Wie was Mohammed? Wat dreef hem? In deze vlot geschreven biografie beschrijft Marcel Hulspas de carrière van de de Profeet Mohammed. Hoe hij uitgroeide van een eenvoudige lokale ‘waarschuwer’ die de Mekkanen opriep om terug te keren tot het ware geloof, tot een man die zichzelf beschouwde als de nieuwste door God gezonden profeet, vergelijkbaar met Mozes, Jesaja en Jezus.
Mohammed moest Mekka verlaten maar slaagde erin een machtige stammencoalitie bijeen te brengen die, geïnspireerd door het geloof in de ene God (en zijn Profeet) westelijk Arabië veroverde. En na zijn dood stroomden de Arabische legers oost- en noordwaarts, en schiepen een nieuw wereldrijk.
Daderprofielen, pedoseksuelen, privacy en recht
Dit stuk is al een paar keer in de virtuele prullenmand gegooid. De belangrijkste oorzaak zijn de pedoseksuelen. Nu hebben zij zelf eigenlijk dit keer niet de schuld, maar de minister van Justitie die ze noemt.
Even naar het begin. Bij GeenCommentaar las ik dat minister van Justitie Hirsch Ballin middels daderprofielen digitale databases wil doorzoeken op zoek naar zware misdadigers. Een stevig “pre-crime” gevoel overviel me. Preventief mensen gaan oppakken omdat hun digitale spoor wel heel veel overeenkomsten vertoonde met het geijkte profiel van een “standaard” dader is heel erg eng. Dus woede aan mijn zijde! Slaat dit land nu toch echt helemaal door in de onbewezen aanpak van misdaad middels het massaal overtreden van de privacy van de burgers? Het mag toch niet zo zijn.
De volgende dag echter las ik het stuk nog een keer. Het hele verhaal draait vooral om pedoseksuelen zo te lezen. En als ik ergens moeite mee heb, is het met pedoseksuelen die het niet bij gedachten alleen houden. Dus ik kon met toch wel voorstellen dat speciale maatregelen daarvoor gewenst waren. Dus ging het stuk weer de prullenbak in.
Maar het bleef jeuken. En na de derde trashing kwam het. Die opmerking over pedofielen is eigenlijk alleen maar een rookgordijn en nog een foute ook.
Eerst maar even met de foute kant beginnen. In dit land was je vroeger onschuldig tot schuld was bewezen. En als je ergens schuldig voor was bevonden en je straf had uitgezeten, kon je daar niet opnieuw voor veroordeeld worden. Je startte na de gevangenis weer met een schone lei. Dat principe wordt nu losgelaten. Pedoseksuelen zijn kennelijk een aparte klasse burgers die ook na hun eventuele straf als schuldig gezien worden terwijl men de rest van hun leven op zoek gaat naar bewijs. Hoe ernstig veel moeite ik ook heb met pedoseksuelen, volgens mij wordt hiermee de wet met voeten getreden. Bovendien staat het in mijn ogen helemaal gelijk aan de mensen die websites opzetten met daarop de namen van (al dan niet veroordeelde) pedoseksuelen. Het is dubbel als de overheid die verbiedt maar zelf wel die mensen dag in dag uit gaat volgen langs elektronische weg.
En dan het rookgordijn. Ja, dat klinkt heel slim, zo’n daderprofiel. Eens kijken of een verdachte te vaak een bekende plaats in relatie tot zijn foute daden bezoekt. Dan weet je of hij de mist in gaat.
Maar het mechanisme van daderprofielen is niet beperkt tot de pedoseksuelen en het mooie voorbeeld. Alles en iedereen kan er mee gevolgd worden wanneer het instrument er eenmaal is. Ooit een bank overvallen? Eens kijken hoe vaak u in de buurt van eenzelfde bank komt, kunnen we u preventief oppakken want u was het vast weer van plan. Sterker nog, waarom alleen de reeds veroordeelde bankovervallers volgen? Waarom niet iedereen volgen en kijken of ze aan het profiel voldoen. Te vaak stilstaan voor een bank is nu eenmaal verdacht. U bent vast iets aan het voorbereiden. Het mechanisme van daderprofielen kan oneindig toegepast worden, bijvoorbeeld op het lezen van de foute boeken. En met een beetje geluk worden de databases aangepast om steeds meer mogelijk te maken.
Nationaal Instituut Mensenrechten
Jawel, u leest het goed, Nederland krijgt een Nationaal Instituut Mensenrechten. Niet vrijwillig natuurlijk. Daar komt wat lichte dwang bij van de VN en de raad van Europa. Want waarom zou een beschaafd land als Nederland zoiets nodig hebben? Waarom zou een willekeurig land überhaupt zoiets nodig hebben? Het bewaken van de mensenrechten moet toch een integraal onderdeel zijn van al het beleid? We hebben toch immers al die verdragen getekend? Dat zit toch helemaal in ons rechtssysteem verweven? Waarom dan nog een apart instituut?
Heel veel vraagtekens dus. Niet dat ik er niet blij mee ben, want er schort steeds meer aan de mensenrechten in Nederland. Deze week nog stemt de Eerste Kamer waarschijnlijk in met twee wetten die wat basisrechten met voeten treden. De dataretentiewet (opslaan alle verkeersgegevens van internet en mobiel) en de wet die het mogelijk maakt van alle verdachten vingerafdrukken en nog wat meer af te nemen en op te slaan in een database (en die dan te bewaren, ook als blijkt dat de verdachte geen schuld had). Het principe onschuldig tenzij schuld bewezen wordt met die wetten onderuit gehaald. Ze slaan gewoon alles op, dan zien ze later wel of ze op basis daarvan iemand schuldig kunnen verklaren. En dat zijn dan alleen nog maar wetten waar ik me in verdiep. We zullen maar niet meer beginnen over het opsluiten en van het onderwijs weghouden van kinderen van illegale migranten.
Maar geloven dat dit instituut wezenlijk verschil gaat uitmaken doe ik ook weer niet. Het is een doekje voor het bloeden. Als de politici geen besef hebben van waar ze mee bezig zijn (uitkleden rechtsstaat en mensenrechten) dan zullen er wetten blijven komen die het alleen maar erger maken. Protesteren is dan mosterd na de maaltijd. Misschien dat je af en toe dan als land op de vingers wordt getikt door een VN, maar dat heeft andere landen er ook nooit van weerhouden gewoon te doen waar ze zin in hebben.
De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.
Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.
KSTn | Studenten, OV-chipkaart en privacy (not)
Uw hulp is even nodig. Door de drukte lees ik de memorie van toelichting bij de aanpassing van de wet op de studiefinanciering voor het opnemen van de OV-chipknip misschien verkeerd.
Dus of u even wilt meelezen en kunt bevestigen danwel ontkrachten dat de IB-groep straks in staat is van alle studenten te zien waar en wanneer ze reizen.
Als ik het goed zie, wordt het OV-reisrecht van studenten namelijk via hun BurgerServiceNummer (BSN) gekoppeld aan de verstrekte OV-chipkaart.
“In de systemen van RSR kunnen nu het OV-chipkaartnummer en het BSN van de studerende aan elkaar gekoppeld worden.”
RSR = Regisseur Studenten Reisrecht (Reisbureau van de IB-groep)
De rest is een kwestie van techniek. Als het zo is, is het wel makkelijk. Kan je zien of een student een tijdje niet reist naar zijn/haar colleges. Stop je gewoon de bijlage.
En ik ga weer over tot de orde van de dag.
Mocht u uw ei kwijt willen bij de politiek naar aanleiding van bovenstaand stuk, gebruik dan de site van Mail de politiek.
KSTn = Selectie uit recente KamerSTukken.
Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.
Op een vroege zomerochtend loopt de negentienjarige Simone naakt weg van haar vaders boerderij. Ze overtuigt een passerende automobiliste ervan om haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuis in het zuiden van Frankrijk. Daar ontwikkelt zich een fragiele verstandhouding tussen de twee vrouwen.
Wat een fijne roman is Venus in het gras! Nog nooit kon ik zoveel scènes tijdens het lezen bijna ruiken: de Franse tuin vol kruiden, de schapen in de stal, het versgemaaide gras. – Ionica Smeets, voorzitter Libris Literatuurprijs 2020.