Vandaag plaatsen we een bijdrage van Wytske. Afgelopen zaterdag bezochten Wytske en Reanne het Nederlands Sociaal Forum in Nijmegen. Hun verwachtingen vooraf strookten echter niet met wat ze aantroffen. Een fantasievolle impressie van tegenstellingen tussen verwachting en werkelijkheid, rijk en arm, oud-links en jong-links, soort van. Om de sier-Socialist te ontmoedigen, staat voor de ingang van het Wereld Sociaal Forum een rij mensen opgesteld die aan aids lijden. Alleen ellebogend kom je bij de ingang, waar je je snel aangeschoten regenjas weer uittrekt. De gescandeerde leuzen van de lijdenden maken snel plaats voor ritmische klanken. Etende, vrolijke mensen staan in een centrale binnenplaats en in een nagebouwd stalletje maakt een Indonesische kakilima zijn siomay klaar. Een smoezelige, echte Boliviaanse zit op een matje met koopwaar. Op de matjes naast haar zitten drie andere Boliviaanse vrouwen met teveel dezelfde frutsels voor deze te kleine Sociale markt. Je hangt je regenjasje aan het jassenrek bij de ingang en gaat meteen even naar de w.c. Naast de kraan zie je een emmer hangen en een gerycled papier en je leest “geen water uit solidariteit voor Darfur, de pomp is 1 km verderop”.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
‘Potjandorie wat een mazzel‘, moet Cees van der H., ex-topman van ’s lands bekendste sigarenboer, zich gerealiseerd hebben toen bekend werd dat zijn rechtszaak zou worden behandeld door Frans Bauduin. Deze rechter staat namelijk niet bekend als een voorbeeldstraffer. Ook in de rechtszaak tegen Volkert van der G. bleek hij ongevoelig voor maatschappelijke druk en gaf hij niet de maximumstraf, ‘Geschokte maatschappij’ of niet. Van der H. kreeg gelijk. Hij hoeft niet te zitten, en slechts een jaarbedrag aan hondenbrokken te betalen.
En dat is natuurlijk wel erg weinig. Meneer van der H., en compaan M en onderknuppel A. hebben namelijk wel degelijk de boel geflest, zo erkende ook de rechter. Maar ja, al genoeg gestraft hè. De arme man moet zich natuurlijk de schande van toute Wassenaar vanuit zijn geblindeerde Rolls naast zijn “trophy wife” laten welgevallen. En hij kan ook nooit meer aan de bak als kruidenier.
Voor de gewone wetovertreder als u en ik is het natuurlijk erg dat Cees van der H., na het flessen van duizenden aandeelhouders en klanten, er zo makkelijk vanaf komt. Maar wat de rechter tot een veel zwaardere straf had kunnen, nee, moeten bewegen is het ontkennen van de dader. Want volgens van der H. zelf is het bewust misleiden van de accountant door het stiekem ongeldig maken van contracten helemaal niet fout. In zijn wereld dan. Die van 43 miljoen euro.
Vandaag plaatsen wij een gastbijdrage van Serge Fenenko. Aan de hand van twee verschillende landen te weten: China en Wit-Rusland legt hij uit hoe totalitaire regimes omgaan met het internet en de vrijheid van meningsuiting. Met name zijn beschrijving van de situatie in Wit-Rusland bevat interessante observaties over de leercurve van Lukashenko’s regime inzake het toepassen van internetcensuur.
Internet heeft bewezen het meest democratische massamedium te zijn. In veel landen is internet ook het enige medium waar men onafhankelijke informatie kan vinden. Overheden van ondemocratische landen begrijpen inmiddels de kracht van het net. Een recent voorbeeld is dat Yang Tianshui, een Chinese dissident, 12 jaar gevangenisstraf heeft gekregen voor zijn bijdragen aan de weblog Velvet Revolution (zie: timesonline.co.uk). Deze weblog was opgericht om democratische verkiezingen in China te bevorderen.
Steeds meer landen zetten de internetcensuur in om onafhankelijke media te bestrijden – China, Birma, Egypte, Wit-Rusland, Iran etc. Zij gebruiken hierbij de volgende twee instrumenten:
1) website blokkering, 2) content filtering.
1) De makkelijkste manier om internet te censureren is een zwarte lijst te maken van verboden websites. Nationale firewalls en internet gateway routers (die informatie naar het juiste internetadres sturen) worden vervolgens zodanig geconfigureerd dat elke internetgebruiker, die zich binnen de nationale grenzen bevindt, geen toegang tot de verboden websites kan krijgen. Hierbij wordt de zogenoemde pakket filtering toegepast. Alle gegevens die op internet worden verspreid worden in pakketten verdeeld die IP-adressen van de verzender en de ontvanger bevatten. De pakketfilter kan alle gegevens tegenhouden die van het IP-adres uit de zwarte lijst afkomstig zijn of daar naartoe worden gezonden. Dankzij deze filters kan de overheid het probleem oplossen van meerdere routers die bv. in handen zijn van particuliere bedrijven, zoals in China. Dezelfde filter wordt op alle routers geïnstalleerd en zorgt ervoor dat bepaalde gegevens op overal worden tegengehouden. Overigens worden deze pakketfilters aan de Chinese overheid (vermoedelijk) geleverd door een bekend Amerikaans bedrijf Sisco (zie: weeklystandard.com ).
Dat kan! Sargasso is een collectief van bloggers en we verwelkomen graag nieuw blogtalent. We plaatsen ook regelmatig gastbijdragen. Lees hier meer over bloggen voor Sargasso of over het inzenden van een gastbijdrage.
Vandaag plaatsen we een gastbijdrage in de vorm van een teaser. De in Panama woonachtige journalist Okke Ornstein analyseert hoe de aard van het publieke debat in Nederland de vrijheid van meningsuiting in de weg zit. Lees hier het intro en klik dan door.
Als de hele affaire Hirsi Ali iets bewezen heeft dan is het wel dat onafhankelijk denken en positie innemen in het publieke debat vrijwel ondoenlijk is geworden in Nederland. De buitenlandse media hebben bijna unaniem Nederland veroordeeld voor het niet in staat zijn een onafhankelijke stem te beschermen en te behouden.
Het islam debat beperkt onze vrijheid van meningsuiting, en dan heb ik het nu even niet over bedreigingen en aanslagen; het is de teneur van het debat zelf dat het vrijdenkers onmogelijk maakt. Het debat is in hokken verdeeld, kampen zo men wil, en het uitdragen van één standpunt betekent dat automatisch wordt aangenomen dat men het met alle andere standpunten van dat kamp ook eens is…. lees verder op: www.ornstein.org
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
