Het verhaal dat je blijft volgen

Ik kijk de laatste tijd bijna geen tv meer, ik bezoek Twitter nog maar sporadisch, ik zit zelden op Facebook en ik volg het nieuws bijna niet meer. Het is dat ik heel soms nog een krant onder ogen krijg en dat ik dit weekend veel in de auto heb gezeten, waardoor ik wist dat er twee jongetjes waren vermist en dat hun vader zelfmoord had gepleegd. De hype was mij, wil ik maar zeggen, niet geheel ontgaan. Je weet eigenlijk meteen als zulk nieuws tot je komt, dat het allerergste is gebeurd. De vader heeft zijn kinderen meegenomen, de dood in. Uit wraak, uit wanhoop, uit liefde, wie zal het zeggen. Tegelijk was er iets in mij dat bleef hopen ongelijk te hebben. Ik denk dat het in de eerste plaats die hoop is dat je het verhaal wil blijven volgen. En dat het die hoop is die mensen ertoe beweegt mee te willen zoeken. Ook al weet je dat die hoop tevergeefs is. Dan is er natuurlijk ook het gruwelijke dat aan je trekt. Op de radio vertelde een woordvoerder van de politie dat ze op zoek waren naar spanbanden. Oranje spanbanden, als ik mij niet vergis. Of je nu wil of niet, je hoofd vertelt je allerlei scenario’s over wat er met die spanbanden gebeurd zou kunnen zijn. En er is het herkenbare waardoor je het verhaal blijft volgen. Die vader, dat zou je buurman kunnen zijn, een collega, jij. Die kinderen, die heb je zelf ook. En ben je zelf geweest. Ergens in de loop van het verhaal hoop je te stuiten op iets wat je begrijpt, op iets wat verklaart waarom een vader zoiets doet, iets wat vertelt dat het totaal ontspoorde vaderliefde was. Laat het alsjeblieft meer zijn dan alleen maar wraak en haat.

Door:

Hoezo geen verhaal bij GroenLinks?

Anne Zeven wijt in de Volkskrant van vrijdag het verlies van GroenLinks aan een gebrek aan duidelijke idealen; baarlijke nonsens, vindt de auteur.

Wat een klap hebben we gekregen hè. Van tien naar vier zetels, dat is slikken. Het is alleen maar natuurlijk dat er dan een zekere discussie op gang komt en dat er serieus wordt geëvalueerd. Wat hebben we verkeerd gedaan, en hoe gaan we dat de volgende keer beter doen? Stof tot nadenken is er genoeg; de commissie-Van Es, die de oorzaken van de nederlaag gaat onderzoeken, zal nog een hoop te doen krijgen.

Toch vinden sommige mensen het blijkbaar nodig om er nog meer problemen bij te verzinnen. ‘Wat GroenLinks mist, is een goed en eensgezind verhaal,’ stond er vrijdag 14 september boven een opiniestuk in de Volkskrant. In het stuk werd geklaagd over het gebrek aan een ‘gezamenlijke ideologie’ en een ‘overkoepelende visie’. Het kwam van Anne Zeven, een van die mensen van Dwars (onze jongerenorganisatie) die je op partijbijeenkomsten weleens ziet rondhuppelen.

Ik was met stomheid geslagen. Hoezo geen verhaal? GroenLinks gaat uit van drie heldere uitgangspunten, die al keer op keer herhaald zijn: duurzaamheid, gelijke kansen en een open samenleving. Voor deze verkiezingen hadden we zelfs het partijprogramma aan de hand van die drie pijlers ingedeeld. En deze “heilige drie-eenheid” vertaalt zich ook uitstekend in concrete beleidsvoorstellen: meer belasting op vervuiling en minder op arbeid; openbreken van de WW voor flexwerkers; brede basisscholen met muziek en sport… Ik kan nog uren doorgaan. Hier hebben we overlap met D66, daar met de PvdA, maar een aantal punten zijn toch echt uniek voor GroenLinks. Vooral op het terrein van de duurzame economie is er geen andere partij die de plannen en de visie heeft voor zo’n integrale aanpak.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Death song – deel 2

(deel 1) Het kantoor van de “Business Advice Company” is gevestigd in een representatieve kantoorvilla. Een secretaresse ontvangt ons.

–          “Onze directeur is er niet. Over een uur heeft hij een afspraak buiten de deur en of hij daarvoor nog hier komt, weet ik niet.”

–          “Wij weten dat uw directeur er niet is. Daar komen wij voor. Kunt u ervoor zorgen dat alle medewerkers bijeenkomen?”

–          “Nou, ik weet niet of dat kan… Dan moet ik eerst onze adjunct-directeur vragen…”

Natuurlijk kan dat. Korte tijd later zitten wij met z’n allen in de vergaderruimte. De medewerkers, mannen strak in pak met stropdas, vrouwen in keurige mantelpakjes, maken allemaal een vrij vermoeide en overwerkte indruk.

–          “Wij moeten u helaas mededelen dat uw directeur dr. Bas Pieters vannacht is overleden. Wij gaan uit van een misdaad.”

Niemand zegt iets, iedereen zwijgt. Niet zozeer omdat iedereen in shock is, nee, het is een ander soort zwijgen, ik weet niet wat het is. Uiteindelijk verbreekt adjunct-directeur Drs. Gustav Bakker de stilte:

–          “O, o, o, dat wordt moeilijk. Dr. Pieters had een bijzonder talent voor de acquisitie. Ik betwijfel dat het bedrijf zonder hem kan overleven.”

Foto: Eric Heupel (cc)

De eerste woorden

Schrijvers mogen nooit vergeten dat de inleiding altijd een onderdeel van de tekst is. Misschien lijkt dit vanzelfsprekend, maar afgelopen zaterdagavond kwam ik er achter dat niet iedereen er zo over denkt. Ik was in de houtzaagmolen ‘De Ster” in Utrecht om te luisteren naar schrijvers die graag voorlezen uit eigen werk. Het concept van de ‘Vorlesebühne’ is opgepikt in Berlijn, de stad waar tientallen voorleespodia floreren. Het thema in Utrecht was dit keer: ‘De inleiding’. Ik verwachtte de mooiste zinnen, de allereerste woordenstroom die de auteur op papier had gekregen bij het schrijven van een boeiend verhaal.

Nu is de Vorlesebühne in Utrecht vooral bedoeld voor absurdistisch proza, dus dat ze een lange inleiding gingen geven op de inleidingen die daarna zouden volgen, dat had ik wel verwacht. Maar het verrassende was: er kwamen geen inleidingen, tenminste geen inleidingen zoals je die van een prozaschrijver mag verwachten. De voordrachtjes bestonden uit huishoudelijke mededelingen, terzijdes, rondvragen, samenvattingen en wat verder ter tafel komt; het hele instrumentarium uit de cursus vergadertechnieken trok aan mij voorbij. Soms dacht ik even dat er toch een inleiding werd voorgelezen, maar later bleek het een voorwoord te zijn. Een geslaagde poging was het sprookje van de sierlijke slurfjes. Een sprookje is eigenlijk één lange inleiding, een aaneenschakeling van fictieve feitelijkheden die je allemaal moet weten om de kern van het verhaal te snappen.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.

Lezen: Mohammed, door Marcel Hulspas

Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.

Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.