Shoot me filmfestival
Op Sargasso is ook plaats voor gastbijdragen. Deze week een culturele bijdrage van Esther Vreeland.
In het weekend van 27 oktober vond voor de derde keer het Shoot me filmfestival plaats in Den Haag. Meer dan tachtig films met een eigenzinnige en frisse blik op de mondiale actualiteit waren te zien op acht ongebruikelijke en normaliter verborgen lokaties. Via via waren wij bij dit briljante initiatief terecht gekomen, ik had er tot voor een maand geleden zelfs nog nooit van gehoord. En hoe jammer is dat! Dit festival verdient veel meer publiciteit en structurele subsidie, zodat nog meer mensen kunnen genieten van dit pareltje onder de filmfestivals.
Hoewel…De kleinschaligheid, de DIY mentaliteit en het (daardoor) af en toe de kop opstekende gebrek aan professionaliteit (speakers die niet goed werken, niet goed afgestelde beeldschermen) geven Shoot me ook dat extra beetje charme wat het festival juist onderscheidt van de meeste gerenommeerde festivals. En als je dan bedenkt dat op sommige populaire lokaties nu al de extra stoelen en banken niet aan te slepen waren zou het misschien beter zijn als ik dit stukje helemaal niet zou publiceren, maar ik heb een groot hart en gun ook mijn nog onwetende medemens een kans op een onvergetelijke ervaring.
Topsport in Amerika blijft iets aparts. Vooral in Europa vragen wij ons af het echt topsport is, of toch meer topamusement. De shows om de wedstrijden heen duren meestal langer dan de sportieve prestaties zelf. De grootste sterren en
?Ik heb een kwart eeuw rondgezworven als komisch persoon?, vat Herman Finkers zijn carrière tot dusverre samen. Veel te bescheiden natuurlijk voor één van de succesvolste cabaretiers van de jaren ?90. Toch schuilt er een kern van waarheid in. Finkers was inderdaad komisch ? héél komisch ? maar meestal ook niet meer dan dat. Hoe knap zijn taalvondsten ook waren, hoe geestig zijn presentatie ook was en hoe vol de zalen ook zaten. Na zeven jaar pauze laat Finkers in een nieuw programma de breedte van zijn talent zien. Eindelijk.
Max Havelaar is slecht voor koffieplukkers. Greenpeace bedreigt het regenwoud. Organisaties die het moeten hebben van politiek correcte stellingname liggen de laatste tijd onder scherp vuur van een nieuw soort activisten met een meer pragmatische inslag. Geen strijd meer tegen het kapitalistische systeem, maar de instrumenten daarvan gebruiken om de idealen te verwezenlijken. De les van de discussie is vooral dat activistische middelen hun effectiviteit kunnen verliezen als ze grootschalig worden ingezet.
Vraag het een Fransman, een Duitser, een Spanjaard of een Italiaan. Ze zullen allemaal hetzelfde antwoord geven:
Purrschuim. Handig spul bij verbouwingen en bij
Wat hebben Iggy Pop en Ruud Lubbers gemeen? De twee zestigers zijn graag geziene gasten op festivals. Onvermoeibaar propagandeert Ruud Lubbers daar het belang van de millenniumdoelen. Daarin ziet hij een belangrijke rol voor jongeren.
Terugkijkend op het afgelopen sportweekend wil ik niet eens te lang stilstaan bij de wanprestatie van afgelopen zaterdag. Dat het Nederlands elftal in de Roemeense regen
Het internet wemelt van de discussies; op fora, chatboxes en natuurlijk de welbekende reactiemogelijkheden op weblogs. En wat is er heerlijker dan daar je gelijk te halen? Ongeacht of je gelijk hebt natuurlijk. Lang voor het internet zag zwartkijker