qvdd]
“Vandaag dat is een dag om nooit meer te vergeten, de Here God heeft u alweer een jaar gespaard.”
Een Wemeldingens koortje zingt de Koningin toe tijdens koninginnedag.
Beatrix overwoog dit jaar af te treden
Beatrix overwoog dit jaar af te treden
Aldus BN de stem (via Peter)
“Loop naar de hel met je integratie”
“Loop naar de hel met je integratie”
Fundamentalistje in de Volkskrant.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

