Mede naar aanleiding van de column van Alex Burghoorn in de Volkskrant (sorry, betaald. Titel “Troost van Radiohead in sombere tijden” zegt genoeg) wilde ik nu eindelijk eens mijn stuk schrijven over de teloorgang van muziek als belangrijke gezamenlijke inspiratiebron voor hele generaties. Maar een spruit die om de twee zinnen een keel op zet, maakt een samenhangend verhaal onmogelijk.
Dus geen gloedvol betoog over het verdwijnen van de gezamenlijke beleving van muziek, het wegzakken van muziek in de top 10 van aandachttrekkers vanwege 30 TV kanalen en games, de fragmentatie van de muziekbeleving, het verdwijnen van supergroepen die tot 30 jaar na hun beste plaat nog zalen vol met grijze 50’ers kunnen trekken, de allesvernietigende marketingafdeling van de platenmaatschappijen, enzovoort en zo verder.
Natuurlijk verdwijnt de muziek niet. Maar de rol van muziek zoals die in de jaren 60 tot en met 90 gespeeld heeft in de leven van velen, zakt weg. De equivalenten van Bob Dylan’s “Times they are a-changing” en Pink Floyds “The Wall” zullen niet meer dan enkele subculturen bereiken. De legale recordverkopen van Michael Jackson’s Thriller zullen niet meer voorkomen.
Afijn, daar dus geen stuk over. Maar wat ik wel kan doen is eindelijk weer een Sargasso Lijst er in schieten. Alweer de tiende van deze bijzondere reeks (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9).
Dit keer vraag ik van u de meest inspirerende muziekstukken. Welke stukken hebben u aan het denken gezet, tot actie aangespoord, op nieuwe ideeën gebracht, veranderd, etc…. En ook, niet te vergeten, welke stukken kunnen bij u nog steeds heftige emoties opwekken. Lekkere ruime definitie, maar dat zijn we wel gewend. Toelichting bij uw keuze is natuurlijk altijd welkom.
Maar please, plaats uw lijstjes in het volgende formaat:
1 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
2 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
3 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
etc…
(Dus met een hekje en een spatie voor/achter)
Ieder lijstje dat niet dit formaat heeft, kost mij 5 minuten extra werk. Aangezien het sowieso onduidelijk is waar ik de tijd vandaan moet halen om de lijstjes te verwerken met zo’n levendige spruit in de buurt is me een raadsel, dus maak het niet nog erger.
Kan niet wachten tot een prominent politicus in Nederland zo’n uitspraak doet. Dan wordt het pas echt leuk. (via)
Vraag: “In de omgang met immigranten tekent zich toch ouderwetse superioriteit af?”
Antwoord: “Het doet denken aan de adel die de burgers wilde beschaven, zoals de burgers later weer de arbeiders. En toch: zelfs iemand als Wilders doet moeite om niet van racisme beschuldigd te worden. De polarisatie van nu is een reactie op de totale ontkenning van integratieproblemen – het etnisch taboe. De oorlog wordt daar vaak als verklaring bij genoemd, als zouden we uit schuldgevoel over de jodenmoord niet aan intergratiebeleid durven. In tal van manierenboeken ontdekte ik een andere verklaring: het taboe op standsverschillen. Door het gelijkheidsideaal is het moeilijk om de ongelijkheid bij de naam te noemen zónder tegelijk te suggereren dat je over ‘inferieure’ mensen spreekt.”
Aldus Cas Wouters in een interview in de Groene Amsterdammer (helaas, niet vrij online) naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek “Informalisering: Manieren en emoties sinds 1890“.