Update CoalitieChecker week 26
, door
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Foto:
copyright ok. Gecheckt 04-10-2022
Graag radicale transparantie in politieke journalistiek
, door
Nu de verkiezingen eraan komen is het weer van groot belang dat politieke journalisten transparant opereren. Die kans is alleen niet zo groot, maar het kan wel.
Ik heb er vaker voor gepleit – radicale transparantie om zo tegenwicht te bieden aan geïnstitutionaliseerde en georganiseerde (politieke) belangen. Om zo te voorkomen dat journalistiek de uitkomst van lange en complexe onderhandelingen is in plaats van vrije nieuwsgaring. Enfin, om ons werk te kunnen doen, dus. Nu is daartoe ook een oproep vanuit de NVJ – en niet door de minsten.
Theo Dersjant is docent journalistiek aan de Fontys Hogeschool Tilburg, Frénk van der Linden is freelance interviewer, Clairy Polak is presentator/interviewer en Dolf Rogmans is hoofdredacteur van Villamedia en alle vier roepen ze op om in de komende verkiezingsstrijd alle afspraken met alle mannetjesmakers openbaar te maken. Om het journalistieke proces dus open te gooien en zo het product te verbeteren. Want, schrijven zij:
Wij roepen journalisten op om onderhandelingsjournalistiek niet te laten verworden tot achterkamertjesjournalistiek. Om afspraken openbaar te maken. En politici of hun vertegenwoordigers erop te wijzen dat afspraken openbaar gemaakt (kunnen) worden. Om hun werk – kortom – op transparante wijze te verrichten.
Mooi. Prima. Onhaalbaar, maar dat geeft helemaal niet. De vraag is alleen: is openbaarheid voldoende en hoe gaan wij journalisten dat praktisch organiseren? Hoe ontsluiten wij de data van het journalistieke proces? Geven we het publiek de mogelijkheid om bij te sturen, doen we pas achteraf kond van wat er precies is gebeurd? Enfin – het initiatief is toe te juichen, nu moeten we heel hard gaan nadenken over de praktische uitvoering van transparantie. Anders blijft het bij een oproep waar geen enkele campagne-chef de billen van samenknijpt.
Waarschijnlijk minder allochtone Kamerleden na 12 september
, door
Op basis van de huidige peilingen zal het aantal allochtonen in de Tweede Kamer na 12 september met een derde afnemen.
In 2010 werd een recordaantal van 16 allochtone Kamerleden gekozen. Op grond van de huidige peilingen en de nu bekende concept kandidatenlijsten lijkt dit met ruim een derde te verminderen tot ongeveer 11 allochtone kamerleden. Dat blijkt uit een inventarisatie van de (concept) kandidatenlijsten die is verricht door het weblog Republiek Allochtonië.
De waarschijnlijke afname van het aantal allochtone Kamerleden is vooral te wijten aan de lage stand in de peilingen van de PvdA en GroenLinks, de partijen met van oudsher de meeste allochtone kandidaten op hun lijsten. Ook bij het CDA en de Christenunie is het aantal allochtonen dat op een verkiesbare plaats staat afgenomen.
De meeste allochtone politici ervaren het als beledigend wanneer ze op hun allochtone achtergond worden aangesproken. Ze zijn geen Ali Alibi. Ze willen immers volksvertegenwoordiger zijn van een veel bredere groep Nederlanders en gewaardeerd worden op grond van hun kwaliteiten en niet op grond van hun etnische achtergrond. Daarnaast kun je veel kanttekeningen plaatsen bij het begrip allochtoon. (Door het CBS worden omschreven als: “Personen die in Nederland woonachtig zijn en van wie ten minste één ouder in het buitenland is geboren.”)
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Foto:
copyright ok. Gecheckt 21-02-2022
Rutte II – geen goed idee
, door
Als we de politiek als fysica beschouwen en na 12 september een kabinet met een stabiel evenwicht willen, dan is Rutte II geen goed idee. Zelfs niet voor de VVD.
Wilders werd na de val van het kabinet geframed als blonde zwarte piet in het kaartenspel van Rutte I. Daarmee werd hij buitenspel gezet en is de VVD de meest rechtse regeringsfähige partij. Ongeacht de coalitie betekent dat voor de VVD, dat wanneer ze er deel van uitmaakt, ze de meest rechtse flank vormt van een volgend kabinet. In een coalitie liggen de compromissen dan altijd links van haar partijlijn.
Dat is voor een premier Rutte, zeker met de huidige verschillen in opvattingen over de economische crisis, een onmogelijk gegeven. In de ogen van de VVD zal het kabinet onder zijn leiding voortdurend naar links hellen. Daardoor zal Rutte geneigd zijn af en toe flink naar rechts bij te sturen, waarmee hij z’n eigen coalitie onder spanning zet en op den duur het voortbestaan ervan bedreigt. Want bij een te rechtse koers springt de linkse achterban zo overboord.
Het is deze bedreiging die Rutte er in de zomer van 2010 misschien wel van heeft weerhouden de onderhandelingen voor Paars Plus voort te zetten. En met dit inzicht pleitte Wiegel er onlangs nog voor de PVV niet uit te sluiten, om haar toch nog als rechts tegenwicht te kunnen opvoeren.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Concept-kandidatenlijst GroenLinks
, door
Concept kandidatenlijst PvdA
, door
Hoezo winst voor pro-Europese Griekse partijen?
, door
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.