Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.
Wie wordt de Europese lijsttrekker van de PVV?

De kogel is door de kerk. De PVV doet mee aan de Europese verkiezingen. En omdat -uitgaande- van de peilingen op dit moment- het wel zeker lijkt dat de PVV zetels kan winnen in Brussel, maakt dat het extra interessant om te zien wie daar voor Geert de kar gaat trekken. De PVV zelf houdt dat nog enkele weken geheim (of weet het zelf nog niet) maar dat is natuurlijk geen belemmering voor GC om eens flink aan het speculeren te gaan. We noemen enkele potentiele kandidaten:
1. Geert zelf. Het weliswaar niet toegestaan tegelijkertijd europarlamentarier en Tweede Kamerlid te zijn, maar niets verbiedt een kamerlid zich kandidaat te stellen en campagne te voeren. En Geert weet natuurlijk donders goed dat zijn naam garant staat voor een hoop stemmen. Dat hij nooit van zijn leven naar Brussel zal gaan, waar het aantal Nederlandse televisiecamera’s aanmerkelijk kleiner is dan in Den Haag, maakt weinig verschil. Maar misschien is hij toch bang om ongeloofwaardig te lijken.
2. Een van Geerts kamerleden. Dan waarschijnlijk een van de minder bekende die ook echt zal gaan indien verkozen, want als je een bekende kop wilt kan je beter Geert zelf gebruiken. De meest voor de hand liggende keus zou dan Raymond de Roon zijn, woordvoerder Europese zaken en bepaald niet de meest heldere ster in het Wilders-firmament. Dat zou dan ook leuk zijn voor de nummer 10 op de Tweede Kamerlijst, die waarschijnlijk al drie jaar zit te wachten op LPF-toestanden die in de PVV maar niet lijken te komen.
Fotograaf Jasper Groen heeft jouw hulp nodig bij het maken van ¡eXisto! (“Ik besta!”). Voor dit project fotografeerde hij gedurende meerdere jaren Colombiaanse trans mannen en non-binaire personen. Deze twee groepen zijn veel minder zichtbaar dan trans vrouwen. Met dit boek wil hij hun bestaan onderstrepen.
De ruim dertig jongeren in ¡eXisto! kijken afwisselend trots, onzeker of strak in de camera. Het zijn indringende portretten die ook ontroeren. Naast de foto’s komen bovendien persoonlijke en vaak emotionele verhalen te staan, die door de jongeren zelf geschreven zijn. Zo wordt dit geen boek óver, maar mét en voor een belangrijk deel dóór trans personen.
Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.
In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.
Quote van de Dag: Genuanceerd

“Wij praten hier intern misschien wel genuanceerd over zaken, maar niet naar buiten toe. Dan valt iedereen in slaap, journalisten als eerste. Snap je?”
Raymond de Roon legt aan zijn undercover verslaggever uit dat de PVV veel geschreeuw maar weinig wol is.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.