Steeph

Af en toe filosofeer ik wel eens over het beginnen van een nieuwe politieke partij. Het onderwerp komt hier ook wel eens voorbij.
De grootste uitdaging zit in het formuleren van een een beginselprogramma. Daar hoort een filosofie achter te zitten waar de basisbeginselen uit volgen.
Maar naast een door een filosofie ingegeven beginselprogramma zal er ook een reeks uitgangspunten geformuleerd moeten worden die veel meer te maken hebben met hoe je nou met een staat omgaat.
Tijdens de recente begrotingscyclus vroeg ik me ineens af of partijen eigenlijk wel een principieel punt hadden bij het opstellen van begrotingen. Dat blijkt tegen te vallen. Wel wordt er af en toe in verkiezingsprogramma’s iets over geroepen, maar verder gaat het voornamelijk over lastenverlichting of belastingen.
Terwijl ik er toch voor zou kiezen een heel duidelijk uitgangspunt hierin te kiezen. Bijvoorbeeld als volgt geformuleerd:

Een overheid mag nooit meer uitgeven dan zij ontvangt (per jaar).

Begrotingstekorten zijn dus niet toegestaan. Begroting is neutraal of heeft een positief saldo. En in de uitvoering mag het nooit gebeuren dat je aan het eind van het jaar alsnog constateert dat je meer hebt uitgegeven dan je ontvangen hebt.
Waarom zo strikt? Heel eenvoudig omdat iedere keer wanneer je meer uitgeeft dan dat je ontvangt, je een schuld naar de toekomst schuift. Een schuld die waarschijnlijk iemand anders moet oplossen. Dat is onverantwoordelijk gedrag.
Natuurlijk zijn er mensen die zeggen dat investeringen nu, zich in de toekomst ruim terugverdienen en opwegen tegen de extra kosten van schulden. Maar die relatie is zelden heel hard te maken. Levert een extra investering van 1 miljard in het onderwijs de komende 10 jaar 2 miljard extra inkomsten? En nog los daarvan, je kan de investering ook doen terwijl je toch een sluitende begroting houdt. Een kwestie van keuzes maken.
Deze zou ik dus zonder meer in mijn beginselprogramma opnemen.
[poll=97]