Jawel, dat is de enige echte samenvattende conclusie die getrokken kan worden uit het lijvige rapport van het SCP. Die hebben namelijk onder de noemer “Sociale veiligheid ontsleuteld” het veiligheidsbeleid van de regering geëvalueerd en komen tot een aantal stevige bevindingen. Ten eerste blijkt een groot deel van het beleid niet onderbouwd te zijn met feitelijk onderzoeksmateriaal. En ten tweede blijken een aantal maatregelen (in de categorie sneller en harder straffen) helemaal niet zo effectief te zijn. Ten derde is de relatie tussen criminaliteit, de genomen maatregelen en de veiligheidsbeleving van burgers erg complex.
Even wat quotes:
“In het algemeen blijkt dat het merendeel van de maatregelen die de afgelopen decennia door de overheid zijn ingezet, niet zijn geëvalueerd op de effecten die zij mogelijk hebben op de sociale veiligheid.”
“Het Nederlandse onderzoek op dit terrein laat zien dat deze veronderstelling weinig plausibel is: er is geen positief effect van sneller straffen op recidivevermindering aangetoond.”
“Zoals in de beleidstheorie als verondersteld is, is het niet plausibel dat vrijheidsbeneming zal bijdragen aan het terugdringen van de recidive na vrijlating. Sterker nog, er zijn zelfs aanwijzing dat er sprake kan zijn van negatieve effecten.”
“Conform de beleidsveronderstelling lijken korte vrijheidsstraffen in ieder geval zinloos. Als er voor een gevangenisstraf wordt gekozen, kan deze beter voldoende lang zijn om de delinquent een resocialisatieprogramma te laten doorlopen, mits er dan ook werkelijk sprake is van effectief programma.”
“Averechtse effecten kunnen worden verwacht van residentiële disciplinering zoals boot camps, voor zowel minder- als meerderjarigen.”
“Wanneer de straffen alleen de bewegingsvrijheid beperken en er geen sprake is van resocialisatieprogramma’s en begeleiding, is de kans op recidive aanzienlijk.”
Zit je even niet op te letten, stuurt een Estse dame, Marianne Mikko, een wetsvoorstel naar het Europarlement om weblogs aan de ketting te leggen. In de commissie Cultuur maken ze zich zorgen over de rol van de media in relatie tot cultuur en de democratie. Groot aandachtspunt is de snel toenemende concentratie van de media in handen van steeds minder partijen. Mooi, denk je dan, dus plaats voor onafhankelijke weblogs. Niet dus:
“…the blogosphere has so far been a haven of good intentions and relatively honest dealing. However, with blogs becoming commonplace, less principled people will want to use them…..
we do not see bloggers as a threat. They are in position, however, to considerably pollute cyberspace. We already have too much spam, misinformation and malicious intent in cyberspace….”
En dan komt de aap uit de mouw:
“I think the public is still very trusting towards blogs, it is still seen as sincere. And it should remain sincere. For that we need a quality mark, a disclosure of who is really writing and why.”
Oftewel: Registreren die handel! Stempels, diploma’s, keurmerken, waarborgen, garanties, typeringen, classificaties, verzin het maar. Als het maar volgens regeltjes gaat.
En zo staat dan ook in het voorstel het volgende:
“9. Suggests clarifying the status, legal or otherwise, of weblogs and encourages their
voluntary labelling according to the professional and financial responsibilities and
interests of their authors and publishers;”
Mede naar aanleiding van de column van Alex Burghoorn in de Volkskrant (sorry, betaald. Titel “Troost van Radiohead in sombere tijden” zegt genoeg) wilde ik nu eindelijk eens mijn stuk schrijven over de teloorgang van muziek als belangrijke gezamenlijke inspiratiebron voor hele generaties. Maar een spruit die om de twee zinnen een keel op zet, maakt een samenhangend verhaal onmogelijk.
Dus geen gloedvol betoog over het verdwijnen van de gezamenlijke beleving van muziek, het wegzakken van muziek in de top 10 van aandachttrekkers vanwege 30 TV kanalen en games, de fragmentatie van de muziekbeleving, het verdwijnen van supergroepen die tot 30 jaar na hun beste plaat nog zalen vol met grijze 50’ers kunnen trekken, de allesvernietigende marketingafdeling van de platenmaatschappijen, enzovoort en zo verder.
Natuurlijk verdwijnt de muziek niet. Maar de rol van muziek zoals die in de jaren 60 tot en met 90 gespeeld heeft in de leven van velen, zakt weg. De equivalenten van Bob Dylan’s “Times they are a-changing” en Pink Floyds “The Wall” zullen niet meer dan enkele subculturen bereiken. De legale recordverkopen van Michael Jackson’s Thriller zullen niet meer voorkomen.
Afijn, daar dus geen stuk over. Maar wat ik wel kan doen is eindelijk weer een Sargasso Lijst er in schieten. Alweer de tiende van deze bijzondere reeks (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 en 9).
Dit keer vraag ik van u de meest inspirerende muziekstukken. Welke stukken hebben u aan het denken gezet, tot actie aangespoord, op nieuwe ideeën gebracht, veranderd, etc…. En ook, niet te vergeten, welke stukken kunnen bij u nog steeds heftige emoties opwekken. Lekkere ruime definitie, maar dat zijn we wel gewend. Toelichting bij uw keuze is natuurlijk altijd welkom.
Maar please, plaats uw lijstjes in het volgende formaat:
1 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
2 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
3 # Artiest/Uitvoerende # Titel stuk
etc…
(Dus met een hekje en een spatie voor/achter)
Ieder lijstje dat niet dit formaat heeft, kost mij 5 minuten extra werk. Aangezien het sowieso onduidelijk is waar ik de tijd vandaan moet halen om de lijstjes te verwerken met zo’n levendige spruit in de buurt is me een raadsel, dus maak het niet nog erger.