Hoe hoog acht deze man de wereld?
De wereld die niet wil. Ons verkozen onvermogen tot marktoverstijgende koerswijzigingen was nooit pijnlijker zichtbaar dan afgelopen jaar, in het proces waar hij verantwoordelijk voor was. Yvo de Boer moet de dominante onwil gezien hebben, ruim voor Kopenhagen. Maar de man wiens grote persoonlijke betrokkenheid onverholen bleef kan niet anders dan diep teleurgesteld zijn. Vraag is, wat zal hem meer zorgen baren: dat de wereld geregeerd wordt door kleine clubjes machtswellustelingen, KGB-getrainden, kapitaalpionnen, Chinezen; of dat het electoraat niet ontvankelijk is voor wetenschap – wanneer deze het schaalniveau van tweejaarlijkse innovatie op het gebied van consumentenelectronica overstijgt?
Wellicht geeft hij na 1 juli een openhartig antwoord. Vandaag maakte de Nederlandse baas van het UNFCCC bekend die datum het stokje over te dragen. Dat is vóór de volgende mislukte klimaattop, waarschijnlijk in Mexico.
De Nederlandse exit uit Uruzgan is een moeizame vertoning. Echter wat betreft de exitstrategie van de PvdA uit het Kabinet, lijkt deze partij snel haar berekeningen te hebben gemaakt. De PvdA tracht een breuk te forceren, maar natuurlijk wel zodanig dat de CDA daarbij averij oploopt; vaak geldt namelijk ‘de breker betaalt’. De PvdA grijpt deze verlengingsdiscussie aan om te laten zien een krachtige en integere partij te zijn, daarmee hoopt de PvdA opgelopen imagoschade in een keer van zich af te schudden. Wat deze PvdA-calculaties ongetwijfeld ook beïnvloedt is de schade die Balkenende heeft opgelopen door het Irak-rapport en zijn onhandige en stuntelige gemanoeuvreer dat daarop volgde, en de berekening van de PvdA dat de regeerperiode de eigen electorale kansen verder negatief beïnvloedt.

