Het verhaal dat je blijft volgen

MINIMAX - Ik kijk de laatste tijd bijna geen tv meer, ik bezoek Twitter nog maar sporadisch, ik zit zelden op Facebook en ik volg het nieuws bijna niet meer. Het is dat ik heel soms nog een krant onder ogen krijg en dat ik dit weekend veel in de auto heb gezeten, waardoor ik wist dat er twee jongetjes waren vermist en dat hun vader zelfmoord had gepleegd. De hype was mij, wil ik maar zeggen, niet geheel ontgaan.

Je weet eigenlijk meteen als zulk nieuws tot je komt, dat het allerergste is gebeurd. De vader heeft zijn kinderen meegenomen, de dood in. Uit wraak, uit wanhoop, uit liefde, wie zal het zeggen. Tegelijk was er iets in mij dat bleef hopen ongelijk te hebben. Ik denk dat het in de eerste plaats die hoop is dat je het verhaal wil blijven volgen. En dat het die hoop is die mensen ertoe beweegt mee te willen zoeken. Ook al weet je dat die hoop tevergeefs is.

Dan is er natuurlijk ook het gruwelijke dat aan je trekt. Op de radio vertelde een woordvoerder van de politie dat ze op zoek waren naar spanbanden. Oranje spanbanden, als ik mij niet vergis. Of je nu wil of niet, je hoofd vertelt je allerlei scenario’s over wat er met die spanbanden gebeurd zou kunnen zijn.

En er is het herkenbare waardoor je het verhaal blijft volgen. Die vader, dat zou je buurman kunnen zijn, een collega, jij. Die kinderen, die heb je zelf ook. En ben je zelf geweest. Ergens in de loop van het verhaal hoop je te stuiten op iets wat je begrijpt, op iets wat verklaart waarom een vader zoiets doet, iets wat vertelt dat het totaal ontspoorde vaderliefde was. Laat het alsjeblieft meer zijn dan alleen maar wraak en haat.

  1. 2

    Je reactie op de spanbanden is precies wat er mis is met de journalistiek in Nederland. Omdat journalisten niet meer op zoek gaan naar informatie, proberen ze allerlei conclusies te trekken en worden er geruchten de wereld in geholpen die er niet toe doen en die mensen onnodig bang maken of onnodig laten gruwelen.
    Op Twitter wordt inmiddels al verteld dat de jongens zijn gewurgd en op Sargasso wordt hierboven gesuggereerd dat iedereen daar automatisch aan denkt…

  2. 3

    Bij het eerste bericht over de gevonden vader en de vermiste jongens had ik nog hoop, de volgende dag had ik die niet meer en heb het verhaal niet gevolgd.

    Natuurlijk zijn er dingen die ook ik zou willen weten, om een antwoord te krijgen op wat de achtergrond van het verhaal zou kunnen zijn. Andere details mogen wat mij betreft uit het nieuws blijven, want wat die ook waren, het kost geen moeite te bedenken dat die details voor alle betrokkenen (vader incluis) allergruwelijkst waren.

    De enige hoop die ik nog heb, is dat het achtergrondverhaal iets leerzaams biedt. Ik besef dat dat sprankje hoop zeer waarschijnlijk ijdel is.

  3. 6

    Het is geen verhaal wat je blijft volgen, het is een verhaal waar je niet aan ontkomt door alle aandacht en alle speculatie over achtergrond, schuldigen en details. Het is dus een verhaal wat je achtervolgt. Is dat respectvol? Help je daardoor bij het onbeschrijvelijke verdriet of schuldgevoel?
    Gruwelijk is het en voor de nabestaanden een hel.
    Moet er meer over worden gezegd? Wat is deze en andermans bijdrage op deze site waard?

  4. 8

    @7 In het artikel achter je link kan ik geen noemenswaardige misstand ontwaren, post ‘m nog maar eens als er wel een probleem is.

    On topic: waarom gaat het wel over de spanbanden en niet over de missende onderbroeken? Er lijkt een soort mediastilte voor de storm te zijn, alsof men nog niet durft te speculeren over wat er voorafging aan de moord.