De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
De marsmannetjes komen ons redden
Ze waren kennelijk nog niet “gezond” genoeg, de Marsen. Nadat de fabrikant nog geen anderhalf jaar geleden de hoeveelheid verzadigd vet in het energierijke hapje spectaculair verminderde, is het nu alweer tijd voor de volgende stap in het charme-offensief: begrenzing op slechts 250 calorieën. Nou, daar heb je wat aan. U zegt?
Ah, hoeveel calorieën er dan voorheen in een Mars zaten? Nee, inderdaad, dat zeggen ze er weer niet bij. Daar mogen we zelf achteraan.
Welnu, een Mars woog tot nu toe 51 gram. Bij 448 kcal per 100 g kwam dat dus tot nog toe op… eh… 228,5 calorieën per stuk.
Kijk, dat rekent dan weer géén van die nieuwsmedia die dit persbericht zo gretig overnamen u voor. Dat wordt overgelaten aan die enkele eetschrijver die niet genegen is zaken voor zoete koek te slikken en zélf even de zakjapanner trekt.
De algemeen directeur van de GGD, Laurent de Vries, was in elk geval uit het meer goedgelovige hout gesneden. Hij twitterde op 16 februari enthousiast “Mars stopt met suikerbommen. Dat is toevallig: ik heb vanmiddag een gesprek met Mars: zeer actueel!”.
Zeer actueel en zeer opmerkelijk. Dezelfde De Vries sprak er kort voordien schande van dat Minister Schippers op de thee ging bij de tabakslobby, maar als directeur van de GGD op bezoek bij een snoepfabrikant van wie je de fabeltjes kritiekloos slikt, dat kan natuurlijk best.
Levelen over cijfertjes
Het zijn allemaal manieren om te laten horen dat de mensen (‘de consumenten’ zoals de bankiers dat vast noemen) je vertrouwen kunnen omdat jij spreekt zoals zij: bedachtzaam of juist opgewonden, deftig of juist volks. De taal van de bankreclames is een goede thermometer voor het maatschappelijk klimaat: wie praat als een bankreclame is kennelijk betrouwbaar. In de jaren tachtig was dat de donkerbruine stem, in de jaren negentig de brallende bal. Wat vertellen de nieuwste reclames ons over de huidige tijd?
Op het eerste gezicht zou je denken: de dialectspreker. Deze week werd bekend dat de RegioBank radiospotjes heeft gemaakt in het Fries, Gronings, Drents, Twents, Achterhoeks, Limburgs, Brabants en Zeeuws (in West-Friesland, Salland en op de Veluwe zitten kennelijk niet genoeg klanten). Als ik het goed begrijp, zijn de spotjes bedoeld voor de regionale omroep — ik heb ze via internet niet kunnen terugvinden. Wanneer je dat leest, zie je meteen welke analyse er gemaakt is door de reclamejongens: de mensen (oh nee, de consumenten) hebben De Prooi gelezen en willen geen bankiers die zichzelf bonussen geven. Ze willen de eerlijke directeur van de dorpsbank terug, de man die gewoon Drents of Twents praat, ook al doe je dat zelf misschien niet meer.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Hier zit muziek in
De reclamecampagne van Touch Wood. Preciesiewerk in het bos.
More evidence that tanning is the new smoking
Hier weer een bijdrage die we overnemen van Osocio. Deze site volgt wereldwijd “social advertising and non-profit campaigns”.
The anti-tanning ads just keep coming.
This one is from an Ottawa agency:
Do you think that this jarring, but absurdist, approach will reach youth and denormalize tanning?
What’s interesting about any cause, when it’s in its early phases of social marketing, is that so many different approaches are tested until one sticks. Let’s hope that someone hits upon the magic formula before another generation ends up with skin cancer — not to mention looking like the cast from Jersey Shore.
Advertiser:
Canadian Dermatology Association
Agency:
McMillan (Ottawa, Canada)
Additional credits:
Creative Director: Jake Volt
Copywriters: Christine Caruso, Ian Driscoll, Jared Young
Directors: Graham Rapsey and Jared Young
Editing: Casey Tourangeau
SFX: Andrew Bowser
Source:
YouTube
Wie wint het gouden windei?
Deze bijdrage is van Peter Olsthoorn en overgenomen van Leugens.nl.
Gelezen: Foodwatch.nl.
De Nederlandse consument kiest het voedselproduct met het meest misleidende verkooppraatje in de reclame en op de verpakking. Foodwatch heeft vijf producten genomineerd waarop consumenten gaan stemmen. De producent die de meeste stemmen krijgt wint het Gouden Windei.
De nominaties:
Blue Band Goede Start! Witbrood. Heeft absoluut niet dezelfde gezondheidseffecten wat betreft vezels als volkorenbrood. Het is dus geen gelijkwaardige vervanger van volkorenbrood voor kinderen. Bevat bovendien chemisch behandelde houtvezels. Producent Unilever.
Crystal Clear Shine Cranberry Vlierbloesem. Een duur marketing-watertje met slechts 1/100ste theelepel cranberry. Dat vrouwen zouden gaan ‘stralen’ van Aloë Vera is niet gebleken. Producent Heineken.
Nestlé Fruitflesje Aardbei-Peer. Twee keer zo duur als standaard opvolgmelk en vijf keer zo duur als gewone melk. Voor kinderen van 12 tot 36 maanden is opvolgmelk overbodig. Het fruit moet je met een vergrootglas zoeken. Producent Nestlé.
Liga Fruitkick eXtra Framboos. De ’46% fruitvulling’ bestaat voor het grootste deel uit dikmakende glucose-fructosestroop. Nep zijn ook de voedingsvezels die er aan toe zijn gevoegd. Deze reep bevat evenveel suiker als zijn soortgenoten en is dus helemaal niet ‘extra verantwoord’. Producent Liga.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Taartengooien
A 1960’s TV commercial for Hasbro’s Pie Face game that challenged children to hit themselves in the face with whipped-cream pies. Does anyone remember this game? I had never heard of it.
Meer bij The Presurfer.