Overzicht

Gastauteur

2.333 Artikelen
3 Waanlinks
25 Reacties
Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politieke partijen zijn onmisbaar

, door

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor David Rietveld en Arno Bonte. Dit artikel stond al eerder op de site van David, en is naar ons ingestuurd als een reactie op de gastlog van Reinder Rustema, die eerder op de dag verscheen.

Wie ‘de partij’ zegt, roept beelden op van communistische partijcongressen, stoffige zaaltjes met dito aanwezigen of achterkamertjes. Nee, de politieke partij mag al lang niet meer op warme belangstelling rekenen. Integendeel: als men iets nieuws wil beginnen noemt men het bij voorkeur géén partij. Wilders is nog steeds aan het puzzelen hoe hij verder wil, en Verdonk verklaarde ronduit dat ze ‘geen partij, maar een beweging’ oprichtte. Het verschijnsel politici zonder partij, die zonder programma en partijorganisatie meedeinen op de wispelturige kiezersgunst, betekent op lange termijn een aantasting van de democratie.

Zes jaar geleden betoogden we in de Volkskrant dat politieke partijen beter verdienden. We namen dat letterlijk en pleitten voor meer subsidie voor politieke partijen. Onder verwijzing naar de opkomende Lijst Pim Fortuyn maakten we duidelijk dat partijen een cruciale rol vervullen in het scouten, selecteren en opleiden van mensen. Bij de LPF ontbrak het daar aan, en dat is één van de oorzaken geweest van het vroege einde van die partij.

De les die daaruit getrokken lijkt te zijn, is om maar helemaal geen partij op te richten. Hoe minder (lastige) leden, hoe minder ruzie, lijken de politieke spindocters te denken. Ook gevestigde politieke partijen durven niet meer voor het instituut partij op te komen,
waarmee het nieuwe organisatiemodel voor de politiek een beweging met eenhoofdige leiding lijkt te zijn geworden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politieke partijen hebben geen toekomst

, door

Op Sargasso bieden wij regelmatig plaats aan gastredacteurs. Vandaag een bijdrage Reinder Rustema. Dit stuk verscheen deze week ook in het NRC. Reinder is initiatiefnemer van onder andere petities.nl.

Ruud Koole vindt dat ‘opinieleiders’ een verkeerde analyse maken als ze afgeven op politieke partijen (Opiniepagina, 31 oktober). Hij corrigeert hen met een geschiedenisles om te voorkomen dat het politiek correct wordt politieke partijen niet als oplossing maar als probleem te zien.

Hij zegt dat partijen vandaag de dag bestaansrecht hebben omdat ze in het verleden belangrijk zijn geweest. Zoals ze nu functioneren moet misschien wat bijgesteld worden, maar dat doet niets af aan het belang van partijen volgens hem.

Het is precies dit soort denken – “zonder politieke partijen kunnen we niet omdat we zover zijn gekomen dankzij politieke partijen” – dat typerend is voor dergelijke ‘fossielen’.

Toegegeven, de recente nieuwe ‘partijen’ zijn geen goed voorbeeld voor de toekomst, maar dat komt vooral omdat nog weinig mensen voorbij dit systeem kunnen kijken naar een situatie zonder politieke partijen. Want hoe moet je anders, zoals Koole zegt, “kiezers mobiliseren, kandidaten rekruteren, politici ter verantwoording roepen en programmatische alternatieven aanbieden”?

Dit zijn inderdaad zaken die de nieuwe partijen al sinds Fortuyn slecht doen. Ze nemen kiezers mee uit een bestaande partij zonder een uitgewerkt alternatief te bieden. Ze zijn vooral bezig, zoals Koole terecht opmerkt, zich af te zetten tegen de bestaande politieke partijen en dat maakt nog geen verkiezingsprogramma. Veel verder dan veel Kamervragen stellen komen ze niet omdat ze niet in staat zijn coalities te smeden. Een zinloze exercitie, zou Koole dat terecht noemen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Politieke partijen hebben geen toekomst

, door

GeenCommentaar heeft altijd ruimte voor interessante gastloggers, deze maal voor Reinder Rustema, docent Media aan de Universiteit van Amsterdam.

Ruud Koole vindt dat ‘opinieleiders’ een verkeerde analyse maken als ze afgeven op politieke partijen (Opiniepagina NRC Handelsblad, 31 oktober). Hij corrigeert hen met een geschiedenisles om te voorkomen dat het politiek correct wordt politieke partijen niet als oplossing maar als probleem te zien. Hij zegt dat partijen vandaag de dag bestaansrecht hebben omdat ze in het verleden belangrijk zijn geweest. Zoals ze nu functioneren moet misschien wat bijgesteld worden, maar dat doet niets af aan het belang van partijen volgens hem. Het is precies dit soort denken – “zonder politieke partijen kunnen we niet omdat we zover zijn gekomen dankzij politieke partijen” ? dat typerend is voor dergelijke ‘fossielen’.

Toegegeven, de recente nieuwe ‘partijen’ zijn geen goed voorbeeld voor de toekomst, maar dat komt vooral omdat nog weinig mensen voorbij dit systeem kunnen kijken naar een situatie zonder politieke partijen. Want hoe moet je anders, zoals Koole zegt, “kiezers mobiliseren, kandidaten rekruteren, politici ter verantwoording roepen en programmatische alternatieven aanbieden”?

Dit zijn inderdaad zaken die de nieuwe partijen al sinds Fortuyn slecht doen. Ze nemen kiezers mee uit een bestaande partij zonder een uitgewerkt alternatief te bieden. Ze zijn vooral bezig, zoals Koole terecht opmerkt, zich af te zetten tegen de bestaande politieke partijen en dat maakt nog geen verkiezingsprogramma. Veel verder dan veel Kamervragen stellen komen ze niet omdat ze niet in staat zijn coalities te smeden. Een zinloze exercitie, zou Koole dat terecht noemen. Maar dat betekent niet dat om die reden politieke partijen het antwoord zijn. De verenigingsstructuur waarbinnen politieke partijen werken past heel goed bij de tijd van telegraaf en stoomtrein, toen het nog niet mogelijk was voor burgers om rechtstreeks, massaal met een centraal punt te communiceren.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Architectuur 2.0 en het Antwoord op Alles of toch Niets?

, door

Hier een crosspost van een stuk van Apostolov van Panzerfaust.org dat wij met dank overnemen. U kent hem van de serie “Afslag Apostolov” van afgelopen zomer.
koppen_vp3_408
Afgelopen vrijdag was het zover. Het meest besproken evenement op de Architectuuragenda van de afgelopen maand in de Doelen te Rotterdam. Architectuur 2.0 zou even antwoord kunnen geven op de vraag der vragen in de architectuur: waar moet het heen met de architectuur? Of zoals in de ondertitel gesuggereerd werd: What is the destiny of Architecture?

De groten der Nederlandse rivierklei werden opgetrommeld om eens even dit lot of noodlot van de architectuur te bespreken. Francine Houben (Mecanoo), Wiel Arets (Wiel Arets), Ben van Berkel (UNStudio), Willem-Jan Neutelings (Neutelings-Riedijk), Winy Maas (MVRDV) en Rem Koolhaas (OMA) mochten uitvechten wat dit lot nu eigenlijk was en presenteerden hun visie op de toekomst van de architectuur. Tenminste dat was de bedoeling.

Het symposium was georganiseerd door het NAi, onder leiding van Ole Bouman, die tevens moderator van de dag was, bestond uit lezingen van bovengenoemde gerenommeerde architecten, maar ook uit toespraken van Ivo Opstelten, Eelco Brinkman en Rijksbouwmeester Mels Crouwel. Tussendoor werd het werk getoond van 4 jonge Nederlandse Architecten die in minder dan 5 min hun recentste werk konden tonen en er tegelijkertijd een mini-visie op nahielden.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De olie is nog lang niet op

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, deze maal voor Christian Jongeneel, wetenschapsjournalist en onder meer redacteur van De Linker Wang, tijdschrift voor geloof en politiek.

Het is al enige tijd bonton om te beweren dat de piekproductie van aardolie nabij is, en dat het daarna steeds minder zal worden. Onzin, beweert Duncan Clarke in ‘The battle for barrels’.

Als er één technologie onlosmakelijk verweven is met economie en politiek, dan is het ongetwijfeld de oliewinning. Een ingenieur in de technische aardwetenschappen die ergens op zoek gaat naar olie en het vindt, kan daardoor welvaart brengen, maar evengoed oorlog. De impact is, zeg maar, niet altijd even goed te voorspellen.

In ‘The battle for barrels‘ richt Duncan Clarke, een consultant met bijna dertig jaar ervaring in de olie-industrie, zijn pijlen op ‘peak oil’, een verzameling theorieën die allemaal op de een of andere manier betogen dat de olievoorraden aan het opraken zijn, dat we binnen afzienbare tijd een piek bereiken en dat daarna een economische ellende zonder weerga gaat toeslaan.

De grondleggers van ‘peak oil’ zijn geen leken, maar geologen met lange ervaring in de olie-industrie. Op basis van bekende voorraden en allerlei modellen voorspellen zij al vijftig jaar dat het einde nabij is. Het lastige is natuurlijk dat bij gelijkblijvende modellen iedere nieuwe olievondst het einde een stukje doet opschuiven. Sommige ‘peak oilers’ willen waarschuwen om zuinig aan te doen, anderen koersen rechtstreeks af op apocalyptische visioenen van grootschalige oorlogen en hongersnood als het met de olie gedaan is.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

GPD-gate

, door

Met enige regelmaat biedt Sargasso ruimte voor gastredacteuren. Vandaag een stuk van MG, een van de vaste reaguurders.

Het is een veel te grote storm in een piepklein glas water en nog op de verkeerde plaats ook: “GPD-gate”. Journalisten die zich als bloedhonden op hun prooi werpen en de mooiste grote woorden gebruiken om maar te laten blijken dat ze het allemaal maar heel erg vinden. Is het allemaal wel zo verschrikkelijk? Loopt de persvrijheid gevaar en zo ja: wie is daarvan dan de schuldige? Ligt er niet een ander probleem aan de basis van het GPD-verhaal?

Woordvoerders, persvoorlichters, voor elke rechtgeaarde journalist zijn het muren waar je doorheen moet. Wil je een organisatie in dan struikel je over deze drempel. Persvoorlichters zijn de mensen die het bedrijf moeten beschermen tegen lastige vragen. Een verkeerde uiting kan immers koppen doen rollen of, nog erger, miljoenen kosten. Persvoorlichter is dan ook eigenlijk per definitie een verkeerde omschrijving.

De “voorlichter” zie ik dan ook als iemand die tot taak heeft de informatie die de organisatie verlaat te controleren, censureren. Daarom ook dat menig bedrijfsprotocol over contacten met de pers begint met: “Parkeer de journalist netjes, geef koffie en waarschuw direct de dienstdoende persvoorlichter!”. Dit gevolgd door telefoonnummers van thuis, de mobiel, het vakantieadres, de pieper en van de schoonmoeder van de betreffende persoon.

Voor de journalist is het natuurlijk de truc om die barrière te mijden. Je krijgt namelijk alleen te zien en te horen wat de voorlichter je wil laten zien en horen. Gelukkig is de journalist goed geschoold, kent hij de trucjes en (gespreks)technieken om daar te komen waar hij wil wezen: bij de waarheid.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Extreemrechts in Europarlement versplinterd

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van onze reageerder Jaap.

EU vlag (Foto: Flickr/TPCOM)Begin dit jaar werd het Europees Parlement opgeschrikt door de vorming van een extreemrechtse fractie, onder de naam Identiteit, Traditie, Soevereiniteit (ITS). Voorheen was het extreemrechts nooit gelukt om leden uit genoeg lidstaten bijeen te krijgen om een officiële fractie te vormen, waardoor ze toegang krijgen tot meer geld en meer invloed in het parlement. Dit veranderde bij de toetreding van Roemenie en Bulgarije tot de EU, waardoor er vijf extreemrechtse leden van de Groot-Roemenië Partij en drie van de Bulgaarse anti-zigeunerpartij Ataka het parlement inkwamen. Hierdoor kreeg extreem-rechts uit de “oude” lidstaten, de Fransen, Vlamingen en Italianen en een enkele Brit genoeg nieuwe steun om een fractie te kunnen vormen. Ironisch genoeg hadden die Fransen, Vlamingen etc. juist tègen de toetreding van beide landen gestemd.

De nieuwe fractie kwam al vrij snel in de problemen. Het éne Britse lid, Ashley Mote is veroordeeld wegens fraude en zit in de gevangenis. Dat is al een beetje gênant voor de ITS-fractie natuurlijk, maar erger is dat ze hem niet kunnen royeren omdat er dan niet leden uit genoeg lidstaten in de fractie zitten om te kunnen blijven bestaan.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Shoot me filmfestival

, door

Super Amigos Op Sargasso is ook plaats voor gastbijdragen. Deze week een culturele bijdrage van Esther Vreeland.

In het weekend van 27 oktober vond voor de derde keer het Shoot me filmfestival plaats in Den Haag. Meer dan tachtig films met een eigenzinnige en frisse blik op de mondiale actualiteit waren te zien op acht ongebruikelijke en normaliter verborgen lokaties. Via via waren wij bij dit briljante initiatief terecht gekomen, ik had er tot voor een maand geleden zelfs nog nooit van gehoord. En hoe jammer is dat! Dit festival verdient veel meer publiciteit en structurele subsidie, zodat nog meer mensen kunnen genieten van dit pareltje onder de filmfestivals.

Hoewel…De kleinschaligheid, de DIY mentaliteit en het (daardoor) af en toe de kop opstekende gebrek aan professionaliteit (speakers die niet goed werken, niet goed afgestelde beeldschermen) geven Shoot me ook dat extra beetje charme wat het festival juist onderscheidt van de meeste gerenommeerde festivals. En als je dan bedenkt dat op sommige populaire lokaties nu al de extra stoelen en banken niet aan te slepen waren zou het misschien beter zijn als ik dit stukje helemaal niet zou publiceren, maar ik heb een groot hart en gun ook mijn nog onwetende medemens een kans op een onvergetelijke ervaring.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Iedereen potentieel verdacht

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, deze maal voor Jelle van Buuren. Jelle is freelance journalist en werkzaam voor onder meer De Staatscourant, Forum, Prezz en Telepolis.

Het aantal digitale sporen dat een willekeurige burger elke dag achterlaat mag onderhand indrukwekkend genoemd worden. Betalen met je pinpas, een ritje met het openbaar vervoer, het lenen van een boek bij de bibliotheek, de boodschappen bij de Appie Happie, een surftocht over het internet ? computers leggen het persoonlijke gedrag onverbiddelijk vast. Het bedrijfsleven gebruikt de gegevens om producten beter te kunnen slijten. Daarvoor worden databestanden aan elkaar doorverkocht en digitale profielen aangelegd.

De droom van elke marketeer is natuurlijk om te ?weten? dat een dertigjarige, mannelijke bestuurder van een witte Volvo geïnteresseerd is in het blad Autoweek, van Spaanse wijnen houdt, nog geen doorlopende reisverzekering heeft en meer vlees dan vis koopt. Juist die kruisbestuiving van databestanden kan veel opleveren. Zo weet een telefoonbedrijf via de automatische plaatsbepaling van de mobiele telefoon van elke abonnee precies waar hij of zij zich bevindt. Handig voor bedrijven die menen een aantrekkelijk product in de aanbieding te hebben. En voor je het weet rijd je nietsvermoedend met de tram in de buurt van de Bijenkorf en wordt je automatisch door een persoonlijk sms-je erop geattendeerd dat de boxershorts deze week wel héél voordelig zijn. De mogelijkheden zijn in principe onbegrensd.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Nederland niet klaar voor Amerikaans topamusement

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we -uiteraard met toestemming- overnemen van andere weblogs, of die via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Anne.

Amerikanen weten hoe ze sport moeten presenteren (Foto: Flickr/Michael(mx5tx))Topsport in Amerika blijft iets aparts. Vooral in Europa vragen wij ons af het echt topsport is, of toch meer topamusement. De shows om de wedstrijden heen duren meestal langer dan de sportieve prestaties zelf. De grootste sterren en de mooiste meisjes worden van stal gehaald om het publiek, en belangrijker: de tv-kijker, te vermaken. De entertainmentkant van het geheel is zelfs zo ver doorgeslagen dat sportwedstrijden in de U.S. worden stilgelegd zodat er (dure) reclameblokken verkocht kunnen worden.Dat alles doet echter geen afbreuk aan het feit dat deze sporten wel onder de noemer topsport vallen. De afgelopen weken konden de fans, ook in Europa, genieten van een aantal hoogtepunten. Het begon allemaal met de World Series. De Boston Red Sox, eindelijk verlost van de vloek van ‘Bambino’, hadden geen kind aan de Colorado Rockies en wonnen de serie voor de tweede keer met een ‘sweep’. Hoewel er in de straten van Boston hard gefeest werd, heerste er een mineurstemming op de burelen van de MLB.

Als fan kan ik begrijpen dat de eenzijdig verlopen finale van dé sport in Amerika als teleurstellend beschouwt wordt. De World Series duurde slechts vier in plaats van de maximale zeven wedstrijden, de big hitters lieten zich pas in de vierde wedstrijd zien en van een spannend scoreverloop was al helemaal geen sprake meer. De droom als liefhebber blijft toch een Matt Holiday of een Jason Varitek die in de negende inning van game seven zo’n bal het stadion uitramt met drie man op de honken. Een Grand Slam die de ploeg op het nippertje een 10-9 overwinning oplevert.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Recensie: Herman Finkers komt eindelijk thuis

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, dit kunnen stukjes zijn die we – uiteraard met toestemming – overnemen van andere weblogs, of via onze mail binnenkomen. Hieronder een stuk van Rode Hond, dat eerder op zijn eigen weblog verscheen.

Theater (Foto: Zef Delgadillo)?Ik heb een kwart eeuw rondgezworven als komisch persoon?, vat Herman Finkers zijn carrière tot dusverre samen. Veel te bescheiden natuurlijk voor één van de succesvolste cabaretiers van de jaren ?90. Toch schuilt er een kern van waarheid in. Finkers was inderdaad komisch ? héél komisch ? maar meestal ook niet meer dan dat. Hoe knap zijn taalvondsten ook waren, hoe geestig zijn presentatie ook was en hoe vol de zalen ook zaten. Na zeven jaar pauze laat Finkers in een nieuw programma de breedte van zijn talent zien. Eindelijk.

Jaar na jaar hield Finkers de onafgebroken cyclus van schrijven en optreden vol. In zijn vorige voorstelling ?Kalm aan en een rap een beetje? gaf hij al aan dat het hem uitputte, dat hij toe was aan een pauze. ?Ik was moe van mijn eigen humor?, zegt hij zelf. Zijn nieuwe voorstelling ?Na de pauze? gaat voor een groot deel óver de pauze, de zeven jaar waarin de Twentse cabaretier niet op de planken stond.

Niet dat hij stil zat: hij assisteerde bij een bijbelvertaling in het Twents en schreef mee aan de succesvolle regiosoap ?Van jonge leu en oale groond?. Verder gebruikte Finkers de pauze om ?eens stevig kennis te maken? met zijn vrouw en zich nader te verdiepen in het katholicisme en de streektaal. En om na te denken, veel na te denken. Bovendien kreeg Finkers tijdens de rustperiode te maken met ziekte (leukemie en Pfeiffer) en de dood, van onder meer de bevriende tekstdichter Willem Wilmink. Daarover vertelt en zingt hij openhartig.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De nieuwe activist houdt van het kapitalisme

, door

GeenCommentaar heeft ruimte voor gastloggers, deze maal voor Christian Jongeneel, wetenschapsjournalist en onder meer redacteur van De Linker Wang, tijdschrift voor geloof en politiek.

Max Havelaar is slecht voor koffieplukkers. Greenpeace bedreigt het regenwoud. Organisaties die het moeten hebben van politiek correcte stellingname liggen de laatste tijd onder scherp vuur van een nieuw soort activisten met een meer pragmatische inslag. Geen strijd meer tegen het kapitalistische systeem, maar de instrumenten daarvan gebruiken om de idealen te verwezenlijken. De les van de discussie is vooral dat activistische middelen hun effectiviteit kunnen verliezen als ze grootschalig worden ingezet.

Dertig jaar geleden ruilde Dick Taverne, op dat moment al ex-minister van financiën van het Verenigd Koninkrijk, zijn auto in voor een fiets om bij te dragen aan een beter luchtklimaat in Londen. Hij stortte enthousiast zijn contributies aan Greenpeace en Friends of the Earth (Milieudefensie) vanwege hun bijdrage aan het vergroten van milieubewustzijn bij de Britse bevolking.

Maar inmiddels heeft Lord Taverne het helemaal gehad met de traditionele milieubeweging. Fundamentalisten zijn het, die desnoods de waarheid verdraaien om hun stokpaardje te kunnen berijden. In zijn boek ?The march of unreason? richt hij zijn pijlen vooral op ecologisch voedsel en het verzet tegen genetische modificatie (gm) van gewassen.

Vorige Volgende