We gingen er eens goed voor zitten: de documentaire van Marcel van Dam die zou bewijzen dat de Vara nog steeds de omroep van de sociale linksmens is. De Onrendabelen zou, zo verkondigde Van Dam op alle podia die hem ter beschikking stonden, aantonen dat Nederland in de afgelopen dertig jaar van een Scandinavische verzorgingsstaat naar een Angelsaksische vechteconomie is afgegleden. Een ramp voor het land. Maar na een kleine twee uur meegenomen te zijn in het leed van verliezend Nederland, zal dat niet de conclusie zijn die de meeste mensen trekken. Ik ben best een empathisch mens, maar de onrendabelen die Van Dam opvoert roepen bij mij slechts sporadisch sympathie op. Zo is er een Limburger met kunstgebit, gehandicapte zoon en een rotjeugd die uiteindelijk een stuk grimmiger blijkt te zijn dan zijn glimlach doet vermoeden. Naast hem woont een vrouw die al haar hele leven in de bijstand zit. Net als haar dochter, 25, een alleenstaande moeder, die in het verleden een baantje had bij de McDonalds waar ze zich "kapot moest werken".
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
The Global Village. Gebruikt U die term nog wel eens? Op een niet-ironische manier?
Het internet is nu zo een 15 jaar algemeen aanwezig in Nederland. Die hele periode heeft Francisco van Jole meegemaakt en beschreven. Hij heeft zichzelf ook mee laten slepen door de utopische hypestemming uit die tijd, met als resultaat het BitMagic debacle. Sindsdien is Van Jole realistischer geworden en heeft hij zich ontpopt tot het Nederlandse equivalent van Andrew Keen, fijntjes en met het beruchte vingertje wijzend op de negatieve kanten van internet en internetcultuur. Want in plaats van een wereldomspannend dorp zijn we terecht gekomen in ideologische loopgraven van waaruit met grof geschut geschoten wordt. De nature van het menselijke groepsdenken blijkt sterker dan welke technologische nurture dan ook.
Wat je Van Jole moet nageven is dat hij zich niet heeft neergelegd bij de rechts-populistische scheldcultuur die heerst op internet, maar een alternatief heeft opgezet: Joop. Van Jole heeft daarbij een aantal essentiële zaken goed aangepakt, zodat er een grote kans op succes is.
De belangrijkste daarvan is wel dat hij heeft gezorgd voor goede financiële backing door de Vara. Zo kan Joop zich een professionele redactie veroorloven en artikelen binnenhalen van grote namen als Frans de Waal, Inez Weski en Maarten van Rossem. Belangrijk daarbij is ook dat de Vara geen winstoogmerk heeft, want geld verdienen met een blog zal in het kleine Nederlandse taalgebied altijd een illusie blijven.
Een kleine twee weken geleden opende de online opiniesite Joop haar deuren. GeenCommentaar heeft hoopvol haar medewerking aan dit nieuwe initiatief verleend, en het is dus tijd voor een – persoonlijke – eerste indruk. Om eerlijk te zijn, deze is niet heel erg positief. Joop staat voor “Jouw Online OpiniePagina”, maar het is vooralsnog onduidelijk waar we het “jou” terugvinden op de site. Alles wijst erop dat het Joop niet om de bezoeker gaat, maar om de schrijver van de artikelen. En zelfs die laatste komt er bekaaid vanaf.
Het begint nog veelbelovend, hoewel voor Nederlandse begrippen onconventioneel. Een grote foto met een nog grotere kop erboven. Lekker overzichtelijk, maar nogal, ehm… zoals de Huffington Post. Maar als je daaronder kijkt wordt het minder mooi. Drie kolommen die, lijkt het wel, tot in de oneindigheid doorlopen. De bezoeker wordt overvoerd met ongecategoriseerde informatie en muist zich het ongans. Hoewel er duidelijk is nagedacht over de opmaak van de afzonderlijke onderdelen van de site, lijkt het geheel op de voorpagina zonder veel overleg in elkaar geschoven te zijn. De opiniemakers van het blog moeten het met de zijkanten van de site doen, terwijl de belangrijke opening en middenkolom een veredelde linkdump is naar vaak gevestigde partijen.
In deze linkdump worden overigens creative commons-foto’s van Flickr gebruikt, maar niet geattribueerd. Ja, in de bestandsnaam, maar om dat attribueren te noemen? Dat is een schending van de licentie en op z’n zachts gezegd niet netjes.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Vandaag is het reeds veelbesproken VARA blog De Joop online gegaan: het HuffingtonPost-achtige initiatief waar o.a. Francisco van Jole, Jeroen Mirck en Maarten van den Heuvel aan meewerken. De Joop heeft aangegeven zo nu en dan graag Sargasso-artikelen te vermelden op haar site. Dit zal gebeuren in de vorm van zogenaamde ankeilers: zij nemen het eerste deel over en voegen een link naar het oorspronkelijke Sargasso-artikel toe. Vervolgens kan op beide blogs worden gediscussieerd. Deze werkwijze ligt in lijn met onze Creative Commons licentie en onze visie het internet: vrijheid van informatie verspreiding mits kudo’s aan de maker. We kijken uit naar de uitkomst van deze constructie.
De Vara en de Volkskrant volgen als eerste het advies van minister Plasterk op om wat meer samen te werken. Ze gaan dat doen in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. Over en weer gaan ze informatie uitwisselen. Een spannend initiatief.
Maar…. er zit me iets dwars in de aankondiging. Men spreekt namelijk van “‘het humeur van Nederland’ in kaart te brengen“. Gaat dat betekenen dat men de “gevoelens” en de “meningen” van de mensen in het land gaat peilen en daarmee stukjes maken? Dat zou toch een gemiste kans zijn. Want dan gaat het weer over wat men er op afstand van vindt in plaats van over wat de politieke partijen waar men voor moet kiezen daadwerkelijk gedaan hebben in de raden.
Waarom is het zo moeilijk om stukken te produceren over wat partijen werkelijk doen in gemeenteraden en hoe ze stemmen? Met de huidige stand van de informatie online kan je al leuke dingen doen. Zo hebben we tegenwoordig watstemtmijnraad.nl. Daarin kan je van diverse gemeente volgen hoe ze stemmen op alle voorstellen.
Daar leer je bijvoorbeeld dat GroenLinks in Woerden voor de annexatie van Montfoort is. Of dat de VVD in Blaricum best wel een groene partij is en graag gemeenschapsgeld uitgeeft voor een mooie brug voor de dieren.
Ik hoop dan ook heel erg dat de samenwerking zich op de inhoud gaat richten, ook als stemt de aankondiging niet tot optimisme. Maar als media niet actief meewerken aan een echte dialoog over de democratische processen zijn ze eigenlijk een grotere vijand voor onze democratie dan bepaalde politieke bewegingen die ze als zodanig in de schijnwerpers zetten.
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Het begon allemaal met Francisco van Jole. Nu bij de VARA de leugen niet langer regeert gaat de columnist op Internet verder want van internet weet Van Jole veel. In de Varagids lichtte scheidend voorzitter Vera Keur een tipje van de sluier op: de naam van het project waaraan Van Jole reeds een jaar zou werken: De Joop. Gelet op de commercialisering van de omroep die zich onder Keur heeft voltrokken kan dit niet anders dan een vette knipoog zijn naar het arbeidersverleden waar de VARA van tegenwoordig weinig maar dan lippendienst aan bewijst.
Naast Van Jole is ook Jeroen Mirck betrokken bij wat een “progressieve nieuws-, opinie- en debatsite” moet worden, in de woorden van Keur. Mirck zelf ageert al vrolijk tegen de “rechtse schreeuwerds” die volgens hem de Nederlandse blogosfeer verzieken maar de boze roze olifant wordt natuurlijk niet bij naam genoemd. De Joop wordt meer dan een anti-site, begrijpt U? “Het zijn de naargeestige kinderen van [Theo] van Gogh die alles wat riekt naar intelligentie desastreus met de grond gelijkmaken,” sprak Van Jole. Daar hebben ze bij de VARA geen boodschap aan.
Prompt kwam Bert Brussen in het verweer, ongetwijfeld gedreven door enige genegenheid die hij nog altijd koestert voor zijn voormalige werkgever. “Een weblog beginnen met door belastingbetalers omroepgeld is sowieso al BAH maar een [weblog] laten leiden door Francisco van Jole is ronduit smerig,” aldus de pleitbezorger van weblogs bij uitstek. Van Jole is “gemeen”, “achterbaks” en “ronduit gevaarlijk,” schrijft Brussen. Voor De Joop heeft hij dan ook geen goed woord over. “De VARA grossiert in rare namen.” Als tegenactie kwam er: De Jaap. “Hoe DeJaap er uitgaat zien? Geen idee. Wat de exacte inhoud wordt? Geen idee? Toekomstdroom, businessplan, beleidslijn? Welnee.” Dergelijke capriolen zijn “gedoemd om te mislukken.” De Jaap daarentegen is helemaal Web 2.0 en klaar voor de strijd.
“Na negen seizoenen werd het voor de makers steeds moeilijker om geschikte onderwerpen te vinden. Inmiddels ondernemen media zelf ook veel om fouten te herstellen, zoals het instellen van een meldpunt of ombudsman.”
De VARA stopt na negen jaar met De Leugen Regeert. Het programma signaleerde misstanden in de journalistiek en wakkerde de discussie aan over journalistieke dilemma’s. De makers van het programma suggereren dat er weinig misstanden meer zijn in de media waarover bericht en gediscussieerd kan of moet worden.
Inmiddels beschikken vele media over een eigen ombudsman. Onlangs startte de NOS nog een herstelrubriek op. Dat komt de transparantie binnen een medium uiteraard ten goede. Als De Leugen Regeert daar deels een steentje aan heeft bijgedragen, lijkt de formule een succes waaraan het zelf ten onder gaat.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
“Het troosteloze woord zomeruitverkoop drong zich bij mij op. En niet alleen bij mij heb ik begrepen.” (Volkskrant)
Matthijs van Nieuwkerk, presentator van De Wereld Draait Door, laat deze week in VARA-gids weten dat hij met kromme tenen naar zijn zomervervangers kijkt. DZDD is geen zomervariant van DWDD maar een exacte kopie, echter dan weer zo slecht uitgevoerd dat je het ook weer totaal niet herkent als DWDD, aldus de VARA presentator. Check het zelf even: filmpje.
Wat is dat toch met die lui in Hilversum dat ze en plein publique hun collega’s denken te moeten afzeiken? Hebben van Nieuwkerk en de VARA dan geen zelf geen (mede)verantwoordelijkheid voor de kwaliteit van deze zomervariant? De Dolkstoot Draait Door en slachtoffert haar eigen kinderen, maar met wat voor reden? Moet van Nieuwkerk maar terugkomen van vakantie en het overnemen? Of stoppen ze bij de VARA gewoon met DZDD? Wel lekker rustig.
Dat het lastig is om tijdens de zomermaanden de kwaliteit vast te houden weten we bij Sargasso al wat langer en wel daarom kondig ik bij deze de (terug)komst van de Zomerquote aan. Een niet noodzakelijk op de actualiteit gerichte quote die aanvoelt als een zomeruitverkoop en triviale chitchat mag bevatten (zoals hierboven) alsmede indrukwekkende citaten uit de boeken die de Sargasso-bloggers lezen op de camping in Zuid-Frankrijk. Summer summer summertime…
Matthijs van Nieuwkerk voor dik vier ton op de paylist van de Vara. Mwah. Niet slecht, maar nou ook geen reden om direct een spoeddebat te houden in de Tweede Kamer. Het duo Schnabbel en Babbel liet zich al eerder (door ene Rutger C.) verleiden tot openbaring van hun inkomens. Pauw en Witteman zitten beiden rond de 3,5 ton en Paul de Leeuw zit waarschijnlijk ook in die buurt.
Voorzitter Vera Keur moet het doen met 2,5 ton, nog altijd stukken beter dan de 176 mille, waar JP het mee moet doen. ‘Vangen bij de Vara‘, kopte de Telegraaf, die meldde dat de KRO ook drie kijkcijfertrekkers heeft boven de B-norm. Antoinette Hertsenberg vangt ook maar een lullige 3 ton bij de Tros. Dus waar hebben we het over. Vergeleken met de bonuscultuur bij de banken is het peanuts. Gefourneerd uit publieke middelen, dat wel.
Niettemin opmerkelijk dat Vera Keur in Nova met dezelfde argumenten aan komt zeilen om de topsalarissen van haar keurkorps te verdedigen. Net als bij de banken horen we Vera zeggen: We moeten wel, anders worden ze door de commerciëlen weggekocht. Volgens RTL-goeroe Fons van Westerloo kunnen de Vara-toppers daar zomaar het dubbele verdienen…
Maar dat is slechts de halve waarheid, want deze contractspelers bij de omroepen hebben via hun eigen bedrijfjes alle vrijheid om er nog een paar ton bij te schnabbelen, of (zoals Paul de Leeuw en zijn ‘e.v.a’) ernaast nog een hele produktiemaatschappij op touw te zetten. Behoudens Witteman zijn het stuk voor stuk freelancers, die graaien wat ze kunnen. Tja, neem het ze eens kwalijk. En ze zijn bepaald niet de enige grootverdieners bij de publieke omroepen.
Ronald Plasterk heeft de situatie bij de publieke omroep inmiddels ‘moreel onaanvaardbaar’ genoemd en wil ingrijpen in Hilversum. Klinkt moedig, maar ik betwijfel of het hem lukt om daadwerkelijk in te grijpen. Want Hiversum beschikt over een uiterst krachtige lobby richting de Tweede Kamer. Dat heeft het verleden keer op keer bewezen.
Bedrieglijk echt gaat over papyrologie en dan vooral over de wedloop tussen wetenschappers en vervalsers. De aanleiding tot het schrijven van het boekje is het Evangelie van de Vrouw van Jezus, dat opdook in het najaar van 2012 en waarvan al na drie weken vaststond dat het een vervalsing was. Ik heb toen aangegeven dat het vreemd was dat de onderzoekster, toen eenmaal duidelijk was dat deze tekst met geen mogelijkheid antiek kon zijn, beweerde dat het lab uitsluitsel kon geven.
Cees Korvinus wordt waarschijnlijk de nieuwe voorzitter van de Vara. De verenigingsraad beslist volgende week zaterdag of Korvinus het wordt.
Korvinus stond op nummer 13 op de lijst van GroenLinks bij de landelijke verkiezingen in 2006. Destijds zei hij: ‘Over twee jaar ben ik in beginsel beschikbaar voor een verkiesbare plaats bovenaan de lijst, bijvoorbeeld als een opvolgplaats vrijkomt als iemand iets anders wil gaan doen.’
Hij was een prima politicus geweest. Maar advocaat, voorzitter van de Vara én actief in de politiek voor GroenLinks, levert vermoedelijk een onmogelijke combinatie op. De Vara gooit hiermee definitief het symbool van rode haan weg. Intimi suggereren nu een biologische landhoen.