Het einde van de Tweede Wereldoorlog, en daarmee de herinnering aan de slachtoffers en de terugblik op machinale slachting, jubileert. Meer nog dan andere jaren zien wij katernen en rubrieken gevuld met de canon van destructie en angst. En het doet ons goed te weten dat wij Hitlers strooptocht een halt toe hebben geroepen. Wij zien trots hoe onze jeugd nog aan de lippen hangt van inmiddels hoogbejaarde veteranen, onderduikers, wezen, verzetshelden. Bij het klaroengeschal slaat ons trotse hart: Een Tweede Wereldoorlog, dát nooit meer. Nie wieder faschismus. De Holocaust wordt beschouwd als het dieptepunt in het bestaan van de mens, een symbool van wanbeschaving. Maar er is geen bewijs dat wij wezenlijk betere mensen zijn geworden.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Morgen gaan de inwoners van de kleine welvarende eilandstaat Mauritius naar de stembus. Ze kunnen kiezen tussen twee blokken, allebei van nominaal socialistische snit. Aan de macht zijn momenteel de liberale socialisten, terwijl de wat meer orthodoxe socialisten in de oppositie zitten. Beide blokken beloven hetzelfde: doorgaan met de economische liberalisering, maar wel zorgen dat de welvaart alle lagen van de bevolking bereikt.
Business is namelijk booming op het eiland, dat het gelukt is zich te positioneren als een groot zakenknooppunt tussen China, India en Afrika. Voorheen steunde het vooral op toeristen en suikerriet. De economie groeide in 2009 door, ondanks de wereldwijde crisis. Het doel is nog meer investeerders lokken, zonder teveel in de gaten te lopen als belastingparadijs. Kortom, het gaat lekker op Mauritius en de oppositie heeft weinig te winnen door te claimen dat ze het totaal anders gaat doen dan de zittende regering.
Is er dan helemaal geen gedoe? Jawel, oppositieleider Paul Bérenger, die vijf jaar geleden nog premier was, klaagt over partijdige reportages op de staatstelevisie. Interessanter is een relletje binnen het regerende blok. Minister van financiën Ramakrishna Sithanen staat niet op de kieslijst van de grootste partij in het blok, vermoedelijk omdat de leider van een kleinere partij zijn baan wil hebben. Als het geld binnen blijft rollen, is dat immers een leuke plek in de schijnwerper.
GroenLinks: Maatregelen tegen foutief declarerende apothekers
Volgens onderzoek blijkt dat apothekers mogelijk op grote schaal duurdere medicijnen hebben gedeclareerd dan zij aan hun patiënten hebben meegegeven. GroenLinks-Kamerlid Jolande Sap wil dat de minister Ab Klink (CDA) van Volksgezondheid onderzoek gaat doen naar de aard en omvang van het foutief declareren door apothekers. En vervolgens maatregelen neemt wanneer apothekers hier onterecht financieel voordeel van hebben gehad.
lees verder
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Tijdens de twee minuten stilte klonk er een gil, waarna een deel van het publiek in paniek raakte. De koningin werd direct geëvacueerd. Volgens de ceremoniemeester werd er iemand onwel.
De koningin kwam vervolgens terug en de ceremonie werd hervat met het spelen van het Wilhelmus.
Wie alles herdenkt, herdenkt in feite niets, en dus herdenk ik vanavond alleen de Tweede Wereldoorlog.
Vandaag is het precies 65 jaar geleden dat het Derde Rijk capituleerde. Reden genoeg voor een feestje (morgen) en een plechtige herdenking aan de verschrikkingen van het nazi-regime (vandaag). Tot 1961 herdacht men alleen de Nederlandse doden in de Tweede Wereldoorlog. Pas later kreeg Nationale Dodenherdenking een mondiaal karakter.
Op de website van het Nationaal Comité 4 en 5 mei lezen we: “Tijdens de Nationale Herdenking herdenken wij allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.”
Uit onderzoek van het Nationaal Comité 4 en 5 mei blijkt dat een overweldigende meerderheid van de ondervraagden (67 procent) het stilstaan bij de gevolgen van oorlog, zowel vroeger als nu, het belangrijkste vindt. Ik hoop dat ik niemand voor de schenen schop die een geliefde heeft verloren in de Afghanistanoorlog, maar ik doe daar niet aan mee. In de eerste plaats is de grens van 10 mei 1940 nogal arbitrair. Waarom herdenken we de jongens bij de Somme en Verdun niet? Of de slachtoffers van Bommen Berend, de Gulden Sporenslag of de uitgeroeide Kelten van Gallië?
De reden hiervoor valt wel te geven: de eerste dodenherdenking was op 9 mei 1945 in Amsterdam en herdacht alleen de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Pas later heeft men – uit politiek correcte overwegingen vermoed ik; ze wilden de slachtoffers van het Japanse regime en de (Nederlandse) slachtoffers van de politionele acties niet uitsluiten – besloten om de grenzen vanaf 1940 op te rekken. Wie daarvoor stierf is vergeten, wie daarna stierf wordt herdacht.
GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor gastloggers. Dit is weer eens een stuk van Grootinquisiteur, dat eerder verscheen op zijn eigen weblog.
Het is altijd lachen om hysterica Yvette Lont, inmiddels Yvette Laclé geheten, het voormalige Amsterdamse deelraadslid dat in juni 2008 met veel tromgeroffel uit de ChristenUnie stapte. Omdat alle bestaande christelijke partijen op principiële christelijke punten niets klaarmaken ? kijk naar de ChristenUnie in Balkenende IV ? is Yvette door de Heere zelf geroepen om een ‘nieuwe’ christelijke partij op te richten en op 9 juni te dingen naar de gunst van de kiezer.
Het is de Evangelische Partij Nederland geworden. Anders dan de ChristenUnie zal Yvettes partijtje wél pal staan als het gaat om christelijke stokpaardjes zoals abortus (verboten!), euthanasie (verboten!), homohuwelijk (verboten!), opheffing van het bordeelverbod (verboten!), heroïneverstrekking (verboten!) en als laatste het klonen van embryo’s (eh… is in Nederland al niet toegestaan op grond van de Embryowet).
Haar achternaam mag ze dan wel hebben gewijzigd, met de feiten neemt die malle Yvette het nog altijd niet zo nauw. In een interview, vandaag bij de EO op Radio 5, geeft ze een voorbeeld van waar de CU het in haar ogen ontzettend heeft laten afweten: de discussie over het schrappen van godslastering uit het Wetboek van Strafrecht. Ze suggereert dat met het schrappen van het gehele artikel 147 WvS niet alleen de strafbaarheid van godslastering wordt opgeheven, maar dat het ook een vrijbrief zou zijn voor belediging van geestelijken en diefstal van voorwerpen uit een kerk. Natuurlijk regelrechte flauwekul. Belediging en diefstal blijven in Nederland anno 2010 uiteraard gewoon strafbaar. Er is alleen geen behoefte meer om ten faveure van afzonderlijke groepen, zoals gelovigen, nog eens extra regelgeving toe te voegen.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
[qvdd]
“Brown comes before us as a man who has spent his entire life intriguing with gnawing, neurotic energy for power for its own sake, only to find, when he attains the prize, that it doesn’t soothe his demons after all.”
Slate columnist Christopher Hitchens vangt de tragische figuur Gordon Brown perfect in één zin.
“The more you examine the law’s provisions and proponents, the more you realize that it’s the latest and (so far) most vicious battle in a far broader movement that is not just about illegal immigrants — and that is steadily increasing its annexation of one of America’s two major political parties.”
Frank Rich in de New York Times
Progressief Amerika heeft op dit moment vele vijanden: BP, Wall Street. En nu weer Arizona. De zuidelijke staat schopte niet-blank en progressief Amerika tegen het zere been door zeer strenge immigratiewetgeving in te voeren. De politie mag bijvoorbeeld iedereen aanhouden en ondervragen van wie ze vermoedt dat die zich illegaal in het land bevindt. Eind vorige week en dit weekend waren er overal demonstraties. Vakanties naar Arizona – met de Grand Canyon als publiekstrekker – worden massaal afgezegd.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
