De anale fixatie van de audiovisuele nieuwsmedia: hoe meer shit, des te beter

Ooit was er het adagium: geen nieuws is goed nieuws. En voorts werd journalisten voorgehouden dat 'all that's fit to print'. Maar de tijden zijn veranderd. Nu gelden de wetten van 'goed nieuws is geen nieuws' en vooral 'slecht nieuws is goed nieuws'. Goed nieuws wordt nog wel gemeld bij gebrek aan slecht nieuws; slecht nieuws daarentegen wordt bij de nieuwsmedia op handen gedragen. En als het niet voldoende stinkt, dan wordt het wel van stank voorzien. De huidige financiële crisis toont aan dat het zo werkt. De helft van de ellende die nu al weken over ons wordt uitgestort valt direct toe te schrijven aan de wijze waarop journaals, talkshows, nieuws- en actualiteitenrubrieken zich schaamteloos storten op de excrementen van het kapitalistische debacle. Op alle stront wordt zo ver als mogelijk ingezoomd, de stank wordt van alle kanten de huiskamers ingeblazen en zonodig worden alle beschikbare klisma's ingezet, om de darmen van het onheil tot het laatste restje onwelriekendheid uit te spoelen.

Door: Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

Jonathan Maas interviewt zichzelf!

Vorige week plaatsten wij een fictief stuk waarin we Jonathan Maas interviewden. De echte Jonathan Maas wilde graag zijn versie van het verhaal ook nog geven, en doet ons interview nog eens dunnetjes over, maar dan echt!

Foto van jezelf (Foto: Flickr/Darkumber)

GeenCommentaar: Goedemorgen!
Jonathan Maas: Ja, ook goedemorgen!

GC: Nou, u heeft ze mooi te pakken, niet?
JM (lichtelijk verwonderd): Eh, hoe bedoelt u? Wie precies?

GC: Nou, de reaguurders van GeenStijl.
JM: Nou, mijn stuk ging niet specifiek over de reaguurders van GeenStijl, maar over Nederlanders die reageren op nieuwssites in het algemeen. Daarom heb ik bewust de term reageerders gebruikt in plaats van reaguurders. De kop ?Alleen Nederland heeft GeenStijl? was als knipoog bedoeld en sloeg vooral op het gebrek aan stijl waarmee wordt gereageerd op online gepubliceerde nieuwsartikelen. Wat mij vooral is opgevallen is dat GeenStijl geen unicum meer is als het gaat om banale reacties op internet: gescheld en bedreigingen kom je tegenwoordig ook tegen op meer serieuze nieuwssites. In Nederland, wel te verstaan.

GC: Kunt u voor onze lezers nog even melden wat u precies heeft gedaan?
JM: Uiteraard. Ik heb een onderzoek gedaan naar het Nederlandse online debatklimaat. Een journalistiek, en geen wetenschappelijk, onderzoek. Je kunt er dus altijd op afdingen, dat het niet volledig genoeg zou zijn. Als ik er een jaar aan had gewerkt, was het een ander onderzoek geweest. Dat neemt niet weg dat Trouw door het aantal media dat is onderzocht en de variatie ervan (zowel kwaliteits- als populaire media in binnen- en buitenland!) de conclusie kon trekken: Nederlanders reageren op nieuwssites platter en banaler dan andere Europeanen.

Foto: Sargasso achtergrond wereldbol

De groene kansen van de kredietcrisis

Deze week kwam het rapport “The Economics of Ecosystems and Biodiversity” [.pdf] wederom in de belangstelling te staan. Hierin wordt gesteld dat de jaarlijkse kosten van ontbossing (en vernietiging van andere ecosystemen) de kosten van de financiële crisis ‘klein bier’ doen lijken. “At between $2 trillion and $5 trillion per year it dwarfs the cost of the current financial crisis which economists gauge at about $1.5 trillion” (DerSpiegel).

Ondertussen ontstaat er wel het idee dat nu overheden voor miljarden moeten bijspringen om de bankwereld overeind te houden dit ten koste zal moeten gaan van beleid op klimaatverandering en duurzame energie. De Financial Times kopte vorige week nog “EU: saving the economy or saving green dreams?”. Ontkenners van climate change en peakoil verkneukelen zich nu al bij het idee dat de financiële crisis groene ambities van de politieke agenda zal stoten. Maar het tegendeel zou wel eens waar kunnen zijn.

De eerste reflex van politici zal waarschijnlijk zijn om te snijden in (zogenaamd kostbaar) beleid op duurzame energie en klimaatverandering. Maar nu het roofkapitalisme haar einde nadert is er juist meer ruimte voor verduurzaming en dat besef zal op den duur ook bij beleidsmakers doordringen (BlogActiv.eu). Het roofkapitalisme dat verantwoordelijk is voor de enorme overshoot in consumptie stond verduurzaming altijd in de weg. Flitskapitaal vloog van oliepalm plantage naar kopermijn terwijl de natuur en lokale bevolking berooid achterbleven. De ecologische en maatschappelijke schade werd nooit meegerekend in de prijs. Vraag naar goederen werd gecreëerd met geleend geld, net zo goed dat ontwikkelingskosten van nieuwe ontbossende en vervuilende projecten werden gedekt met geleend geld. Investeren en projectontwikkelen: gewoon omdat het kan! Het leek een aardig zichzelf versterkend concept als je geen oog had voor de grenzen van wat onze aarde aankan. Nu de motor achter het roofkapitalisme is weggevallen zal ons economisch handelen weer gebaseerd moeten worden op de werkelijke economie en dat biedt perspectieven voor verduurzaming. Of zoals oud Wereldbank econoom professor Herman Daly zegt: “To keep up the illusion that growth is making us richer we deferred costs by issuing financial assets almost without limit, conveniently forgetting that these so‐called assets are, for society as a whole, debts to be paid back out of future real growth.” (TheOilDrum).

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Quote du Jour | Hulp blijft

“Aid flows must be maintained. Today’s meeting of ministers was unanimous in that regard. The World Bank has to protect the poor and vulnerable in the context of the global financial crisis.” (AP)

Wereldbankpresident Robert Zoellick en Mexicaans minister van Financiën Agustin Carstens laten horen dat de Wereldbank vastberaden is de arme landen niet de dupe te laten worden van de financiële crisis. In een gezamenlijke verklaring beloofden de ministers die het bestuur van de bank vormen (waaronder ook Bert Koenders) unaniem alle eerder toegezegde steun aan ontwikkelingslanden te voldoen. Door de teruglopende economische groei zijn dit jaar al meer dan honderd miljoen mensen onder de armoedegrens terechtgekomen.

Vorige Volgende